ثبت اولین الفبای انقلاب با ورود امام(ره)/ اولین گام؛ برپایی دولتی متکی به خدا + فیلم

به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، در سال 1864 میلادی (1242 شمسی)، سید احمد هندی صاحب پسری می‌شود و او را مصطفی نام می‌نهد. که بعد‌ها به نام مصطفی خمینی معروف شد. وی با خانم هاجر، دختر آیت‌الله میرزا احمد مجتهد ازدواج می‌کند و صاحب دو پسر به نام مرتضی و نورالدین می‌شود.

در بیستم جمادی‌الاخر سال 1320 هجری قمری مطابق با 24 سپتامبر 1902 میلادی (1280 شمسی) هاجر فرزند سومش را که نامش را روح‌الله می‌گذرارد به دنیا می‌آورد و فرزندی پا بر عرصه زندگی می‌گذارد که خود تحولی عظیم در تاریخ این کشور رقم می‌زند. امام خمینی(ره) 45 سال در قم زندگی کرد.

پس از بروز ظلم و ستم‌های آشکار رژیم پهلوی، امام قیام خود علیه طاغوت زمان را آغاز کرد تا اینکه در روز عاشورا دعوت به راهپیمایی همگانی کرد که این راهپیمایی تیر خلاصی به رژیم پهلوی بود؛ پس از آن، محمدرضا شاه اعلامیه‌ای به مردم صادر کرد. لحن این خطاب به گونه‌ای بود که مردم ایران تا کنون چنین لحنی از شاه ندیده بودند.

متن این اعلامیه این بود: «من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم. من حافظ سلطنت مشروطه که موهبتی است الهی از طرف ملت به پادشاه تفویض شده است، هستم. بلکه خطا‌ها از هر جهت جبران نیز گردد. متعهد می‌شوم که پس از برقراری نظم و آرامش در اسرع وقت، یک دولت ملی برای برقراری آزادی‌های اساسی و اجرای انتخابات آزاد تعیین شود و قانون اساسی که خون‌بهای مشروطیت است به صورت کامل به مرحله اجرا درآورم».

پس از تشکیل دولت جدید، اولین تصمیم این دولت، اعلام سفر شاه به خارج از کشور بود. همان طور که ملت خواهان آن بود. آخرین شاه ایران در 10 فوریه 1979 خاک ایران را ترک کرد به این امید که به زودی باز می‌گردد. ولی او هرگز برنگشت و هرگز ایران را ندید و با فرارش به شاهنشاهی ایران که بیش از 2500 سال طول کشید، مهر پایان زد.

بعد از فرار شاه، امام از مردم خواست که به انقلاب خود ادامه دهند و دولت بختیار را ساقط کنند. مردم نیز لبیک گفتند. بعد از چند روز از فرار شاه، امام خمینی(ره) تصمیم گرفت به ایران باز گردد. اما بختیار  فرودگاه را بست و نیروهای نظامی وفادار به شاه، فرودگاه را غرق کردند.

میلیون‌ها نفر ایرانی از همه شهرها، در خیابان‌های اطراف فرودگاه جمع شدند، و این تجمع مانند کمربند آهنین دور تا دور فرودگاه را در بر گرفت. امام خمینی(ره) دوباره تلاش کرد. ایشان به فرودگاه شارل دوگل رفت و هواپیمایی اجاره کرد. فرانسوی‌ها اجازه پرواز دادند.

کم‌کم هواپیمای خطوط هواپیمایی فرانسه به فرودگاه بین‌المللی  نزدیک می‌شد و چشمان میلیون‌ها نفر چه حاضر و چه از تلویزیون از سراسر جهان خیره به آن بود. با فرود آمدنش دل میلیون‌ها انسان که در بیرون از فرودگاه منتتظر بازگشت رهبرشان بودند، با او فرو می‌ریخت.

با تماس چرخ‌های هواپیما با باند فرودگاه اولین خط الفبای انقلاب اسلامی بر صفحه روزگار ایران و ایرانی نقاشی شد. امام آمد، شاید آن خطی که چرخ‌های هواپیما بر روی باند کشید، خط بطلانی دائم بر تبعید 14 ساله امام از وطن بود. امام به وطن بازگشت.

امام ملت به وطن بازگشت و با صلابت و اقتدار عنوان کرد که به پشتیبانی این مردم، دولت تعیین می‌کند و از رفتن دولت غیرقانونی سخن گفت. دولتی که باید باشد، متکی به خداست و این پیام انقلاب امام خمینی(ره) بود، دولتی متکی به خدا.

و امروز سی و شش سال از آن روز‌های تاریخی می‌گذرد؛ ایامی که آن را از همان روزها، دهه‌فجر نامیدند، دهه فجر و پیروزی مردمی که از ظلم و ستم زمان خویش به پا خواستند و با نیروهای مردمی، دست استکبار و ظلم را برای همیشه از مرزهای میهنشان کوتاه کردند تا مصداقی بر آیه «وَنُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ» باشند.