غدير عامل وحدت و حل منازعات ميان جامعه اسلامی است
گروه اجتماعی: كارشناس اداره تبليغات اسلامی شهرستان سمنان با بیان اینکه غدير اتفاق مباركی است كه در حقيقت مايه وحدت و حل منازعات و مناقشات و رفع كدورتها، از ميان جامعه اسلامی است.
سيدحسين طباطبايی، كارشناس اداره تبليغات اسلامی شهرستان سمنان و پژوهشگر دينی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه سمنان، يكی از مهمترين حوادث و وقايع نيم قرن نخست تاريخ اسلام و چه بسا كل تاريخ اسلام را داستان غدير خواند و گفت: داستانی كه از زمان وقوع تاكنون محل مناقشه و جدال لفظی و درگيری علمی گروههای مختلف و متنوع اسلامی بوده است. اما به هرحال و به قول آن نويسنده بزرگ فرانسوی «دست كوچكی كه در ميان آن دست بزرگ قرار گرفت، مسير تاريخ بشری را تغيير داد».
وی ادامه داد: يكی از اشتباهات رايج و هميشگی انديشمندان اسلامی و خصوصاً متخصصين تاريخ اسلام، چه درميان شيعه و چه درميان اهل تسنن اين بوده كه حادثهای تاريخی مانند حادثه غدير خم را با عينك امروزی و از پس پردههای با ضخامت چندين قرن نگريستهاند، بدون اينكه ملاحظات اجتماعی، فرهنگی و سياسی جامعه آن عصر را در نظر گرفته باشند.
طياطبايی با اشاره به اينكه براثر همين نگاه ايدئولوژيك به اتفاقی تاريخی كه بيش از هر چيز محتاج بیطرفی علمی است، متذكر شد: اتفاق مباركی كه در حقيقت مايه وحدت و حل منازعات و مناقشات و رفع كدورتها، از ميان جامعه اسلامی است، به اصلیترين و مهمترين نقطه جدايی دو دسته بزرگ اسلامی «شيعه و سنی» و كانون افتراق آراء و عقايد فرقههای اسلامی مبدل شده است.
اين پژوهشگر علوم دينی با بيان اينكه غدير هم مانند صاحب غدير امام علی(ع) مظلوم است و اين مظلوميت هم از جانب پيروان و شيعيان اميرالمؤمنين(ع) است و هم از جانب مخالفين فكری و عقيدتی و اهل تسنن متذكر شد: هر دوی اين گروهها معتقدند داستان غدير خم سر آغاز اختلاف و جدايی و فاصله ميان صفوف متحد جامعه اسلامی است، با اين تفاوت كه شيعه آنرا انشعاب حق از باطل و اهل تسنن آن را انشعاب خارج شده از جبهه حق میداند و اشتباه هر دو گروه دقيقاً همينجاست زيرا علی(ع) در واقع پس از غدير به خاطر مصالح والای جامعه اسلامی از حق مسلم حكومت و امارت گذشت و 25 سال چهرههايی را تحمل كرد كه اگر قرار میبود اميرالمؤمنين(ع) بلافاصله پس از پيامبر(ص)، امير و خليفه و حاكم گردد، حتی 25 روز او را تحمل نمیكردند و در اين كشاكش، طفل نو پای اسلام بودكه زير دست و پای تعصبات قومی و نژادی، تفاخرات عربی و قدرتطلبیهای آل ابی سفيان و... نابود میشد.
به گفته وی ضرورت دارد يك بار ديگر اين داستان را از نو بخوانيم و عميقاً درك كنيم چرا علی(ع) برای احقاق حق خود به قبضه شمشير دست نبرد و شمشيری كه پيوسته در جبهههای نبرد هم چون خرمن گندم رسيده، باطل را دور میكرد، چرا 25 سال در نيام فرو رفت كه متأسفانه شيعيان بدترين توجيه را برای اين اقدام «ترس و مصلحت» میدانند در حالی كه همه میدانند علی(ع) هيچگاه با حكومت باطل از سر ترس بيعت نمیكند.
اين كارشناس اداره تبليغات اسلامی شهرستان سمنان با تأكيد بر اينكه علی(ع) 25 سال صبر مرگ بار پيشه كرد و به فرموده خودش در نهجالبلاغه خار درچشم و استخوان در گلو داشت و دم نزد تا اينكه وحدت و انسجام جامعه اسلامی در برابر دشمن مشترك بزرگ(دوم) محفوظ بماند اظهار كرد: دستاوردهای 23 سال رسالت پيامبر(ص) به خاطر كينه و جاهطلبی عدهای عرب تازه به دوران رسيده پايمال نگردد.
وی ادامه داد: يكی از اشتباهات رايج و هميشگی انديشمندان اسلامی و خصوصاً متخصصين تاريخ اسلام، چه درميان شيعه و چه درميان اهل تسنن اين بوده كه حادثهای تاريخی مانند حادثه غدير خم را با عينك امروزی و از پس پردههای با ضخامت چندين قرن نگريستهاند، بدون اينكه ملاحظات اجتماعی، فرهنگی و سياسی جامعه آن عصر را در نظر گرفته باشند.
طياطبايی با اشاره به اينكه براثر همين نگاه ايدئولوژيك به اتفاقی تاريخی كه بيش از هر چيز محتاج بیطرفی علمی است، متذكر شد: اتفاق مباركی كه در حقيقت مايه وحدت و حل منازعات و مناقشات و رفع كدورتها، از ميان جامعه اسلامی است، به اصلیترين و مهمترين نقطه جدايی دو دسته بزرگ اسلامی «شيعه و سنی» و كانون افتراق آراء و عقايد فرقههای اسلامی مبدل شده است.
اين پژوهشگر علوم دينی با بيان اينكه غدير هم مانند صاحب غدير امام علی(ع) مظلوم است و اين مظلوميت هم از جانب پيروان و شيعيان اميرالمؤمنين(ع) است و هم از جانب مخالفين فكری و عقيدتی و اهل تسنن متذكر شد: هر دوی اين گروهها معتقدند داستان غدير خم سر آغاز اختلاف و جدايی و فاصله ميان صفوف متحد جامعه اسلامی است، با اين تفاوت كه شيعه آنرا انشعاب حق از باطل و اهل تسنن آن را انشعاب خارج شده از جبهه حق میداند و اشتباه هر دو گروه دقيقاً همينجاست زيرا علی(ع) در واقع پس از غدير به خاطر مصالح والای جامعه اسلامی از حق مسلم حكومت و امارت گذشت و 25 سال چهرههايی را تحمل كرد كه اگر قرار میبود اميرالمؤمنين(ع) بلافاصله پس از پيامبر(ص)، امير و خليفه و حاكم گردد، حتی 25 روز او را تحمل نمیكردند و در اين كشاكش، طفل نو پای اسلام بودكه زير دست و پای تعصبات قومی و نژادی، تفاخرات عربی و قدرتطلبیهای آل ابی سفيان و... نابود میشد.
به گفته وی ضرورت دارد يك بار ديگر اين داستان را از نو بخوانيم و عميقاً درك كنيم چرا علی(ع) برای احقاق حق خود به قبضه شمشير دست نبرد و شمشيری كه پيوسته در جبهههای نبرد هم چون خرمن گندم رسيده، باطل را دور میكرد، چرا 25 سال در نيام فرو رفت كه متأسفانه شيعيان بدترين توجيه را برای اين اقدام «ترس و مصلحت» میدانند در حالی كه همه میدانند علی(ع) هيچگاه با حكومت باطل از سر ترس بيعت نمیكند.
اين كارشناس اداره تبليغات اسلامی شهرستان سمنان با تأكيد بر اينكه علی(ع) 25 سال صبر مرگ بار پيشه كرد و به فرموده خودش در نهجالبلاغه خار درچشم و استخوان در گلو داشت و دم نزد تا اينكه وحدت و انسجام جامعه اسلامی در برابر دشمن مشترك بزرگ(دوم) محفوظ بماند اظهار كرد: دستاوردهای 23 سال رسالت پيامبر(ص) به خاطر كينه و جاهطلبی عدهای عرب تازه به دوران رسيده پايمال نگردد.
