لبخند مهربان خدا از لابلای ابرها بیرون آمد/ باران بر اهواز بارید

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، «وَهُوَ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ بُشْرًا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً طَهُورًا؛ و اوست آن کس که بادها را نویدى پیشاپیش رحمت‏ خویش [=باران] فرستاد و از آسمان آبى پاک فرود آوردیم(فرقان/48).»

چند ماهی است که ابرهای سنگین بر آسمان شهرمان سایه گسترانده‌اند و سهممان از بادهای تند، غباری است که همه زندگیمان را در خود فرو برده است. شهرمان چهره‌ای خاک آلود به خود گرفت، مردمانمان راه بیمارستان‌ها را به خوبی آموخته‌اند.

مدتها بود که خورشید مهربان و آفتاب رحمت الهی مجالی برای خودنمایی در آسمان نداشت و در پس گرد و غباری سنگین مانده بود؛ نفسهامان تنگ بود. نفس سنگین بود.

و اما امروز ابرهای سیاه در آسمان حکایت رحمتی گسترده از سوی مهربانی است که بدون چشمداشت می‌بخشد. اما امروز شهرمان دیگر بار لبخند مهربان خدا را به نظاره نشست و قطرات رحمت از آسمان بر کوی و برزن خاک گرفته بارید.

و خداوند بار دیگر مهربانی بی‌انتهایش را بی‌منت و با بنده‌نوازی ارزانی داشت. بارانی هر چند کوتاه اما دوباره به خاطرمان آورد که پرودگار مهربان همیشه دست مهربان خود را بر بندگان ناچیز خود دراز می‌کند. روح تازه زمین بر زمین‌نشینان نشاط افزون است و باران نویدبخش زندگی دوباره‌ای است برای زمینی که در پی بی آبی مرده است.

«اللَّهُ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَابًا فَیَبْسُطُهُ فِی السَّمَاء کَیْفَ یَشَاءُ وَیَجْعَلُهُ کِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَن یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ؛ خدا همان کسى است که بادها را مى‏‌فرستد و ابرى برمى‏‌انگیزد و آن را در آسمان هر گونه بخواهد مى‏‌گستراند و انبوهش مى‏‌گرداند پس مى‏‌بینى باران از لابلاى آن بیرون مى‏‌آید و چون آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد رسانید بناگاه آنان شادمانى مى‏کنند(روم/48) و این شادی پس از رحمت نصیب مردمانی شده که همواره به مهربان صاحب همه ملک دنیا و آخرت امید دارند.