
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، بخشش از صفات برجسته انسانی و از سیره پیامبران الهی است لیکن بخشش نسبت به کسیکه انسان را محروم کرده از مکارم اخلاقی است.
اسلام در صدد ساختن انسانهای برتر است و این محصول برتر در گرو انجام کارهایی است که مخالف هواهای نفسانی باشد، هوای نفس معمولاً به انسان فرمان میدهد که تو نباید به کسی عطا کنی که تو را محروم کرده و نباید به فردی که با تو بدی کرده، خوبی نمایی، برای اینکار، چندین توجیه عقلی و دینی هم میآورد و انسان را فریب میدهد.
در دستگاه ارزشی اسلام، دستور این است که باید پا برخواهشهای نفسانی بگذاری و قدرت احسان و بخشش خود را با عطا کردن به آن نعمتی را از تو بازداشته، نشان دهی.
حجتالاسلام والمسلمین سیداحمد میرعمادی، نماینده ولیفقیه در استان و امام جمعه خرمآباد در گفتوگو با خبرنگار ایکنا در رابطه با جایگاه عطا و بخشش در دین مبین اسلام، گفت: احسان معمولی این است که به کسی ببخشی که به تو چیزی را عطا کرده است و این، نوعی معامله است، البته کار پسندیدهای است.
وی افزود: احسان برتر، که به وسعت وجودی انسان کمک میکند و آدمی را از دلبستگیها میرهاند و از مکارم اخلاق محسوب میشود، بخشیدن به کسی است که ما را محروم کرده است، صحنه زیبا و شورانگیز هستی در همین مواقع، خود را نشان میدهد.
این کارشناس مذهبی اضافه کرد: پیامبراسلام(ص) بالاترین مرتبه جود و سخاوت را داشت هرگز کسی را از خود نمیراند مگر اینکه حاجت او را برآورده میساخت از جابربن عبدالله روایت شده که «هرگز چیزی از آن حضرت خواسته نشد که نه بگوید: و هم او میگوید: روزی هفتاد هزار درهم به رسول خدا(ص) تقدیم شد، حضرت تمام آنرا میان مردم تقسیم کرد، هیچ سائلی را ندید مگر اینکه به او چیزی داد تا این که آن هفتاد هزار درهم تمام شد».