«فَضَجَّتِ الدَّارُ» در رثای رسولی که با او آدمی در تاریکیها نمرد
گروه اجتماعی: سالروز پرواز مردی را به سوگ نشستهایم که وجودش آدمی را از تاریکیها رهانید.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، وَ لَقَدْ قُبِضَ رَسُولُ اللّهِ ـ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ ـ وَ إِنَّ رَأْسَهُ لَعَلَى صَدْرِی. وَ لَقَدْ سَالَتْ نَفْسُهُ فِی کَفِّی، فَأَمْرَرْتُهَا عَلَى وَجْهِی. وَ لَقَدْ وَلِّیتُ غُسْلَه ـ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ ـ وَ الْمَلاَئِکَةُ أَعْوَانِی، فَضَجَّتِ الدَّارُ؛ و رسول خدا(ص) جان سپرد در حالی که سینه او بر سینه من بود و نفس او در کف من روان شد. آن را بر چهره خود کشیدم و شستن او را عهده دار گردیدم و فرشتگان یاور من بودند و خانه و پیرامون آن فریاد میکشید.(خطبه 197 نهج البلاغه)
به یقین کلام حضرت علی(ع) به شیوایی بیانگر اعلی علیین غم نبود پیامبر مهربانی است، مهربانترین پدر امت اسلامی به آغوش خداوندی پر کشید تا بشر با مصیبتی روبرو شود که هیچگاه التیامی برآن نیست.
در چنین روزی مردى از دنیا میرود که همه عمر تمام هم و غم خود را در راهی صرف کرد که منجر به رستگاری امتش شود و رسالت انبیا را در سیر هدایت بشر به پایان برساند؛ پدری مهربان بر امت، افقی برابر دیدگان بشر گشود تا عمق پستی دنیا، جاودانگی آخرت و عاقبه للمتقین را بنماید تا بشر بداند که بنگرند، تا بدانند که پستی و پلشتی دنیا را پایانی خوش برای اهل ایمان است.
مردى به سوی آسمانها پر کشید که پیروی از او نیکی دنیا و آخرت را به بار نشانید؛ چراغی بود برای الهی شدن انسانها، مرهمی بود بر زخم روح و جسم دنیازدگان؛ با او بود که آدمى از تیرگی ها نهراسید و در تاریکیها نمرد.
به مانند همیشه نگران است برای امتی که آگاه است از دسیسه های فراوان بر علیه ش در همیشه زمان؛ غمش غم امتى است که باید همواره هوشیار باشد و صراط مستقیم را یک لحظه متوقف نسازد. رنجها براى به ثمر نشاندن این حرکت متحمل شد؛ سرزنش ها و ملامت های بسیاری را شنید اما از حرکت مقدس خود بازنایستاد و اینگونه بود که خداوند سبحان رحمتش را به واسطه ایشان بر مردمان «وَمَا کَانَ اللّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِیهِمْ وَمَا کَانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ یَسْتَغْفِرُونَ» ارزانی داشت و اینک مهم نیست که به نام دینتان توطئه می کنند نام دینتان را دین خشونت نهاده اند چراکه خداوند رسول رحمتتان خواند.
سلام خداوند بر شما ای اسوه همه بشریت، عبد خداگونه، جامع اسما الهی. از جایگاه ازلی و ابدیتان بر زمین مبعوث شدید تا انسان با همه وجود طعم شیرین گرمای دست خداوند بر آسمان زندگی خود را احساس کند؛ شمس الضحی؛ آفتاب همیشه نورانی حقیقت در تاریکی، روح عالم، به راستى کدامین قلم توان توصیف شایسته وجودتان را دارد. اینک در سالروز رحلت وجود مقدستان و شهادت فرزندان گرامیتان امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا(ع) جز اندوه و اشک عرض ارادتی نیست.
رسول مهربانی، پدر همیشه مهربان همه امت، مرد همیشه دستگیر، عبد همیشه نگران، حجت بهشتی شدن انسان دستمان گیر تا آنگونه که بایسته است یاور فرزندت مهدی موعود(عج) باشیم.
سیما محسنی/ شعبه خوزستان
