وقتی بهره‌مندی ما از جلسات قرآن تنها به روخوانی آن ختم می‌شود

کم‌کم همه از راه می‌رسند، سلام و احوالپرسی با اهل مجلس می‌کنند و جایی در کنار دوست و آشنا می‌نشینند. تا جلسه شروع نشده فرصت را قدر دانسته و از احوال یکدیگر باخبر می‌شوند. آخر اینجا همه اهل انس با قرآنند و می‌دانند که باید از حال دوست باخبر بود.

چقدر هم این جلسات قرآنی در عین سادگی باشکوه هستند. با یک استکان چای و در پایان هم شیرینی از مهمان‌ها پذیرایی می‌شود. نوع پذیرایی که در توان اکثر مردم جامعه است، البته به یک معنا باید گفت همه این افراد از سفره پرنعمت قرآن کریم بهره‌مند شده‌اند.

زینت این جلسات قرآنی که در خانه و مسجد و حسینیه برگزار می‌شود غنچه‌های نوشکفته‌ای هستند که علی‌رغم اینکه سن زیادی ندارند بسیار زیبا آیه‌های نور را می‌خوانند. به همان شیرین زبانی که فارسی حرف می‌زنند سوره حمد، کوثر، فلق و ناس را می‌خوانند و شاید اگر از برکت وجود والدینشان دوره‌های آموزش قرآن را رفته باشند بیشتر از این سوره‌ها را هم بتوانند تلاوت کنند.

در جلسات قرآن فرصت‌هایی برای خدایی‌شدن پیش می‌آید که شاید در کمتر محفلی نصیبمان شود. رسول مهربانی‌ها محمد مصطفی(ص) می‌فرماید: «به‌راستی این قلب‌ها زنگار می‌گیرد همان‌طور که آهن زنگار می‌گیرد و جلای قلب‌ها قرائت قرآن است».

اما چه زیبا است که این فرصت‌های به‌دست آمده در جلسات قرآن تنها به قرائت کلام الهی نگذرد بلکه اگر معلمی و کارشناسی را بیابیم تا بتوانند با زبانی ساده گوشه‌ای از درس‌هایی که از آیات تلاوت شده را برایمان بگوید بسیار مفیدتر خواهد بود.

و چه اجری خواهد داشت آن معلم قرآن که در کتاب مستدرک الوسائل از حضرت محمد(ص) نقل شده است که ایشان فرمودند: «هر که آیه‌ای از کتاب خدا را به دیگری بیاموزد پاداش آن آیه تا زمانی که خوانده می‌شود به او نیز می‌رسد».

آیا شایسته نیست علاوه براینکه به زیبایی آیات قرآن را با صوت زیبا تلاوت می‌کنیم دریابیم مفهوم آیاتی که خوانده‌ایم چیست، چه نکته‌هایی برای بهتر شدن زندگیمان دارد و چه راهی جلوی قدم‌هایمان گشوده است؟

به امید آنکه هر روز بیشتر از گذشته گوشت و خونمان با آیات الهی آمیخته شود.

حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی