
به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، در کتاب شریف بحارالانوار ج 2 ص3 و لئالی الاخبار ج 2 ص 254 از امام علی(ع) نقل شده است که روزی یکی از زنان مدینه خدمت حضرت فاطمه(س) رسید و گفت مادر پیری دارم که در مسائل نماز سؤالاتی دارد و مرا فرستاده است تا مسائل شرعی نماز را از شما بپرسم.
حضرت فاطمه زهرا(س) آن دردانه رسولالله(ص) که علم دین را از پدر آموخته بود فرمود: هر سؤالی که داری بپرس که پاسخ خواهم داد. آن گاه مسائل فراوانی مطرح کرد و پاسخ شنید.
پرسش و پاسخها مدت زمانی به طول انجامید و در ادامه پرسشها، آن زن خجالت کشید و گفت: ای دختر رسول خدا بیش از این نباید شما را به زحمت اندازم.
حضرت فاطمه(س) با لطف فراوان فرمود: باز هم بیا و آن چه سؤال داری بپرس. آیا اگر روزی کسی را اجیر نمایند که بار سنگینی را به بام ببرد و در مقابل، صد هزار دینار طلا مزد بگیرد، چنین کاری برای او دشوار است؟
آن زن گفت: خیر. حضرت زهرا(س) ادامه داد: من هر مسئلهای را که پاسخ میدهم، بیش از فاصله بین زمین و عرش گوهر و لؤلؤ پاداش میگیرم. پس سزاوارتر است که بر من سنگین نیاید.
آری پرسشکردن و پاسخ گفتن بهویژه در مسائل مرتبط با دین در نزد این بانوی دو عالم آنقدر ارزشمند بود که آن را با دینارهای طلا مقایسه میکرد و به طور کلی اهمیت فراوانی برای آگاهی و علم دین قائل بود.
و همین زهرای اندیشمند(س) بود که در جای دیگری فرمود:«ارزش معنوی این حدیث(حدیثی از رسول الله) در نزد من برابر با ارزش حسن و حسین(ع) است».