بی تو چه زود میگذرد هفتههای ما
گروه اندیشه: امروز و در همین کره خاکی که زندگی میکنیم، مردی از نسل علی(ع) و فاطمه(س) با دعاهایش برکت را به زندگی هایمان میآورد که گاه از او غافلیم و فراموش میکنیم که حدأقل برخی از صبحهایمان را با یاد او و با الهم عجل لولیک الفرج آغاز کنیم.
بسیاری از شیعیان و محبین اهل بیت(ع) وقتی مصائبی که بر ائمه گذشت را میشنوند، آرزو میکنند که کاش آن زمان حضور داشتند و در دفاع از حریم بزرگان دین قدمی بر میداشتند. این احساس به ویژه در زمانهایی چون محرم به اوج می رسد.
چه بسیار زمانهایی که در لابهلای اشکهایمان «یا لیتنی کنا معک؛ ای کاش با تو بودم» گفتیم و خودمان را در زمانی حس کردیم که با تمام توانمان از حریم آل الله دفاع نمودیم. اما در این میان از یک نکته غفلت کردیم و آن این است که برای دفاع از اهل بیت نیاز به بازگشت به هزار سال قبل نیست.
مولایی که همواره به یاد ما است
امروز و در همین کره خاکی که زندگی میکنیم، مردی از نسل علی(ع) و فاطمه(س) با دعاهایش برکت را به زندگیهایمان میآورد که گاه از او غافلیم و فراموش میکنیم که حدأقل برخی از صبحهایمان را با یاد او و با الهم عجل لولیک الفرج آغاز کنیم.
گاه وقتی به زندگیهایمان نگاهی میاندازیم گاه از خودمان سؤال میپرسیم با این همه ناشکری و روسیاهی که به درگاه خدا داریم چرا خداوند نعمتش را از ما دریغ نمیکند و یادمان میرود که بزرگ مردی همنام پیامبر(ص) و از نسل او برای استغفار ما به درگاه خدا راز و نیاز میکند.
چه زیبا مولای ما حضرت مهدی(عج) فرمود (که ما در رعایت حال شما (شیعیان) کوتاهی نمی کنیم و شما را از خاطر نبردهایم) بحار الانوار ج53 ص 175. آری مولا همیشه به یاد ما است و این ما هستیم که غبار غفلت بر فطرتهایمان گرفته شده و یادمان میرود که صاحب و امامی دارد.
بهانههایی که هر روز ما را از صاحبمان دور میکند
و چقدر شیطان زیرکانه ما را از امامان دور می کند. هر گاه خواستیم ذرهای به حضرت نزدیک شویم. عرض ارادتی کنیم و یا یک نذری ساده به یاد مولایمان بدهیم در گوشمان زمزمه میکند که بگذار جمعه برسد، منتظر نیمه شعبان باش و ما را به همین بهانههای به ظاهر دینی از امامان دور میکند.
اگر عاشق مولایمان هستیم نباید منتظر زمان و مناسبت باشیم. وصل شدن به مولا توکل بر پروردگار و یک یا علی میخواهد. مطمئن باشیم اگر قدمی برداریم، حضرت چند قدم به سمت ما خواهد برداشت که او نیز مشتاق ارادتمندان خویش است.
حال تازه مسیر عاشقی را شروع کردهایم. حال که حرکت را به سمت مولا آغاز کردهایم باید این را بدانیم که حضرت از ما تنها یک عرض ارادت ساده نمیخواهد. او پیروانی را میطلبد که این جهان را برای قیام جهانی او در حد توانشان آماده کنند.
چند قدم در راه تحقق آرمانهای منجی جهانیان برداشتهایم
باید چند سؤال از خویش بپرسیم. باید بیندیشیم که تاکنون چند قدم به سمت آرمانهایی منجی جهانیان برداشتهایم؟ آیا کسی را به مولا وصل کرده و التهاب انتظار برای فرزند فاطمه(س) را در دل کسی ایجاد کردهایم؟
چند عیب اجتماعی و فرهنگی را دیدهایم و در حد توانمان در جهت رفع آن اقدام کردهایم؟ آیا اصلا به این نکته اندیشیدهایم که که به عنوان یک منتظر مسئولیتهای داریم که باید انجام دهیم تا عشق و ارادتمان به مولا ثابت شود.
باید اندکی بیندیشیم و تأمل کنیم تا اگر انشاء الله روزی را دیدیم که فرزند فاطمه(س) بر این جهان امیری میکند در پیشگاهش شرمنده نباشیم.
حکیمه بهمنزاده/ خراسان جنوبی
