
به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، استاد «طه موسی حسن» مشهور به «طه الفشنی» از مبتهلان و قاریان قرآن کریم مصر در سال ۱۹۰۰ میلادی مطابق با ۱۲۷۹ هجری شمسی در شهر فشن از توابع استان بنی سویف دیده به جهان گشود.
وی اولین مؤذن مسجد امام حسین(ع) در قاهره بود و چنان که آثار به جای مانده از تلاوتها و ابتهالاتش گواهی میدهد، وی فردی نابغه و توانا در علم موسیقی بود، همچنین بر فنون و قواعد تلاوت قرآن کریم تسلط و چیرگی کامل داشت.
این استاد تنها یک قاری قرآن نبود، بلکه حیاتش را بهعنوان یک منشد و موشح آغاز کرد، در وجود این استاد گرایشهای دینی و علاقهای وافر به قرآن کریم وجود داشت که او را از مسیر خوانندگی و نوازندگی و انشاد و تواشیح به قرائت کشانید.
طه الفشنی در محضر استاد سید درویش که حافظ قرآن بوده و به انشاد دینی اشتغال داشت نغمات قرآنی را آموخت، در آن زمان سعید لطفی، مدیر وقت رادیوی مصر تلاوت زیبایش را در یکی از شبهای ماه مبارک رمضان در مسجد امام حسین(ع) قاهره شنید و از او دعوت کرد که به رادیو بیاید و از این طریق برای مردم به اجرای برنامه بپردازد.
هرچند که هر وقت نامی از طه الفشنی برده شود همه به یاد ابتهال بسیار زیبای «حب الحسین» او میافتند و در حقیقت در میان جامعه قرآنی وی بیشتر یک مبتهل است تا یک قاری صاحب سبک، اما باید گفت که تلاوت وی نیز نکاتی وجود دارد که در تلاوت دیگر قاریان شاهد نیستیم.
طه الفشنی در بسیاری از تحریرهای خود در پایان یک فراز از آیه، از تحریرهای بسیار نرم و فنی استفاده میکند و اگر بخواهیم لحن وی در تلاوت قرآن را نیز بررسی کنیم، از برخی ترکیبهای لحنی ناب و مختص به خود در تلاوت قرآن استفاده میکند.
این استاد فن تلاوت قرآن کریم پس از برجا گذاشتن آثاری ماندگار، سرانجام در سال ۱۹۷۱ میلادی مطابق با ۱۳۵۰ هجری شمسی در سن ۷۱ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.
