ایثار یکی از آثار زهد است

حجت‌الاسلام درویشی، مسئول امور فرهنگی شرکت گاز استان کرمانشاه در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از کرمانشاه، گفت: یکی از آثار زهد ایثار است یعنی دیگران را بر خویشتن مقدم داشتن و خود را برای آسایش دیگران به رنج افکندن.

وی افزود: زاهد و انسان وارسته از آنچه دارد به نیازمندان می‌بخشد زیرا قلب حساس و دل دردآشنای او آنگاه به نعمت‌های جهان دست یابد و بهره برد که انسان نیازمندتر از او نباشد و قرآن کریم در شأن ایثار و از خودگذشتگی اهل بیت(ع) می‌فرماید: «ویطعمون الطعام علی حبه مسکیناً و یتیماً و اسیراً انما تطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزا و لا شکوراً؛ اهل بیت(ع) همه غذای موجود خود را با وجود نیاز، گرسنگی و سه روز روزه داری بدون افطار وسحری به مسکین، یتیم و اسیر بخشیدند».

حجت‌الاسلام درویشی درادامه تصریح کرد: این نوع اعراض از لذت دنیا، یعنی زهد اسلامی که هدف انسانی دارد ومعقول و بسیار ارزشمند است و در این راستا باید گفت که کدام عقل و دل است که این گونه زهد را بفهمد و نپذیرد؟.

مسئول امور فرهنگی شرکت گاز استان کرمانشاه اظهار کرد: اگر یک مکتب اخلاقی چنین زهدی را توصیه نکند، آن مکتب از مفاهیم عالی انسانی با خبر نیست.

وی گفت: این یکی از اهداف زهد و وارستگی است وزهدی که عقل و وجدان آن را می فهمد و می پذیرد چنین زهدی تحمل محرومیت بدون هدف انسانی نیست که فقط صرف آخرت گرایی باشد، یا قلمرو دنیا را از حوزه آخرت جدا کند.

وی اظهار کرد: همدردی و شرکت عملی درغم مستمندان و محرومان یکی دیگر از اهداف و آثار زهد و وارستگی است.

حجت الاسلام درویشی افزود: گاهی سختی، مشقت و گرفتاری در جامعه تاحدی است که دیگر از ایثار هم کاری ساخته نیست زیرا فقر و فلاکت به قدری زیاد است که نمی توان با دادن لباس، غذا و پول گرفتاریها را کاهش داد؛ پس همدردی و کمک روحی واجب می آید.

مسئول امور فرهنگی شرکت گاز استان کرمانشاه گفت: حضرت علی(ع)، این زاهد وارسته می فرمایند:«ا اقنع من نفسی بأن یقال: هذا امیرالمومنین، ولا اشارکهم فی مکاره الدهر، او اکون اسوه لهم فی جشوبه العیش»(نهج البلاغه، ص 418، نامه 45) آیا خود را به این دلخوش دارم که گویند: این امیرمومنان است، با آن که در سختی های روزگار شریک آنان نباشم، یا در ناگواری های زندگی مقتدای آنان قرار نگیرم.

وی تصریح کرد: اجرای عدالت بدون گذشتن از منافع شخصی، گروهی و جناحی مقدور نیست و آن  کس می تواند قوانین را به طور مساوی ودر مورد همه اجرا کند که به مادیات بی اعتنا باشد و در برابر وعده های بزرگ مادی و یا تهدید از طرف زورمندان از خود انعطاف نشان ندهد و این زهد و وارستگی است.(ر.ک.نهج‌‌البلاغه، ص 50)

این مسئول درپایان اظهار کرد: اثر دیگر زهد، آزادی و آزادگی است و بین زهد و آزادگی پیوندی استوار برقرار است نیاز، عامل«روبه صفتی» است و بی نیازی سبب آزادگی همچنین زهد، قناعت و عدم تعلق؛ نیازها را کم می کند و انسان را از قید اسارت آزاد و رها می سازد و به تعبیر امام علی(ع) طمع بردگی جاویدان است،«الطمع رق موبد».(نهج البلاغه، ص 501).