عملکرد متناقض والدین در حوزه اخلاق، باور دینی را از کودک میگیرد
گروه اندیشه: در برخی از موارد مشاهده میشود که پدر و مادر کودکشان را به کلاس قرآن میفرستند اما در حضور او دروغ میگویند و غیبت میکنند که این یک عمل ضد تربیت است، اگر اینگونه رفتار کنیم در حقیقت مفهوم ارزشی را به کودک انتقال دادهایم اما باور دینی در فرزندمان شکل نمیگیرد.
زهره روستا، مدرس حوزه و دانشگاه در بیرجند در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، بیان کرد: اگر بهصورت دقیق بخواهیم عوامل تأثیرگذار بر تربیت کودک را بررسی کنیم باید بگوییم که تربیت فرزندانمان از سالها قبل از تولد او آغاز میشود.
وی اظهار کرد: نوع رفتار و سبک زندگی ما و حلال و حرام بودن لقمهای که مصرف میکنیم بر تربیت نسلمان تأثیر دارد که باید حتی قبل از تولد کودک مراعات شود.
ذکر« لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» نخستین مفهوم دینی که باید به کودک منتقل شود
مدرس حوزه و دانشگاه عنوان کرد: بر اساس آنچه که از روایات دینی به ما رسیده نخستین مفهوم دینی که باید به کودک منتقل شود ذکر« لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» است که در سه سالگی باید آموزش داده شود و در سه سال و هفت ماه نیز ذکر «محمداً رسول الله» یاد داده شود.
روستا ادامه داد: همچنین در روایات مطرح شده در 4 سال تمام صلوات، در 5 سالگی قبله شناسی و سجده کردن رو به قبله، 6 سالگی شکل و حالت نماز، 7 سالگی وضو گرفتن و تمرین خواندن نماز یاد داده شود تا در 9 سالگی برای عبادت آماده شود.
رفتار پدر و مادر بیش از هر چیزی به انتقال مفهوم دینی کمک میکند
وی افزود: اما با توجه به همه این موارد آنچه بیش از هر چیزی به انتقال مفهوم دینی کمک میکند نوع رفتار پدر و مادر در حضور فرزند است و مبنای شکلگیری رفتار فرد است.
مدرس حوزه و دانشگاه گفت: در برخی از موارد مشاهده میشود که پدر و مادر کودکشان را به کلاس قرآن و یا یادگیری قرآن به زبان انگلیسی میفرستند اما در حضور او دروغ میگویند و غیبت میکنند که این یک عمل ضد تربیت است.
روستا، بیان کرد: اگر اینگونه رفتار کنیم در حقیقت مفهوم ارزشی را به کودک انتقال دادهایم اما باور دینی در فرزندمان شکل نمیگیرد.
وی افزود: فطرت انسانها بر مبنای توحید است و به صورت طبیعی به سمت ارزشها میرود و کاری که پدر و مادر باید بکنند این است که مانع حرکت فرزندشان به سمت خداوند نشوند که البته این بدان معنا نیست که شکوفا شدن فطرت الهی نیاز به آموزش ندارد.
این مدرس حوزه و دانشگاه با اشاره به جایگاه تنبیه و تشویق در تربیت کودک یادآور شد: گاه الفاظ محبت آمیز و در آغوش گرفتن کودک هنگامی که کاری شایسته انجام میدهد نوعی تشویق است و زمانی نیز سکوت والدین در برابر رفتار ناپسند فرزند تنبیه است.
