آیا به وظایف خود در قبال قرآن عمل کرده‌ایم؟

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، سفره عقدهایی را که تاکنون مشاهده کرده‌ایم چه سفره عقد ساده باشد چه باشکوه چه سفره عقد متعلق به زوج‌های ثرتمند باشد و چه مربوط به زوج‌های متوسط و ضعیف از نظر همه یک ویژگی دارند و آن وجود یک کتاب قرآن بر روی آن است.
برای ورود به یک منزل جدید اولین چیزی که اغلب مردم با خود می‌برند یک کتاب قرآن است پس این بیان‌گرآن است که ما از قرآن انتظاراتی داریم از جمله این‌که انتظار داریم قرآن به زندگی‌ای که شروع می‌کنیم خیر و برکت و تداوم بدهد و یا این‌که منزلی که با قرآن به آن وارد شده‌ایم برایمان خوش‌یُمن و مبارک باشد و با دل خوش در آن زندگی کنیم.
همیشه برای قرآن‌هایی که در خانه نگه‌دای می‌کنیم بهترین مکان و بهترین جلد و روپوش را در نظر می‌گیریم چراکه قرآن برایمان حرمت و احترام خاصی دارد، برخی‌ها به‌خاطر عظمتی که در قرآن می‌بینند قسم‌شان به قرآن است (اگرچه قسم خوردن چندان شایسته نیست)اما همین که می‌بینی کسی با جان و دل از قرآن نام می‌برد تا گفته خود را ثابت کند متوجه می‌شوی عزیزتر از آن قرآن برایش وجود نداشته است تا به آن قسم یاد کند.
وقتی عزیزی از ما قصد سفر می‌کند، قرآن را بدرقه راهش قرار می‌دهیم، با عبور وی از زیر قرآن، دلبند خود را به قرآن می‌سپاریم تا به سلامت وی را به ما بازگرداند و قرآن هم به سلامت وی را به ما بازمی‌گرداند.
وقت خواندن خطبه عقد که می‌رسد عروس و داماد جوان کتاب قرآن را با احترام برداشته و آن‌را باز و مقابل روی خود قرار می‌دهند برآن بوسه می‌زنند و آن‌را به سر و صورت خود کشیده تا به قرآن متبرک شوند و در پایان با احترام خاصی آن‌را سرجایش می‌گذارند.
اما آیا تا به‌حال با خود اندیشیده‌ایم که با داشتن انتظاراتی به این بزرگی که ما از قرآن داریم، قرآن چه انتظاراتی از ما دارد و ما چه وظایفی در قبال این کتاب آسمانی داریم.
آری بردن قرآن به‌ خانه جدید، گذاشتن قرآن روی سفره عقد و یا سفره هفت‌سین، بدرقه مسافر با قرآن، کارهای زیبایی است که نشان دهنده علاقه و ارادت ما به قرآن است حتی قسمی که به نام این کتاب آسمانی بر برخی زبان‌ها جاری می‌شود، بازهم نشانه ارادت است اما آیا وظایف ما در قبال قرآن در همین کارها خلاصه می‌شود.
آیا تا به‌حال از خود پرسیده‌ایم قرآن را چرا روی سفره عقد گذاشته‌ایم، چرا اولین چیزی که به منزل جدید می‌بریم قرآن است و چرا و چراهای دیگر....
بعضی از ما قرآن را آن‌چنان در جایگاه بالا، همراه با پوشش‌های زیبا قرار داده‌ایم که حتی فرزندان کوچک‌مان جرأت دست زدن به آن‌را نداشته باشند گاهی تلاش می‌کنیم زیباترین و نفیس‌ترین و گران‌قیمتی‌ترین قرآن را در منزل داشته باشیم اما آیا با این کارها به وظیفه‌ و مسئولیت‌مان در قبال قرآن عمل کرده‌ایم، آیا همین که فرزندانمان را به احترام گذاشتن به قرآن و بوسیدن قرآن عادت دهیم به وظیفه خود عمل کرده‌ایم، آیا اگر روز و شب خود و اهل خانواده‌مان بر قرآن بوسه بزنیم و آن‌را بر سر و صورت خود بکشیم وظیفه‌مان در قبال قرآن را عملی کرده‌ایم.
شاید بسیاری از ما با وجود این همه احترام و حرمت و ارزش که برای قرآن قائل هستیم اما با قرائت صحیح قرآن آشنا نباشیم و اگر هم آشنا باشیم به خود زحمت نداده‌ایم به ترجمه قرآن نگاه کنیم که معنای الفاظ زیبایی را که بر زبان جاری می‌کنیم و یا می‌شنویم چیست؟ آیا هدف از قرآن فقط توئجه به زیبایی آن است؟ آیا قرآن از ما خواسته فقط به برتری جایگاه و بوسیدن و احترام اکتفا کنیم یا هدف چیز دیگری بوده است.
آیا اگر در حین خواندن قرآن فرزند کوچکمان که شاهد احترام ویژه ما به قرآن است از ما سؤال کند قرآن یعنی چه؟ آیا به اندازه چند جمله می‌توانیم قرآن را برایش معرفی کنیم یا این‌که به این جملات که قرآن کتاب خداست، باید قرآن بخوانیم، باید به قرآن احترام بگذاریم اکتفا می‌کنیم.
آیا اگر فرزندمان از ما بپرسد قرآن چه گفته است؟ می‌توانیم گفته‌های قرآن را به زبانی هرچند ساده برایش معرفی کنیم یا این‌که واقعاً خودمان هم نمی‌دانیم قرآن چه گفته است؟
کم نیستند افرادی‌که ملاقاتشان با ایات قرآن تنها محدود به روزهای پنج‌شنبه و قرائت قرآن به یاد مردگان و یا ختم قرآن در ماه رمضان شده است اما آیا وظیفه ما در قبال قرآن این است.
اگر آیاتی را که می‌خوانیم به‌معنای آن نیز توجه کنیم آن‌گاه متوجه می‌شویم که این کتاب یک قانون زندگی است برای هر مسئله‌ای که بخواهیم از همسرداری، تربیت فرزند، رفتار با مردم، احترام به بزرگسالان همه را در خود دارد و می‌تواند برایمان بهترین راهنما باشد، شاید باور این‌که قرآن همه چیز را در خود دارد از ریاضی گرفته تا فیزیک و نجوم و شیمی، کشاورزی، تجارت، خواص مواد غذایی، آشنایی با زندگی حیوانات و جانواران و پرندگان حتی نحوه ساخت کشتی و ... برایمان سخت باشد اما اگر در تفاسیر و ترجمه‌های قرآن مطالعه‌ای داشته باشیم متوجه می‌شویم آری این کتاب آسمانی همه چیز را در خود دارد و در یک کلام از تولد تا مرگ هر آن‌چه را که نیازمان هست را برای ما معرفی کرده است.

تعلیم و تعلم؛ اولین وظیفه در قبال قرآن

حجت‌الاسلام والمسلمین سیداحمد میرعمادی، نماینده ولی‌فقیه در استان وامام جمعه خرم‌آباد در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا در رابطه با وظایف مردم در قبال قرآن، گفت: اولین وظیفه ما در قبال قرآن، تعلیم و تعلم آن است، ما باید قرآن را یاد بگیریم و به دیگران هم یاد دهیم چنان‌که پیامبراکرم(ص) فرمود: بهترین شما کسی است که قرآن را یاد بگیرد و به دیگران هم بیاموزد.
وی با تاکید بر این‌که باید مدارس قرآنی در کشور گسترش پیدا کند، افزود: این مدارس قرآنی کمک می‌کند دانش‎آموزان ما آگاه به قرآن شوند.

تلاوت و ترتیل قرآن؛ دومین وظیفه در قبال قرآن

حجت‌الاسلام میرعمادی تلاوت و ترتیل قرآن را دیگر وظیفه در قبال قرآن بیان کرد و ادامه داد: تلاوت ما باید براساس ترتیل باشد چراکه خداوند در آیه 4 سوره مزمل فرموده است: « وَ رَتِّلِ الْقُرآنَ تَرْتیلاً» و نیز فرموده است: مؤمنان کسانی هستند که سحرگاهان و شامگاهان قرآن تلاوت می‌کنند.

تدبر، تفکر و تفسیر؛ سومین وظیفه در قبال قرآن

نماینده ولی‏فقیه در لرستان با اشاره به این‌که وظیفه دیگر ما در قبال قرآن تدبر و تفکر در قرآن است، خاطرنشان کرد: خداوند متعال در قرآن افرادی‌که در قرآن تدبر نمی‌کنند را مورد سرزنش قرار می‌دهد و می‌فرماید: آیا در قرآن تدبر نمی‌کنید آیا بر دلهایتان مُهر زده شده است.
وی با بیان این‌که قرآن دارای بطن است و هر بطنی یک بطن دیگر دارد که تا 70 بطن می‌رسد، گفت: تفسیر قرآن وظیفه دیگر ما در قبال قرآن است چراکه در قرآن موارد ابهامی وجود دارد که باید آن‌ها را باز و روشن کنیم.
حجت‌الاسلام میرعمادی با بیان این‌که تفسیر برای پرده‌برداری از لفظ مشکل است، افزود: در تفسیر، مقصود و هدف قرآن بیان می‌شود.
وی از نبی مکرم اسلام به‌عنوان اولین مفسر قرآن یاد کرد و ادامه داد: هرگاه آیات قرآن نازل می‌شد پیامبراکرم(ص) این آیات را برای مردم تفسیر می‌کرد.

عمل به قرآن؛ چهارمین وظیفه در قبال قرآن

نماینده ولی‎فقیه در لرستان عمل به قرآن را دیگر وظیفه مردم در قبال قرآن بیان کرد و افزود: ما باید با دستورات و قوانین قرآن آشنا و به معارف آن عمل کنیم.
وی با تاکید بر لزوم پیاده‌سازی قرآن در جامعه گفت: نزول همه کتب و ارسال همه رُسل و زحمات همه اولیا الهی برای این بوده که  قرآن در جامعه پیاده و عملی شود و در یک کلام هدف آن‌ها فقط عمل به قرآن بوده است، لذا می‌طلبد ما نهایت تلاش خود در راستای تدبر، تفکر و عمل به قرآن را به‌کار بگیریم.