مبارک تصمیمی است قرآنیشدن در ماه ضیافت الهی
گروه اجتماعی: خیلیها ترجیح میدهند که رمضانشان را قرآنی سازند و در این سی روز با کلام وحی انس بگیرند و چه در روخوانی و روانخوانی و چه در تدبر و تفسیر سواد قرآنیشان را افزون سازد و چه مبارک تصمیمی است این برنامه معنوی.
به چهرههای مردم شهر که دقت کنی درمییابی که منتظرند نوای ربنا آسمان شهرشان را پرکند و تواشیح اسماء الهی را از گیرندههای تلویزیونیشان بشنوند و با نشستن بر سر سفره ضیافت الهی یک گام به سمت معبود نزدیکتر شوند.
عشق به یکتای بیهمتا آنقدر جان مردمان موحد را شیفته خود ساخته است که برای عمل به خواست پروردگارشان در روزهای گرم تابستان حاضرند بیش از 15 ساعت گرسنگی و تشنگی را تحمل کند. اما کاش ما و همه مردمان شهر ذره ای به این نکته میاندیشیدیم که معبود از ما در این ضیافت پر برکت چه میخواهد؟
رمضان بهار خوبیها است، فرصتی است تا ارزشهای انسانی تجلی یابد و بندگان خدا از خواستههای ابتدایی چون خوردن و خوابیدن فاصله گرفته و در احوالات خویش بیندیشند.
خیلیها ترجیح می دهند که رمضانشان را قرآنی سازند و در این سی روز با کلام وحی انس بگیرند و چه در روخوانی و روانخوانی و چه در تدبر و تفسیر سواد قرآنیشان را افزون سازد و چه مبارک تصمیمی است این برنامه معنوی.
همیشه در جامعه ما سخن از بیسوادی قرآنی است و اینکه متأسفانه بسیاری از مردم جامعه ما علی رغم علاقهای که به کلام الهی دارند مسائل ابتدایی قرآن چون روخوانی را نمیدانند که شایسته کشوری چون ایران اسلامی نیست.
اگر دلسوزانه خواستار افزایش سواد قرآنی در جامعه هستیم و تمایل داریم در دهههای آینده شاهده نسلی باشیم که حافظ و قاری و مهمتر از آن عامل به قرآن باشند نباید از فرصت رمضان غفلت کرد.
شاید خیلیها این تصور را داشته باشند که انس با قرآن کار افرادی است که به صورت تخصصی فعالیتهای قرآنی دارند در حالی که این گفته باور نادرستی است و هر کس بر اساس توان خود میتواند از دریای عمیق قرآن بهره گیرد که گفتهاند آب دریا را اگر نتوان چشید/ هم به قدر تشنگی باید چشید.
مهم این است که رمضان قرآنی برای خودمان بسازیم. حال در هر پلهای از آشنایی با قرآن که هستیم بهتر است یک گام به سمت جلو برداریم. از روخوانی آغاز کنیم و اگر در این مرحله تسلط نسبی داریم، آشنایی با مفاهیم و تدبر در قرآن را اولویت بدانیم.
در میان جوانان و نوجوانان جایگاه ویژهتری دارند چرا که امام علی(ع) میفرماید: (وقتی انسان چیزی را در جوانی بیاموزد مانند حک کردن نقشی بر سنگ است) و به راحتی از ذهن و جان جوان پاک نمیشود.
جوانی که روزهایش را با قرآن سپری میکند و درسهای یوسف صدیق(ع)، موسی کلیم الله(ع)، مریم آن زن برجسته قرآن را میشنود بی شک در زندگی امروز و فردای او واژه واژه قرآن تأثیرگذارخواهد بود.
در روزگاری که مؤسسات قرآنی مختلف در سطح شهر فعالیت میکنند و محافل انس با قرآن برقرار است و نرمافزارهای مختلفی نیز برای آشنایی با قرآنی وجود دارد، آیا توجیهی برای فاصله گرفتن از کلام وحی وجود دارد؟
حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی
