کویر، جایی که خدا را بهتر میتوان احساس کرد
گروه اندیشه: بیاغراق در کویر بیش از هر کجای دیگر از طبیعت پهناور، انسان میان خود و خدایش فاصله کمتری رااحساس میکند.اینجا نه از شرشر آب خبری است و نه از صدای بلبل و گل. ولی بهجای آن چیزهایی را لمس میکنی که تو را به ملکوت نزدیکتر میکند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از خراسان جنوبی، اینجا به هر سو که نگاه میکنی ناخودآگاه کلمه بیانتها بر لبت جاری می شود، روزهایش گرم و آفتابی و شبهایش سرد و مهتابی است. اگر هنگامی که خورشید از پهنه آسمان محو شده به بالای سرت نگاه کنی در کویر ستارگان بیشماری را خواهی دید که هر کدامشان مصرعی از شعر بی مثل و مانند آفرینش هستند.
اگر اهل انس با قرآن باشی اینجا این آیه به ذهنت می آید:« وَیَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً .. و در آفرینش آسمانها و زمین مىاندیشند و گویند پروردگارا، اینها را بیهوده نیافریدى» آل عمران 191
بیاغراق در کویر بیش از هر کجای دیگر از طبیعت پهناور، انسان میان خود و خدایش فاصله کمتری را احساس میکند. اینجا نه از شرشر آب خبری است و نه از صدای بلبل و گل. ولی بهجای آن چیزهایی را لمس میکنی که تو را به ملکوت نزدیکتر میکند.
آن خورشید سوزان وسط آسمان، و شنهای نرم و شترهایی که هرازگاهی در بیابان راه میروند و نوایی که ساربان میخواند و در شب سوسوی ستارگان چشمک زن و ماه زیبایی که وسط آسمان میدرخشد جلوههای دست نخوردهای از آفرینش هستند که انسان اهل تعقل را به خالقی میرساند که همه این زیباییها نقاشی کوچکی از توانمندی اوست.
در کویر میتوان با ماه سخن گفت، با ستارگان درددل کرد و اگر حوصله و دانشی برای نوشتن هست در آرامش و سکوتی زیبا دست به قلم برد و هر آنچه که در درون است را بر صفحه سفیدکاغد آورد.
و شگفتانگیزترین جلوه در کویر را باید روستاهایی دانست که دل بیابانهای لم یزرع به وجود آمدهاند و انسانهایی که در خشکی کویر حیات ایجاد کردهاند و چه حیات پاک و باصفایی.
و اینجا نعمتهایی الهی ارزش مییابد. در کویر است که یک ذره آب سرد و خنک گوارای وجود میشود و اندکی سرسبزی و یا سایهای درخت و شاید هم نسیمی خنک الهی شکر را بر زبان مردمان قانع کویر جاری میسازد.
آری گاه باید از طراوت جنگل، استراحت در کنار جویبار و رودخانه دل کند و قدم در راه کویر گذاشت و در آنجا خلوتی برای خود بوجود آورد. همان کویری که نویسنده معاصر دکتر شریعتی آسمان آن را سراپرده ملکوت خدا خوانده است.
بیشک اهل راز و نیاز با معبود بیش از دیگر مردمان کویر و آسمانش را دوست دارند و نیمه شبهایش را همان فرصتی میدانند که میتوان با خالق بیهمتا مناجات کرد و آیات او را یک به یک در ذهن شمرد.
باید کویر را قدر دانست و نگاهی متفاوت به آن داشت که اگر اینگونه باشد این تجلیگاه قدرت الهی همان قدر برایمان جذاب و زیبا خواهد بود که سایر جلوههای طبیعت در گوشه گوشه این زمین پهناور دارد.
حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی
