انتشار كتاب «معجزه عاشورا» به قلم حسين غفاری
كتاب «معجزه عاشورا» درس گفتارهای دكتر حسين غفاری رويكردی متفاوت و نو را در بررسی نهضت عاشورا در برابر خواننده قرار میدهد.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، كتاب «معجزه عاشورا» شامل درس گفتارهای دكتر حسين غفاری، استاد گروه فلسفه دانشگاه تهران است كه رويكردی متفاوت و نو را در بررسی نهضت عاشورا در برابر خواننده قرار میدهد، هفته آينده منتشر میشود.
به جز مجلس اول و آخر (دوازدهم) كه دارای استقلال نسبی از ساير مباحث هستند، 10 مجلس ديگر در عين تنوع مباحث دارای بافتی منسجم و پيوستهاند.
در مجلس اول با رويكردی پديدارشناسانه و جديد، واقعه عاشورا معجزهای انسانی در اثباتِ حقيقت متعالیِ نظام هستی قلمداد میشود و از اين منظر ضمن تحليل عقلانی پديده معجزه در تاريخ بشر، ويژگیهای اصلی امور اعجازآور با قالب رفتاری حضرت اباعبدالله الحسين(ع) و اصحاب بزرگوارشان تطبيق میيابند.
مجلس دوازدهم نيز تفسير غزلی از حضرت حافظ است كه انطباق آن با حادثه عاشورا به سبكی بديع شرح و ارائه شده است. اما مجالس دهگانه ديگر، حاوی مباحث متنوع، گسترده و كاملاً تحليلی است كه در آنها به نقد و بررسی تفسيرهای متضادِ صاحبنظران گذشته و اكنون امت اسلامی در تفسير علل، اهداف و ماهيت نهضت عاشورا پرداخته میشود و با نارسا دانستن تفسيرهای يكجانبه(اعم از فردی و اجتماعی) تفسيری جامع ارائه میشود كه بر اساس مبانی بنيادين انسانشناسی الهی و شيعی و مستند بر تحليلهای عميق فلسفی، عرفانی و نيز اصول معارف قرآنی و وحيانی شكل گرفته است.
از جمله مباحث خواندنی كتاب، تحليلی فلسفی مسئله گريه و نقش آن در سير معنوی و تعالی روحی انسان است كه در مجالس مختلف از زوايای متفاوت به آن پرداخته شده است. همچنين بحث عميق و گستردهای در باب «علم امام» و شبهات و اشكالات ناشی از اين بحث در تفسير نهضت عاشورا كه در ضمن آن بهطور خاص از نقش و معنا و كاركرد مسئله «علم حضوری» و تفاوت ماهوی و كاركردی آن با «علم حصولی» بحث شده است.
يادآور میشود، در مجلسی مستقل، به بحث از مجالس عزاداری حضرت اباعبدالله(ع) و نقش و اهميت هر يك از عناصر تشكيلدهنده اين مجالس پرداخته شده و آسيبشناسی آنها و امور ناشايسته داخل در اين مجالس نيز مورد بررسی قرار گرفته است.
به طور كلی ويژگی اساسی و منحصر به فرد اين اثر، دخالت دادن مباحث عقلانی و فلسفی در تفسير و تحليل امور عينی و اجتماعی در فرهنگ اسلامی است.
به جز مجلس اول و آخر (دوازدهم) كه دارای استقلال نسبی از ساير مباحث هستند، 10 مجلس ديگر در عين تنوع مباحث دارای بافتی منسجم و پيوستهاند.
در مجلس اول با رويكردی پديدارشناسانه و جديد، واقعه عاشورا معجزهای انسانی در اثباتِ حقيقت متعالیِ نظام هستی قلمداد میشود و از اين منظر ضمن تحليل عقلانی پديده معجزه در تاريخ بشر، ويژگیهای اصلی امور اعجازآور با قالب رفتاری حضرت اباعبدالله الحسين(ع) و اصحاب بزرگوارشان تطبيق میيابند.
مجلس دوازدهم نيز تفسير غزلی از حضرت حافظ است كه انطباق آن با حادثه عاشورا به سبكی بديع شرح و ارائه شده است. اما مجالس دهگانه ديگر، حاوی مباحث متنوع، گسترده و كاملاً تحليلی است كه در آنها به نقد و بررسی تفسيرهای متضادِ صاحبنظران گذشته و اكنون امت اسلامی در تفسير علل، اهداف و ماهيت نهضت عاشورا پرداخته میشود و با نارسا دانستن تفسيرهای يكجانبه(اعم از فردی و اجتماعی) تفسيری جامع ارائه میشود كه بر اساس مبانی بنيادين انسانشناسی الهی و شيعی و مستند بر تحليلهای عميق فلسفی، عرفانی و نيز اصول معارف قرآنی و وحيانی شكل گرفته است.
از جمله مباحث خواندنی كتاب، تحليلی فلسفی مسئله گريه و نقش آن در سير معنوی و تعالی روحی انسان است كه در مجالس مختلف از زوايای متفاوت به آن پرداخته شده است. همچنين بحث عميق و گستردهای در باب «علم امام» و شبهات و اشكالات ناشی از اين بحث در تفسير نهضت عاشورا كه در ضمن آن بهطور خاص از نقش و معنا و كاركرد مسئله «علم حضوری» و تفاوت ماهوی و كاركردی آن با «علم حصولی» بحث شده است.
يادآور میشود، در مجلسی مستقل، به بحث از مجالس عزاداری حضرت اباعبدالله(ع) و نقش و اهميت هر يك از عناصر تشكيلدهنده اين مجالس پرداخته شده و آسيبشناسی آنها و امور ناشايسته داخل در اين مجالس نيز مورد بررسی قرار گرفته است.
به طور كلی ويژگی اساسی و منحصر به فرد اين اثر، دخالت دادن مباحث عقلانی و فلسفی در تفسير و تحليل امور عينی و اجتماعی در فرهنگ اسلامی است.
