محمدرضا پورمعين، رئيس جمعيت قرآنی استان تهران در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، در رابطه با برنامه «درسهايی از قرآن» گفت: شايد يكی از قديمیترين فعاليتهايی كه در عرصه قرآن به زبان ساده برای همگان و بسيار سهل و آسان در اختيار همگان قرار گرفت كار زيبای درسهايی از قرآن حجتالاسلام قرائتی بود.
وی در ادامه بيان كرد: از سال 71 و 72 بود كه اين برنامه و فعاليت به مدارس راه يافت و هر پنجشنبه همزمان با پخش اين برنامه از شبكه سيما سؤالاتی برای مدارس از طريق همين برنامه و يا به صورت مكاتبه مستقيم ارسال شد و در اين زمينه نيز آموزش و پرورش، شهرداری، صدا و سيما، انجمن اولياء و مربيان و ... بسيار تلاش كردند و اين كار شكل گرفت و در سالهای اول به ويژه دو دهه اول استقبال از اين برنامه بسيار بالا و شركت در اين مسابقه نيز ساده بود و در حال حاضر كسانی كه علاقهمند هستند میتوانند در اين مسابقه شركت كنند.
پورمعين با اشاره به اينكه برنامه درسهايی از قرآن كمهزينه، عمومی و مردمی است، تصريح كرد: اين برنامه نبايد در بُعد دانشآموزی خلاصه شود؛ دانشجويان، كاركنان دولت، سربازان، مديران، بانوان، اصناف و كسبه و ... بايد بتوانند از اين برنامه استفاده كنند و نياز است تا اين برنامه از لحاظ قشری متنوع شود.
وی در ادامه اظهار كرد: از نظر جنسی نيز بايد مؤسسه ترويج فرهنگ قرآنی، برنامههايی را ويژه بانوان، دختران، پسران و مردان طراحی كند تا بتوانيم با اين تنوع برای مخاطبان تكثر ايجاد كنيم.
رئيس جمعيت قرآنی استان تهران افزود: بايد به كسانی كه در اين مسابقات شركت میكنند توجه كرد؛ يعنی جايزههايی كه پرداخت میشود از سطحی برخوردار باشد كه درخور فرد و مسابقه باشد.
وی در ادامه در رابطه با جذاب بودن روش تدريس حجتالاسلام قرائتی برای جوانان، تصريح كرد: پيوند خوردن حجتالاسلام قرائتی با قرآن، داشتن توفيق بيان و فهم قرآن و آشنايی با قرآن و مفسر قرآن و معلم قرآن بودن از دلايل موفقيت وی است.
پورمعين اظهار كرد: حجتالاسلام قرائتی داننده آموزنده است، زيرا بسياری از مردم نقاشی كردن بلد هستند، اما نمیتوانند آموزش دهند، زيرا آموزش دارای فنونی است كه هر كسی آن را نمیداند.
وی در پايان با اشاره به اينكه مربيان پل ارتباطی دانشآموزان با اين برنامه هستند، خاطرنشان كرد: مربيان میتوانند زمينه برای اين كار فراهم كنند و از ابتدا تا انتهای اجرای اين برنامه برعهده اين مربيان است و اينها يك پل سازنده برای رسيدن هدف و مقصود و مخاطب و مأمور هستند و نقش مربيگری كه از كلمه رب میآيد، نقش پرورشی است.