
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قران(ایکنا) از گیلان، دومین فرزند برومند حضرت علی و فاطمه که درود خدا بر ایشان باد، در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت در خانه وحی و ولایت چشم به جهان گشود.
چون خبر ولادتش به پیامبر گرامی اسلام(ص ) رسید، به خانه حضرت علی(ع ) و فاطمه(س ) آمد و اسماء را فرمود تا کودکش را بیاورد. اسماء او را در پارچهای سپید پیچید و خدمت رسول اکرم(ص ) برد و آن حضرت به گوش راست او اذان و به گوش چپش اقامه گفت. به روزهای اول یا هفتمین روز ولادت با سعادتش، امین وحی الهی، جبرئیل فرود آمد و گفت «سلام خداوند بر تو باد ای رسول خدا، این نوزاد را به نام پسر کوچک هارون(شبیر) که به عربی(حسین) خوانده میشود نام بگذار، چون علی برای تو بسان هارون برای موسی بن عمران است، جز آنکه تو خاتم پیغمبران هستی» و به این ترتیب نام پرعظمت «حسین» از جانب پروردگار، برای دومین فرزند فاطمه(س ) انتخاب شد.
در تاریخ تمدن بشرى کم بودهاند آدمیانى که براى بر افراشته داشتن چراغ حق و ترویج اخلاق کریمه، تمامى هستى و آمال خود را بر سر هدف خویش بگذارند. کمربستن براى احیاى حقیقتخواهى، همتى جانانه مىطلبد که تنها از مردانى چون حسین(ع) برمىآید که آزادگى و شور حقیقت جوییاش چنان حماسهاى آفرید که تا زمان، زمان است نامش جاودان و موجب احترام انسانهاى حقطلب است و خواهد بود.
امام حسین(ع) هنگامى که تحریفگران حقیقت و تقدیسکنندگان خشونت، از سنت و سیره پیامبر اکرم(ص) و آنچه خداوند در شریعت اسلامى و از زبان قرآن بنا نهاده بود، تصویرى مغایر با واقعیت ارائه کردند، برخود تکلیف دید تا براى احیاى آن سنت از کف رفته و نهادینه کردنش در میان امت اسلام، قیام تاریخى و حماسىاش را آغاز کند و بدین ترتیب از دین پیامبر خود پاسدارى نماید. که این در حقیقت تجلى شجاعت پدرش، على(ع) بود در پاسدارى از رسول خدا(ص) که بدین زیبایى در اعتلاى پرچم دین خدا پدیدار گشت. بىشک حسین(ع) تبدیل به الگوى کامل و جاودانه پاسدارى از ارزشها براى رادمردان تاریخ گشت.
امام حسین(ع) سر سلسله شیدائیان عشق است و شیدائى را به هر کسى نمىبخشند، شیدائى پاداش از خودگذشتگى است. شهدا کلیدداران کعبه شیدائى هستند و کعبه شیدائى کربلاست...
روز ولادت امام حسین(ع) روز پاسدار نامگذاری شده، زیرا پاسدار، حسینوار زمانه است و شرح دوباره پروانه؛ پروانه بیادعایی که با طواف گرد شمع آزادگی، حریم و حرمت وطن را پاس میدارد. پاسداران همشاگردیهای مکتب علیاکبر(ع) و قاسم(ع) هستند که در کتاب پارسی وطن، همخانواده با لغات جانبازی و شهادتند.
روز پاسدار یادآور عزم غرورآفرین فهمیدههای مکتب حسین(ع) است و پاسدار، یعنی آنکه در ناگهانی از حادثه، همواره لبیکگوی فرمان «حیعلیخیرالعمل» است، زیرا در مسیر عشق، تنها عمل است که ایمان را گواهی میدهد.
امام حسین(ع) مظهر کامل عشق و دلدادگی است
حجتالاسلام والمسلمین امیری، رئیس اداره تبلیغات اسلامی شهرستان لنگرود در گفتوگو با ایکنا، به جایگاه والا و تاریخی امام حسین(ع) و محبت پیامبر اسلام(ص) به امام حسین پرداخت و ایشان را اسوه معرفت و تقوا و شجاعت و مردانگی و اخلاق و سخاوت دانست و اظهار کرد: توسل به امام حسین(ع)، مایه نجات از هواهای نفسانی و دنیازدگی است.
وی با بیان اینکه قیام امام حسین(ع) نه برای حکومت بلکه برای اجرای عدالت در راستای عبادت خدا در جامعه اسلامی بود، افزود: امام حسین(ع) دست جنایتکاران را از دین کوتاه کرد و با انقلابی خونین دشمنان اسلام را رسوای دو جهان کرد و عظمت و سیادت بنی هاشم را در راه هدایت دین اثبات کرد.
این کارشناس دینی با اشاره به اینکه امام حسین(ع) مظهر کامل عشق و دلدادگی است و عشق به امام حسین(ع) تا روز قیامت در دل تمامی مسلمانان شعلهور است، تصریح کرد: پیامبر مکرم اسلام(ص) همواره سیدالشهداء را از خود میدانست و مقام و جایگاه آن حضرت را در نزد خدا مقربتر و عزیزتر یاد میکرد.
وی با تاکید بر اینکه امام حسین(ع) در اوج ایمان و تقوا و اطاعتپذیری به یقین بالاترین مراتب عزت را هم در حیات دنیوی و هم در جهان آخرت و در پیشگاه قرب الهی دارد، متذکر شد: امام حسین(ع) در حسن خلق، تواضع، ادب، بخشش، صله رحم، راستی، درستی، عبادت، فراست و ذکاوت، شجاعت و شهامت، آزاری و سعادت، فداکاری و گذشت، امیدواری و آرزو، شرافت و عشق، مرام و مسلک، صبر و بردباری، سیاست ملی و مظلومیت اجتماعی دارای نبوغ فکری بود و این کلمات را چنان معنی کرد که تاکنون کسی نتوانسته است چنان معنی کند.
حجتالاسلام امیری با بیان اینکه سوم شعبان، میلاد امام حسین(ع) از سوی امام راحل به روز پاسدار نامگذاری شده و فلسفه این نامگذاری علاوه بر یادآوری و تجلیل، الگوپذیری و اتصال روحی و اخلاقی پاسداران به الگوی حماسه و فداکاری امام حسین(ع) است، یادآور شد: امام حسین(ع) بزرگ پاسدار دفاع از ارزشهای دینی و اسلامی در طول تاریخ است، زیرا آن حضرت همیشه افراد را به سبقت در انجام کارهای نیک، استفاده از فرصتها و رفع حاجات مردم مؤمن دعوت میکرد.