نگذاریم مهربانی در جامعه اسلامی غریب و فراموش شود
گروه اندیشه: مهربانی واژهای است که در جامعه اسلامی نباید غریب و فراموش شده باشد و کسی از لمس محبت همنوعانش محروم بماند.
گویند شخصی به امام صادق(ع) گفت: فدایت شوم ما بهخاطر محبت شما اهل بیت(ع) فرزندانمان را طبق نامهای شما و نامهای پدرانتان مینامیم آیا این برای ما مفید و نافع است؟ حضرت فرمودند: آری به خدا قسم؛ آیا دین به جز محبت است؟
اگر به این گفته امام(ع) بیندیشیم درمییابیم که شیرازه ارتباطات در دین اسلام بر محبت و عشق استوار است و اصولاً بدون محبت نمیتوان انتظار جامعه ای دینی به معنای واقعی را داشت.
شیرازه ارتباطات در دین اسلام بر محبت و عشق استوار است
وقتی به رابطه پیامبر(ص) با پیروانش نگاهی میاندازیم درمییابیم که به صراحت اشاره شده که او رحمت برای عالمیان است و حریص بر محبت نسبت به آنها است «وَما اَرْسَلْناکَ اِلّا رَحْمَةً لِلعالَمینَ؛ ما تو را فرستادیم مگر رحمت بر عالمیان» انبیاء/ 107
و علاوه بر محبتی که این رسول آسمانی نسبت به مردم داشت، مردم نیز چنانچه آیات الهی میگوید باید پاداش او را با محبت و مودت بدهند. قرآن کریم در سوره شوری آیه 23 میفرماید:«...قُل لَّا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى ...؛ ای رسول بگو که من هیچ اجری دربرابر رسالت نمیخواهم مگر دوستی نزدیکان و خویشانم»
آری این محبت که نسبت علی(ع) و فاطمه(س)، اینکه دوست داری نام فرزندت را بهخاطر محبت اهل بیت(س)، حسن یا حسین یا زینب بگذاری پاداش همان رسالتی که رسول خدا(س) با مهربانی و محبت گستردهاش به دوش کشید که این محبتورزی نسبت به اهل بیت(س) نیز سراسر خیر برای محبان است که مگر نه اینکه انسان هر که را دوست میدارد تمایل دارد چون او شود.
در عرصه اجتماع هم مسلمانان واقعی نیز با محبت نسبت به هم شناخته میشود و اصول نشانه جامعه محمدی هم است که خداوند در سوره فتح آیه 23 میفرماید: «مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْکُفَّارِ رُحَمَاء بَیْنَهُمْ ..محمد [ص] پیامبر خدا و کسانى که با اویند بر کافران سختگیرو با همدیگر مهربانند».
آیا دین اسلام جز محبت کردن است؟
مهربانی واژهای است که در جامعه اسلامی نباید غریب و فراموش شده باشد و کسی از لمس محبت همنوعانش محروم بماند. وقتی در قرآن این کتاب مقدس به صراحت آمده که مؤمنان چون خواهران و برادران یکدیگرند هرکس باید با این اندیشه به دیگری نگاه که او چون خواهر یا برادر اوست...آیا در چنین جامعه نباید ستونهای اجتماع را محکم فرض کرد.
و اما در خانه اسلامی نیز شرایط جز این نیست. باز هم باید به آیات الهی رجوع کنیم، خداوند متعال در سوره روم آیه 21 میفرماید: «وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ؛ و از نشانههای او اینکه همسرانی از جنس خودتان برای شما آفرید تا در کنار آنان آرامش یابید، و در میانتان مودّت و رحمت قرار داد در این نشانه هایی است برای گروهی که تفکر میکنند».
حال بهراستی باید از خویش پرسید دینی که پیامبرش رحمت برای عالمیان است و پاداش رسالتش محبت به خاندان او، جامعهای که نشانه ایمانش محبت اعضای آن جامعه به یکدیگر است و عشق در خانواده نشانه قدرت الهی، آیا آن دین جز محبت است.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی
