سفری از «خاستگاه خورشید» تا خاستگاه فطرت/ «وَ مَن یُهَاجِرْ فِی سَبِیلِ‌اللّهِ» + عکس

به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، سه سالی می‌شود که سرای محله منطقه 22 تهران، میزبان عده‌ای هم‌وطن و هم‌کیش از سرزمینی که آن را خاستگاه خورشید می‌نامند، شده است؛ بانوان مسلمان ژاپنی که خاستگاه خود را در میان واژه‌گانی یافته‌اند که با لحظه لحظه آن به خورشید سفر می‌کنند.

و چه زیبا معنا و تفسیری از وعده خداوند را محقق شده یافتند، «وَمَن یُهَاجِرْ فِی سَبِیلِ اللّهِ یَجِدْ فِی الأَرْضِ مُرَاغَمًا کَثِیرًا وَسَعَةً؛ و هر که در راه خدا هجرت کند در زمین اقامتگاه‌‏هاى فراوان و گشایش‌ها خواهد یافت ...».

شاید مردمانی که روزی سفرآغاز کردند و با پیمودن مسیری بالغ بر 26 هزار کیلومتر از «نیپون کوکو» یا همان توکیو خود را به ایران اسلامی که نمادش سرخی خون شهیدان هست، رساندند فکر نمی کردند که مصداق این آیه مبارکه شوند و این گونه مورد خطاب خداوند متعال قرار گیرند و خداوند متعال، خود، پاداششان را بر عهده گیرند.

این‌گونه مصداقی می‌شوند بر آیه مبارکه «تُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء، هر که را خواهى عزت بخشى و هر که را خواهى خوار گردانى» و به‌طور قطع و یقین، عزت حقیقی را خود خداوند به بندگانش می دهد بندگانی که در راه رسیدن به او تمامی سختی‌ها را به جان بخرند و جان و مال و خانواده‌شان را در راه خدا بذل کنند.

کتاب خدا را که در دست می‌گیرند، با همان ترجمه ژاپنی از آیات کلام وحیف انس خود را مداومت می‌بخشند. شاید برای این بانوان، اینجا تنها محلی باشد که می‌توانند، قرآن بیاموزند، در میان واژه‌های خداوند اوج گیرند و پرواز کنند. تنها محلی که می‌توانند در محضر استادی که همه توان خویش را برای این دل‌های پاک و آماده، صرف می‌کند تا چشم‌های مشتاق آموختن، سیراب شوند از باران ناب الهی.

در شهر سربی تهران، سرای محله منطقه 22 هر هفته سه‌شنبه‌ها میزبان مهاجرانی است که ایران را وطن خود برگزیدند و از خاستگاه دنیایی خود دل کندند تا به خاستگاه واقعی خود دست یابند. شاید وطنشان را روزی خاستگاه خورشید می‌نامیدند اما امروز تلالو این خورشید را لابه‌لای کلماتی دنبال می‌کنند، که در کنار هم، خواندنش را می‌آموزند.

 در میان هم‌همه‌ی زندگی پر هیاهوی تهران، دل‌هایشان با بارقه‌هایی از عشق به یکدیگر پیوند خورده است؛ بارقه‌هایی از عشق به خدایی که آن را لمس کرده و با سر انگشتان خود، بر روی کلامی که از خداوند برایشان خوانده می‌شود، دست می‌کشند و اوج می‌گیرند.

«فرزانه ارتحالی»، بانوی فعال قرآنی، اداره این جلسات آموزش قرآن را برعهده دارد، در این جلسات بانوان مسلمان ژاپنی با اسلام بیشتر آشنا می‌شوند و آن را بهتر درک می‌کنند تا بتوانند در سراسر زندگی خود اخلاق اسلامی و قرآنی را پیشه خود سازند.

گاهی قناری‌ها اگر در باغ هم باشند/ مانند مرغان قفس دلتنگ می‌خوانند، و این بانوان که شاید دوری از هم‌وطنان غمی برایشان به همراه داشته و دارد، اما از آنچه برایشان دنیایی زیبا می‌ساخت، جدا شدند تا در فضایی زندگی کنند که عطر و بوی اسلام و قرآن در آن به مشام می‌رسد.

شاید دل‌هایشان در این سال‌ها بی‌تاب وطن شده؛ شاید دلتنگ‌اند برای سرزمینی که در آن متولد شده، درس خوانده، تحصیلا کرده و رشد کرده‌اند؛ شاید غمی به قدمت سال‌های دوری از وطن در چشم‌هایشان موج می‌زند، اما برق شوق فراگیری قرآن، بیش از هر قدرتی، آنان را در مسیری که برگزیده‌اند، فرا می‌خواند.

دستان دعایشان رو به آسمان است، و دل‌هایی که امید در آن بیداد می‌کند؛ امید به خدایی که نزدیک‌تر از هر کسی به آنان است؛ امید به روزهایی که برایشان رنگی دیگر یافته است، امید به دینی که پیام آور آن، پیامبر صلح و مهرورزی بوده است.

چه زیبا و آسمانی دعا می‌خوانند، ساده اما رنگی به وسعت آسمان دارد، واژه‌هایشان شاید برایمان ناشناخته و نا مفهوم باشد اما زبانی مشترک در میان آسمانی‌هایشان هویداست و آن زبان مشترک دل‌هایی است که به سوی فطرتی پاک روان شده است.