
علی صالحی، سرپرست اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری درمیان در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، با اشاره به اینکه مسجد درخش به شماره 2066 ثبت ملی شده است، گفت: قدمت این مسجد به دوره صفویه میرسد.
وی ادامه داد: به استناد کتیبه موجود بنیان اولیه این مسجد به سال 981 ه. ق مربوط میشود و بانی آن عمیدالملک محمد درخشی بوده است.
سرپرست اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری درمیان با بیان اینکه بهطور کلی فضاهای احداث شده در این مسجد شامل ایوان اصلی، شبستان و یک اتاق وسیع در جنب شبستان است، عنوان کرد: محراب از اجزاء اصلی موجود در شبستان است، نقشه این مسجد با توجه به رفع نیازهای وقت طراحی شده و از الگوی خاصی تبعیت نمیکند.
صالحی اظهار کرد: مهمترین عناصر تزئینی به کار رفته در این اثر تاریخی عبارتند از: سقف محراب و تزئینات گچی چلیپایی در قسمت فوقانی آن، طاقنماهای بخش بالای محراب با طاقچههای کوتاه و تزئینات مقرنس و کاربندی در گوشهها، طاقنماهای موجود در دیگر بخشهای شبستان.
وی ادامه داد: همچنین، تقارن موجود در اجزاء و عناصر معماری بهکار رفته در شبستان بر زیبایی این اثر افزوده است، اتاق وسیع موجود در شرق شبستان با استفاده از یک ستون قطور و به روش تاق و تویزه پوشیده شده و در این فضا طاقچههای کوچک و بزرگ در بدنه دیوار دیده میشود.
سرپرست اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری درمیان بیان کرد: در ساخت این مسجد از مصالحی چون سنگ، آجر، خشت خام و گچ استفاده شده است، به استناد قانون هرگونه دخل و تصرف در این مسجد و حریم آن بدون کسب مجوز کتبی از اداره کل میراث فرهنگی ممنوع است.
مسجد جامع هندوالان
صالحی با اشاره به اینکه این مسجد به شماره 1893 ثبت ملی شده و قدمت آن به دوره تیموری میرسد، گفت: آدرس این مسجد در اسدیه، روستای هندوالان است.
وی اظهار کرد: این مسجد باشکوهترین بنای تاریخی، مذهبی شهرستان درمیان است و مهمترین عناصر معماری آن سر در ورودی، صحن، گنبد خانه، شبستان ستون دار و محراب است.
سرپرست اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری درمیان با اشاره به اینکه گنبد خانه مرکزی با استفاده از فیلپوشها و با مهارت بر روی فضای چهار ضلعی قرار گرفته است، عنوان کرد: شبستان ستوندار در دو طرف گنبدخانه واقع شده و به وسیله طاق و تویزه به شیوه چهار ترک اجرا شده است.
صالحی یادآور شد: بنا از نظر تزئینات آجری بسیار متنوع بوده و این تریینات شامل: فیلپوشها، گوشوارهها، قابهای گچی، رسمیبندی محرابها و نحوه آجرچینی گنبدها است که این اثر تاریخی در دوره شاهرخ تیموری در حدود سال 805 ه. ق ساخته شده است.