کمی آهستهتر؛ اینجا بعضیها پدر ندارند…
گروه اجتماعی: چه خوب که کمی آهستهتر طبل شادی بکوبیم تا «مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهاییشان»! اینجا بعضیها پدر ندارند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، سیزدهم رجب، زادروز میلاد پدرِ بزرگوار دو پیشوای الهی، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) را روز پدر نام نهادهاند؛ روزی که بسان فرصتی طلایی در صحنه یادآوری و تقدیر از زحمات بیدریغ پدر است. روزی برای تفکر درباره تلاشها، رنجها، از خودگذشتگیها و ایثار پدران جامعه. روز «خدا قوقت» گفتن به پدر و زدودن اندکی از غبار خستگی چهره پر محنت و محبت او. روز نظاره لبخند زیبای پدر. روزی برای به یاد پدر بودن، با پدر بودن و برای پدر بودن.
در فرهنگ شکوهمند اسلام، پدر بودن شأنی مهم و مقامی والاست و ارزش فوقالعادهای دارد. در بینش اسلامی، پدر امانتداری است که فرزند به وی سپرده میشود و او در حفظ و شکوفایی این هدیه و امانت الهی میکوشد و با تلاش و مجاهدتهای بیدریغ خود، مانند باغبانی پر مهر و عطوفت به پرورش گلهای هستیاش میپردازد و چه مقامی از این بالاتر که انسان شایسته عهدهداری امانت خداوندی گردد و پروردگار او را «امین» خود بداند.
نصیحت پدرانه
یکی از شاخصههای پدر خوب در سیمای اهل بیت(ع)، نصیحتهایی است که به فرزندان داشتهاند؛ سنتی که نمونه آن را در قرآن و در نصیحتهای لقمان به فرزندش مشاهده میکنیم. اندرزهای لقمان به فرزندش و نصیحتهای اهل بیت(ع) نسبت به فرزندانشان، گویای اهمیت نقش پدر است. اگر گفتوگوها و اندرزهای پدر همراه با عاطفه و مهر پدری باشد، میتواند یکی از سودمندترین شیوههای ارشاد و اصلاح فرزندان گردد.
روز پدر، روز قدرانی از تلاشهای او و روز توجه به زحمتهای طاقت فرسای پدر است؛ روزی که برای فرزندان فرصت مناسبی ایجاد میکند تا با حضور در کنار پدران و تبریک این روز، اعلام محبتی دوباره کرده و با بوسهای بردستان پدر و نگاهی همراه با عشق و محبت به او، صمیمانهترین پیامهای دوستی را از اعماق وجود عیان سازند که «پدر، دوستت دارم».
به بهانه روز پدر از پدرانی یاد میکنیم که هر صبح، خانه را به تقلای روزی حلال ترک میکنند و شبهنگام با تنی خسته و دستهای پینهبسته، دسترنج خود را به خانواده میبخشند، از پدرانی یاد میکنیم که همه مشکلات را بهتنهایی به دوش میکشند تا خانواده در آرامش باشند، از پدرانی یاد میکنیم که در سفرها و خطرها حضور دارند و برای رفاه و آسایش هموطنان خود حتی ماهها از خانواده دور هستند.
پدران آسمانی
داشتن یک تکیهگاه مهم در زندگی هر فردی که در ناملایمات و سختیها مایه آرامش او شود ضرورتی انکارناپذیر است و چه خوب که آن تکیهگاه محکم و مطمئن، پدر باشد؛ همان که محکمترین واژه زندگیست، اما...
گفتن از پدرها که همانند کوهی استوار از زندگی و خانواده خود محافظت میکنند بسیار سخت است، به بهانه میلاد حضرت علی(ع)، جشنهای مختلفی در سراسر کشور برگزار میشود اما جشنهایی هم هستند که با نام «پدران آسمانی» معنویت خاصی را به همراه دارند، در این جشن پرمعنا و معنوی از پدرانی سخن گفته میشود که جان شیرین خود را برای دفاع از خاک میهن و استقلال و آزادی وطنشان به خطر انداخته و به فیض شهادت رسیدند. یا پدرانی که به دلایل مختلف در خاک آرمیدهاند و سنگ قبرشان صبورانه شنوای درد دلهای فرزندانشان است، پس چه خوب که کمی آهستهتر طبل شادی بکوبیم تا «مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهاییشان»!؛ اینجا بعضیها پدر ندارند.
پدرانی نیز هستند که دردهای ناشی از جنگ و جبهه را همچنان پس از حدود چهار دهه، بر تن و جان خود احساس میکنند و از این بابت خوشحالند.
گرچه هستند پدرو مادرانی که علیرغم میل باطنی در سرای سالمندان زندگی میکنند هرچند که گفته میشود در این محیط چون همه همسن و سال هستند کمتر احساس ناراحتی میکنند و از طرفی دیگر غذا و دارو سر ساعت به آنها داده میشود و رسیدگی در حد مطلوب است اما آنها درکنار خانواده بودن را بیشتر دوست دارند. قرار گرفتن در جمع جوانان به آنها روحیه و شادابی دوچندانی میدهد و به زندگی امیدوارشان میکند.
ما را چه میشود درست زمانیکه آنها نیاز به ما دارند آنها را از خود میرنجانیم و برای راحتی خود نه آنها؛ پدر و مادر را راهی خانه سالمندان میکنیم و یا بر سر تقسیم ارثی و میراث سالها از پدرو مادر خود روی برمیگردانیم.
حال که امروز پدر در قید حیات است باید با شاخهای گل به دیدار او برویم نه پس از مرگ او با دستهای از گلهای رنگی بر مزار او اشک بریزیم.
هرچقدر هم بزرگ شده باشیم اما برای پدر و مادر همان طفل دیروز به حساب میآییم، چشمان کم فروغ آنها عصر هر روز به در خیره مانده است تا بلکه فرزندشان زنگ خانه را به صدا در آورد.
