
منتظری و هر چند مدت یک بار به ساعت خود نگاه میکنی، 10 دقیقه، 15 دقیقه ، 20 دقیقه ... ممکن است حتی بیشتر از این زمان بگذرد اما جلسهای که در آن حضور یافتهای شروع نشود. اوقات از دسترفتهای که در بعضی از جلسات و انتظارها میگذرد را بشماری خودش زمان گرانبهایی است که بهراحتی از دست رفته است.
منتظر دوستی هستی و وعده گذاشتی که با او به جایی بروی آماده در خانه منتظری که او سر ساعتی که گفته بیاید. اما انگار او اصلا فراموش کرده که چنین وعدهای گذاشته چون دقایق پشت سر هم میگذرند و تو منتظری که او بیاید.
زنگ خانه به صدا در میآید و بچهها با شادی و نشاط به استقبال پدر میروند و پدر هم با روی باز آنان را در آغوش میگیرد، بچهها یکییکی سراغ چیزهایی را میگیرند که پدر وعده داده بود برای آنان تهیه کند، اما وقتی درمییابند پدر خلفوعده کرده اخمی بر چهرهشان دیده میشود.
این روال زندگی بسیاری از مردم سرزمین ماست، وعدههایی که به دیگران میدهند برایشان حائز اهمیت نیست، حال این وعده میخواهد برگزار شدن جلسهای سر ساعت معین باشد یا قول تهیه وسیلهای برای فرزند. انگار احساس میکنیم عمل وعدهها به لحاظ اخلاقی زیاد اهمیتی ندارد.
در روایات آمده است شخصی از یاران امام صادق(ع) میگوید به ایشان عرض کردم: شخصی شیعه است ولی این صفات را دارد که وقتی سخن میگوید دروغ میگوید، آن هنگام که وعدهای داده و قراری میگذارد، خلف وعده میکند؛ وقتی که چیزی نزد او به امانت بگذراند، خیانت در امانت میکند. جایگاه ایمانی این مرد چیست؟ امام صادق(ع) فرمودند جایگاه و منزلت او در ایمان در نزدیکترین محل به جایگاه کفر است.«اصول کافی، جلد 2، صفحه 290»
نکته مهم و قابل توجه اینجاست که گاهی خلف وعدهها زمان و وقت کسی را ضایع میکند که هرچند آن هم از اهمیت برخوردار است، اما زمانی خلفوعدهها سرنوشت کسی را تحتالشعاع قرار میدهد که بهراحتی قابل جبران نیست.
اگر دختر و پسر بعد از جلسات خواستگاری و آشنایی با یکدیگر وعده ازدواج بدهند اما پس از مدتی یکی از آن دو نفر به دلایل غیر قابل دفاع این وعده را بههم بزند بیشک بر احساس و سرنوشت یک انسان ضربه زده که بهراحتی قابل جبران نیست.
کاش فقط اندکی بیشتر برای وعدههایی که دادهایم ارزش قائل میشدیم که این حرمت گذاشتن بیش از هر چیز جایگاه خودمان را در میان مردم بالا میبرد.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی