
آن روز که خداوند باری تعالی در قرآن کریم به قلم قسم یاد کرد وفرمود«ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ قسم به قلم و آنچه مینویسد» شاید کسی به اهمیت نوشتن و قلم پی نبرده بود. شاید کسی نمیدانست که با توانایی قلم میتوان کارهای نشده را عملی کرد.
آن روزها کسی به این باور نرسیده بود که با دستان توانای یک نویسنده می توان هشداری داد به کسانی که بی تقاوت از کنار مشکلات همنوعان خویش بی تفاوت عبور می کنند و نقدی کرد متولیان و مدیران که گاه در مسیر خدمت خویش اشتباه می کنند.
اما از روزی که ایرانی مسلمان، قلم را به خدمت اندیشهاش گرفت تا جامعه را از مسایل روز زمانه آگاه کند، سالهایی به درازای تاریخ ورود ایران به دنیای نوین میگذرد. از آن روز تاکنون، خبرنگار پای در رکاب تاریخ گذاشت؛ همزاد قلم شد و آموزگاری افکار عمومی را بر عهده گرفت.
خداوند ارجح نهاد قلم را و قسم یاد کرد به این شیء ارزشمند
اما خداوند باری تعالی ارجح نهاد قلم را و قسم یاد کرد به این شیء ارزشمند و پربها. و این روزها روز تجلیل و قدردانی از خبرنگاراتی است که نگاه تیزبینانه و قلمی توانا از پروردگار خویش مدد جسته اند تا خوبی ها را نشر و نسبت به بدی ها هشدار دهند.
این که میگویند خبرنگاری عشق است یک شعار نیست، مگر نه اینکه خبرنگاران با تمام سختیها و محدودیتها باز هم مینویسند و هشدار میدهد و طبیعی است که این تلاشهای خستگیناپذیر جز ثمره یک علاقه نسبت به کار خبر و بالاتر از آن نسبت به وطن و همنوع نمیتواند باشد.
طبیعی است که خبرنگار نیاز به بیمه، مسکن و حقوقی که بتواند حدأقلهای زندگی او را تامین کند دارد اما یک خبرنگار آنقدر به کار خود عشق میورزد که باز هم با وجود نداشتن تمامی این مؤلفه ها باز هم مینویسد و مینویسد.
خبرنگار بی تفاوت از کنار رنجها و سختیها نمیگذرد
فرق نمیکند که ثمره کارش در روزنامهای نشر مییابد یا در خبرگزاری و پایگاههای تحلیلی مهم این است که خبرنگار دلسوز است و نگران مشکلاتی که در اطرافش وجود دارد نمیخواهد چون بسیاری از افراد بیتفاوت از کنار این مشکلات عبور کند.
باید قدر دانست ارزش کار خبرنگار این پیامآوران محبت و دوستی. کسانی که وقت و همت خویش را در راهی گذاشتهاند که ثمرهاش پیشرفت این مرز و بوم است و مصداق واقعی امر به معروف و نهی از زشتیها است.
و این روزها که به نام خبرنگار زینت یافته باید به آنان تبریک گفت و اینگونه بیان کرد که امید که نوشتههایتان طلوع حقیقت و بیان دردهای کسانی که نمیتوانند بگویند یا فریادشان بیصداست باشد.
حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی