زندگی بر سه چیز پایدار است؛ امید، صبر و گذشت

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفته‌اند اسبی به بیماری گرفتار آمد و پشت دروازه شهر بیفتاد، صاحب اسب او را رها کرده و به داخل شهر شد مردم به او گفتند اسبت از چه بابت به این روزگار پرنکبت بیفتاد و مرد گفت از آنجایی که غم‌خواران نازنینی همچون شما نداشت و مجبور بود دائم برای من بار حمل کند.

یکی گفت به‌راستی چنین است من هم مانند اسب تو شده‌ام، مردم به هیکل نحیف او نظری انداختند و او گفت زن و فرزندانم تا توان داشتم و بار می‌کشیدم در کنارم بودند و امروز من هم مانند اسب این مرد تنهایم و لحظه رفتنم را انتظار می‌کشم.

می‌گویند آن مرد نحیف هر روز کاسه‌ای آب از لب جوی برداشته و برای اسب نحیف‌تر از خود می‌برد و در کنار اسب می‌نشست و راز دل می‌گفت. چند روز که گذشت اسب بر روی پای ایستاد و همراه پیرمرد به بازار شد.

صاحب اسب و مردم متعجب شدند. او را گفتند چطور برخواست پیرمرد خنده‌ای کرد و گفت از آنجایی که دوستی همچون من یافت که تنهایش نگذاشتم و در روز سختی کنارش بودم.

اندیشمند یگانه کشورمان ارد بزرگ می‌گوید: دوستی و مهر، امید می‌آفریند و امید زندگی است می‌گویند: از آن پس پیر مرد و اسب هر روز کام رهگذران تشنه را سیراب می‌کردند و دیگر مرگ را هم انتظار نمی‌کشیدند.

صبر داشتن یعنی بتوانید با آرامش منتظر یک نتیجه بمانید. بی‌صبری دقیقاً یک مترادف دیگر برای ارضای فوری است که یکی از بزرگترین مصیبت‌های بشر است. صبر معمولاً درنتیجه بسیاری حُسن‌های دیگر مثل تحمل، دلسوزی، درک، قابلیت انعطاف و شوخ‌طبعی به دست می‌آید یا همانطور که سنت آگوستین می‌گوید، «صبر همدم خرد است».

چرا صبر اینقدر کم در آدم‌ها دیده می‌شود؟

همه ما می‌دانیم که صبر اهمیت زیادی در زندگی دارد اما چرا اینقدر کم در آدم‌ها دیده می‌شود؟ پاسخ آن فقدان ایمان است. برای اینکه صبور باشیم باید ایمان داشته باشیم که نتیجه موردنظرمان مطلوب بوده و مناسب ما است. بدون ایمان یا باور به مطلوب بودن آن نتیجه، حس شک و اضطراب در ما ایجاد می‌شود که همان بی‌صبری و بی‌طاقتی است.

وقتی دیگران از شما می‌خواهند صبور باشید یا صبر داشته باشید، یعنی در واقع از شما می‌خواهند که ایمان داشته باشید که نتیجه‌ای که به دست خواهید آورد مطلوب و مناسب شما است. اما اگر این احساس را نداشته باشید، معنی آن این نیست که بی‌صبر هستید، بلکه یعنی حس می‌کنید به هیچ کجا نمی‌رسید و باید راهتان را عوض کنید. صبر نباید هیچوقت بعنوان بهانه‌ای برای ادامه کار نادرست استفاده شود.

صبر اخلاقی است که باعث می‌شود بتوانید زندگی لذت‌بخش‌تر و موفق‌تر داشته باشید. خوشبختانه صبر اخلاقی است که می‌توانید در خودتان پرورش دهید.

موفقیت بادوام نیازمند عشق، پشتکار و صبر است

تمرین صبر کار ساده‌ای نیست اما آنها که صبر دارند همیشه به طرق مختلف پاداش آن را می‌گیرند. صبر هم مثل هر مهارت دیگر قابل یادگیری است. یاد بگیرید که ایمان و نبود آن را تشخیص دهید و بدانید که چه زمان باید عملکرد خود را تغییر دهید یا عقب بایستید و صبر کنید. موفقیت یک شبه زود هم از بین می‌رود اما موفقیت بادوام نیازمند عشق، پشتکار و صبر است.

گذشت و بخشش یکی از بارزترین صفات اخلاقی است که در جامعه اسلامی به چشم می‌خورد. گذشت و چشم پوشی از خطای دیگران و یا به عبارتی نادیده گرفتن اشتباه دیگران، جایگاه انسان را ارتقا می‌دهد.

همه ما به‌عنوان والد به راحتی از خطای فرزند خود می‌گذریم اما وقتی نوبت به خطای دیگران می‌رسد به سختی می‌توانیم از اشتباهات دیگران چشم‌پوشی کنیم و آن را نادیده بگیریم، به نظر می‌رسد راه‌حل بسیاری از مشکلات ریز و درشت زندگی در همین امر خلاصه می‌شود.

انسان بدون توانایی گذشت و بخشش به موجودی مادی تبدیل می‌شود که قادر نیست ورای امور را ببیند و فقط بر اساس آنچه می‌بیند و می‌شنود عمل می‌کند. در حالی که مؤمن به خدا قادر است در هر قدمی و در هر رفتاری دست خداوند را ببیند؛ از این‌رو می‌تواند به‌راحتی آنچه را به ظاهر برخلاف منافعش رخ داده است، نادیده بگیرد.

بخشش به معنای چشم پوشی از خطای دیگران است. گذشت در واقع به معنای نادیده گرفتن خطای دیگران با توجه به ضعف و کاستی خطاکار است.

قلب مؤمن عرش رحمان است

در حدیثی از پیامبر(ص) سه ویژگی از مکارم اخلاق آمده که یکی از آن‌ها بخشش نسبت به کسی است که به تو ظلم کرده است. یعنی حتی اگر کسی به تو بدی کرده است و از تو تقاضای بخشش می‌کند، او را ببخش، افرادی که به مکارم اخلاق مجهز هستند، می‌توانند کارهایی انجام دهند که از توان یک فرد عادی خارج است.

کسانی قادرند دیگران را ببخشند که در وجودشان یک صفت الهی شکل گرفته باشد یعنی رحمت و محبتی از ناحیه خداوند دریافت کرده باشند زیرا رحمت خداوند مثل چشمه جوشانی است که همه صفات خوب از آن ناشی می‌شود و اگر در وجود انسانی قرار داده شود او سرچشمه همه خوبی‌ها و فضیلت‌ها می‌شود.

قلب مؤمن عرش رحمان است و او فقط می‌تواند با بخشش همه چیز را کنار بزند تا قلبش محل حضور خداوند شود. قلب انسان باید خالی از عقده‌ها، شکایت‌ها، کمبودها و بدی‌های دیگران باشد و مؤمن باید همه را کنار بگذارد تا به فضیلت اخلاقی برسد.