
دل که بسپاری صدایش را میشنوی. نوای تکبیر نماز عید فطر را میگویم که ندا میدهد(الله اَکبَرُ، الله اَکبَرُ، لا اِلَ اِلاَّ الله وَالله اَکبَرُ، الله اَکبَرُ وَلله الحَمْدُ، الله اَکبَرُ عَلی ما هَدانا (و این ندا انسان بازگشته به فطرت را به سمت مصلیهای نماز جمعه میکشاند.
وارد مصلی که میشوی خیل عظیم جمعیت را میبینی که آنان نیز ندای ملکوتی تکبیر نماز عید را به گوش جان شنیدهاند و ذکر بر لب و سجاده به دست آمدهاند تا از شوق30 روز عبادت پروردگار در کنار کنار دیگر مؤمنان حمد وسپاس معبود را بگویند.
خطبه حضرت علی(ع) در روز عید فطر
و چه زیبا مولا علی (ع) در وصف این خروج مردم از خانهها به سمت محراب عبادت میگوید:( اى مردم.. این روز شما روزى است که نیکوکاران در آن پاداش مىگیرند و زیانکاران و تبهکاران در آن مایوس و ناامید مىگردند و این شباهتى زیاد به روز قیامت دارد.
پس با خروج از منازل و رهسپارى به سوى جایگاه نماز عید، خروجتان را از قبر و رفتنتان را به سوى پروردگار به یاد آورید، و با ایستادن در جایگاه نماز، ایستادن در برابر پروردگارتان را یاد کنید، و با بازگشتبه سوى منازل خود، بازگشتتان به سوى منازلتان در بهشتبرین را متذکر شوید.
اى بندگان خدا. کمترین چیزى که به زنان و مردان روزهدار داده مىشود، این است که فرشتهاى در آخرین روز ماه رمضان به آنان ندا مىدهد و مىگوید: هان! بشارتتان باد، اى بندگان خدا که گناهان گذشتهاتان آمرزیده شد! پس به فکر آینده خویش باشید که چگونه بقیه ایام را بگذرانید؟)
آری عید فطری عیدی است که در آن گلبوتههای صبر و مبارزه با نفس در جان ها شکفته میشود. روز عید فطر همه چیز رنگ و بوی خدایی دارد. هر چه اعمال نیک، تقوا و پرهیزکاری انسان بیشتر باشد، در روز عید به خدا نزدیک تر و عطر و بوی عید برای او دلپذیرتر است.
عید فطر زمان شکفتن گلهای ایمان در دل و جان انسان است. تحفه خداوند به مؤمنانی است که با سلاح روزه به غبارروبی خانه دل پرداختهاند. آنان که پلیدی را از جان خود بیرون راندهاند و به جای آن اخلاص و ایمان را جایگزین کرده اند. آری عید فطر روز تولد دوباره انسان است.
عید که در آن نیازمندان نیز بهرهمند میشوند
یکی از زیباییهای این عید باشکوه این است که مردم تنها به خویشتن نمیپردازند بلکه در کنار برنامهریزیهایی که برای شادی در این روز عزیز دارند، یادی هم از نیازمندان جامعه میکنند و با دادن فطریه به آنان لبخند را بر لبان آنان نیز مینشانند.
آری خداوند تنها یک بنده سجاده نشین ذکر بر لب را نمی خواهد، از نظر معبود بی همتا عبادت سی روزه ات، الهی از العفو گفتن و قرآن بر سر گذاشتنت تنها زمانی مورد قبول قرار می گیرد و روزه ات موقعی پذیرفته می شود که دل از مادیات دنیا بکنی و چشمانت هموطن و همشهری نیازمندت را نیز ببیند.
حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی