داشتن آسمان پاک و آبی حق ماست

از همان سنینی که انسان خویشتن را شناخت از خودش پرسید که خدا و خالق خویش را چگونه می‌توان درک کرد؟ نشانه‌هایش را کجا می‌توان جست‌وجو نمود؟ شاید خیلی از افراد نتوانند پاسخ دقیقی به این سؤال بدهند اما اهل خرد می‌دانند که نشانه‌های قدرت خدا در آفریده‌های اوست.

نشانه‌های خالق را باید در خود وجود انسان، سایر موجودات، کهکشان و در آسمان یافت. آسمانی که چون عظمت دارد در ذهن انسان جایگاه خدا است و به همین دلیل موقع دعا دست‌های خود را به سمت آسمان بلند می‌کنیم.

آسمانی که هنگام طلوع، ذرات آفتاب کم کم پدیدار می‌شود و نوید روزی تازه را به انسان‌ها می‌دهد تا هنگام ظهرکه خورشید در میان آن خودنمایی و جلوگری می‌کند تا شب که در آسمان صاف کویر ماه و ستارگان زینت بخش هستی شده‌اند همه نمایان‌گر یک چیز است و آن این است که خدا بزرگ‌تر از آن است که وصف شود.

و چه زیبا در قرآن کریم فرمود:« هُوَ الَّذی جَعَلَ الشَّمْسَ ضِیاءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنینَ وَ الْحِسابَ ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِکَ إِلاَّ بِالْحَقِّ یُفَصِّلُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ، إِنَّ فی‏ اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَتَّقُونَ؛ اوست کسى که خورشید را روشنایى بخشید و ماه را تابان کرد و براى آن منزل‌هایى معین کرد تا شماره سال‌ها و حساب را بدانید خدا این‌ها را جز به حق نیافریده است نشانه‏‌ها[ى خود] را براى گروهى که می‌دانند به‌روشنى بیان می‌کند. به‌راستى در آمد و رفت‏ شب و روز و آنچه خدا در آسمان‌ها و زمین آفریده براى مردمى که پروا دارند نشانه هایی است». سوره یونس آیه 5 و 6.

چه قدر پسندیده است که انسان گاهی در روز و در هنگامه‌ای که آسمان صاف و آبی است و یا در شب که ستارگان و ماه چون چراغ‌های زیبایی به سقف آسمان وصل شده‌اند نگاهی به این شگفتی هستی بکند اندکی با خود بیندیشد و آنگاه این آیه را که در وصف خردمندان است با خود زمزمه کند که«الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللّهَ قِیَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَیَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلًا سُبْحَانَکَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ؛ همان‌ها که خدا را در حال ایستادن و نشستن و آنگاه که بر پهلو خوابیده‏‌اند، یاد می‏‌کنند، و در اسرار آفرینش آسمان‌ها و زمین می‏اندیشند، (و می‏‌گویند) بارالها این را بیهوده نیافریده‌ای، منزهی تو، ما را از عذاب آتش نگاه‌دار».

اما گاه انسان با رفتار خویش کاری می‌کند که این آسمان با عظمت زیبایی خود را از دست می‌دهد و هنگامی که به آن نگاه می‌کنیم به جای یک آبی زیبای آرامش بخش توده‌ای از غبار را ببینیم. گاه آنقدر این غبار زیاد می‌شود که هشدار می‌دهند باید از آن اجتناب کرد.

همه کسانی که در آلوده کردن این زیبای هستی سهیم هستند باید بدانند که داشتن یک آسمانی پاک و آبی که ثمره‌اش هوای سالم است حق همه انسان‌ها و نسل آینده است و هیچ‌چیز و هیچ ارزش آن را ندارد که به‌خاطرش بخواهیم خود را از این نعمت الهی محروم کنیم.

به امید روزی که کودکانمان بی‌دغدغه آلودگی و گرد و غبار در زیر آسمانی آبی جست‌وخیزهای کودکانه خود را داشته باشند و بزرگ‌ترها هم با دیدن این زیبایی بر لب جاری کنند الحمدالله ... .

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی