دق الباب ربیع الاول سند شرعی ندارد
گروه اجتماعی: چند سالی است با پایان یافتن ماه صفر، بدعتی در برخی مناطق رواج یافته و آن رفتن پشت در مساجد و در زدن است؛ کاری که فاقد هر گونه مبنای روایی و عقلانی است.
به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، خرافات و تمسک به اموری که سند و مدرک معتبر روایی و دینی ندارند از جمله اموری است که موجب انحراف دین و منجر به بدعت در دین می شود. آداب و رسومی که با رنگ و لعاب دینی ناگهان در جامعه سر برمی آورند و عده ای ساده دل و یا جاهل را هر چند با نیت پسندیده به دنبال خود می کشد و به مرور زمان به علت نگرفتن حاجت از این خرافه ها باعث بدنامی و دلزدگی از دین می گردد.
اعمال خرافی که در دین وارد نشده باشد و با عنوان دین انجام شود، نه تنها ثوابی ندارد، بلکه بدعت در دین است و از گناهان کبیره محسوب می گردد؛ دق الباب مساجد در شب اول ماه ربیع الاول هم از جمله این امور است و سند روایی ندارد.
چند سالی است در پایان ماه صفر مراسمی باب شده که در ظاهر مانند بسیاری از خرافات دیگر عملی نیکو وانمود می شود، اما هنگامی که در آن اندیشیده می شود نتیجه به آنجا می رسد که با خرافه ای دیگر مواجه هستیم.
متأسفانه طی سال های اخیر با پایان یافتن ماه صفر، بدعتی در برخی مناطق رواج یافته و آن رفتن پشت در مساجد و در زدن است؛ کاری که فاقد هر گونه مبنای روایی و عقلانی است.
کوبیدن در 7 مسجد سند شرعی ندارد
حجت الاسلام والمسلمین سید حسین گلمیرزاده، معاون فرهنگی تبلیغات اسلامی استان گیلان در گفت وگو با خبرنگار ایکنای گیلان در این خصوص اظهار کرد: کوبیدن در 7 مسجد سند شرعی ندارد و در شان مومنین نیست که این کار را انجام دهند.
وی ادامه داد: از طرفی شمع روشن کردن و ضربه زدن به در و دیوار مسجد که سبب خرابی مسجد می شود فعلی حرام است که این عمل نیز باید ترک شود.
حجت الاسلام گلمیرزاده با بیان اینکه متاسفانه این عمل خرافی دامن گیر استان ما نیز هست، گفت: از تمامی روحانیون، ائمه جماعات و مبلغین خواسته شده است تا این عمل خرافی را به اطلاع مردم برسانند.
این کارشناس دینی خاطرنشان کرد: اعمال هر ماه نو و نماز اول آن ماه، صدقه دادن و دعا در حق دیگران از اعمالی است که در ابتدای هر ماه می توان انجام داد.
استفتاء از دفتر رهبر معظم انقلاب
دفتر حضرت آیتالله العظمی خامنه ای نیز این کار را رد می کند و در پاسخ به استفتائی درباره دق الباب مساجد چنین اعلام کرده است: عمل فوق الإشاره مستند روایی ندارد و شیوه ای قابل تأیید نیست، اگر چه اصل اذکار و ادعیه و طلب حاجات از خداوند متعال عمل پسندیده است، لیکن اشکال در شیوه عمل به نحو یاد شده است.
