دو کلمه حرف حساب/ قدرشناس لحظات زندگیمان باشیم

آیا تا به حال به ابرها نگاه کرده‌ای، ابرهای سپیدی که آمدنشان نوید باریدن رحمت الهی است. اگر خوب به آن‌ها نگاه کنی می‌بینی که با چه سرعتی در حرکتند و جایشان را به ابرهای دیگر می‌دهند. وزش باد مهلتی برای ماندن به آن‌ها نمی‌دهد.

عمر انسان هم مانند همان ابرهایی است که می‍‌‎‌آیند و می‌روند. گاه با خود برکت می‌آورند و گاه جز سیاهی و جلوگیری از تابش آفتاب چیز دیگری به همراه ندارند. امام علی(ع) می‌فرماید: «فرصت‌ها درگذرند مانند ابرها به سرعت می‌روند».

استفاده از فرصت‌های زندگی به اندازه‌ای است که در بسیاری از متون دینی نقل شده که از فرصت جوانی و زمانی که انسان در این دنیا در اختیار دارد به‌عنوان یکی از نعمت‌های الهی سؤال می‌شود که چگونه و در چه راهی سپری شد؟.

نیاز به تحلیل و تفسیری خاصی ندارد، اگر انسان خودش لحظه‌ای فارغ از همه دغدغه‌ها بنشیند و خلوت کند درمی‌یابد که آیا توانسته است که بزرگترین نعمت الهی یعنی حیات به درستی استفاده کرده است یا خیر چراکه هیچ‌کس به اندازه خود انسان به نفس خویش آشنایی ندارد.

قرآن کریم چه زیبا از انسان‌هایی سخن گفته که قدر لحظات ارزشمند حیات را دانسته اند و به جایگاهی رسیدند که فرشتگان بر آنان غبطه می‌خورند. از ابراهیم بت‌شکن(ع) که عمری را در راه معبود مجاهدت کرد تا یوسف نبی(ع) که در شور جوانی یک لحظه به فاصله گرفتن از خدا نیندیشید.

ویژگی تمام این بندگان برجسته الهی یک چیز بود و آنکه می‌دانستند ارزش زمانی که انسان در این دنیا در اختیار دارد به قدری است که قیمتش جز به دست آوردن رضای الهی و مأوا گرفتن در بهشت معبود نیست.

در عرصه زندگی دنیوی هم همین‌گونه است. تمامی کسانی که توانسته‌اند نام و نشانی از خود باقی بگذارند، از لحظه لحظه فرصت‌های زندگی برای رشد عقل و دانش و احساس خویش استفاده می‌کردند. از ابن سینا و ملاصدرا گرفته که از همان دوران کودکی به فراگیری علم مشغول شدند تا آن دانشمند غربی کاشف میکروب وبا که حتی در بستر بیماری هم از مطالعه دست نمی‌کشید.

البته تلاش برای رشد دانش و معنویت به این معنا نیست که از لذت‌ها و تفریح‌های سالم چشم پوشید چرا که همین تفریح‌هاست که ذهن و جسم را برای فعالیت بیشتر آماده می‌کند. امام موسی الکاظم(ع) فرمود: «مؤمن اوقات روزانه‌اش را به سه قسمت تقسیم می‌کند، بخشی را به عبادت خدا، بخشی را به کسب روزی و بخشی را هم به استفاده از لذت‌های حلال اختصاص می‌دهد».

آری! اگر قدرشناس لحظات زندگیمان باشیم و در کنار آن اصل مهم برنامه‌ریزی را فراموش نکنیم می‌توان به جایی رسید که در روزهای پیری و سالمندی وقتی به گذشته خویش نگاه کنیم افتخار را ببینیم.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی