
حجتالاسلام مهدی اسداللهی، مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، با بیان اینکه گناه پاکی دل را از بین میبرد، گفت: برای شناخت باطن تنها به ظاهر افراد نمیتوان بسنده کرد و باید صفات خلقی و شخصیت او را نیز از طریق نوع عملکرد او در معاشرت، مسافرت و مانند آن مورد شناسایی قرار داد.
وی توجه به وضعیت ظاهری، تحلیل اعمال و رفتار ظاهری را راهی برای سنجش ایمان، اعتقاد و شخصیت انسانها دانست و اظهار کرد: در روایتی از امیرمؤمنان(ع) میخوانیم که هیچ انسانی چیزی را در درون خود پنهان نمیکند مگر اینکه در سخنانی که از دهان او بیرون میآید یا آثاری که در چهره و قیافه او منعکس میگردد آشکار میشود.
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی متذکر شد: وقتی اعمال و ظاهر افراد مبنای سنجش و تشخیص اعتقاد، ایمان و شخصیت آنهاست که عمل و رفتاری بهطور مکرر و مستمر و در موارد و مناسبتهای مختلفی از او سر زند و بارها این رفتار و کردار او را ملاحظه و مشاهده کرده باشیم.
اسداللهی ادامه داد: با یکبار دیدن رفتار و عملی نمیتوان درباره فردی قضاوت کرد و آن را معیار سنجش و تشخیص قرار داد چه بسا این رفتار و عمل تصادفی و اتفاقی از این فرد سر زده باشد و تحتتأثیر شرایطی خاص اقدام به آن کرده باشد.
وی با تأکید بر اینکه اصلاح ظاهر در کنار باطن مورد توجه قرار گیرد، افزود: باید توجه داشت که ظاهر فرد به همان اندازه بر باطن اثرگذار است.
تربیت باطن در آراستگی ظاهری انسان بسیار مهم است
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی با اشاره به اینکه تربیت باطن در آراستگی ظاهری انسان بسیار مهم است، اظهار کرد: گاهی انسان نیت خوبی دارد اما ظاهر او این حقیقت را نشان نمیدهد که لازم است تلاش شود انسان با باطن خویش بر روی رفتار و ظواهرش نیز اثر مثبت بگذارد.
اسداللهی بیان کرد: اینکه افراد سعی کنند پاکی دل خود را حفظ کنند یک فرصت محسوب میشود، اما اگر به بهانه پاکی دل دچار غرور شوند و نسب به انجام گناه اقدام کنند تهدید به حساب میآید.
وی متذکر شد: اگر انسان با افرادی دوست شود که ظاهر و باطن یکسانی دارند پیوسته تشویق میشود که با صفات او همانندسازی کند و از نصیحتها و خیرخواهیهای دوستان نیز کمک میگیرد.
مدیر حوزه علوم اسلامی دانشگاهیان خراسان جنوبی به دیدگاه اسلام نسبت به ظاهر و باطن افراد اشاره و یادآور شد: ظاهر نشاندهنده واقع و درون است و این امری است که تمامی جامعهشناسان و روانشناسان نیز بر آن صحه میگذارند، البته در آیات و روایات تأکیدات فراوانی مبنی بر عدم قضاوت در مورد افراد از روی ظاهر شخصیتی آنان شده است.