
حج الاسلام یعقوب قاسمی خویی، استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان شرقی، اظهار کرد: پاکدامنى یکى از خلقیّات پسندیده و صفات عالیه انسانى است، ملکه عفّت، تمایلات جنسى آدمى را تعدیل میکند و انسان را از پلیدیهاى غریزه جنسى مصون نگاه مىدارد.
وی خاطرنشان کرد: خداوند متعال یکى از ویژگیهاى مؤمنین را مسأله پاکدامنى و عفّت به طور کامل و پرهیز از هرگونه آلودگى جنسى قرار داده و چنین میگوید: وَ الَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ یعنی و آنها که دامان خود را از آلودگى به بىعفّتى حفظ میکنند.
حجت الاسلام قاسمی خویی با بیان حدیثی از حضرت علی(ع) ادامه داد: «ما المجاهد الشهید فى سبیل اللّه بأعظم أجراً ممن قدر فعف لکاد العفیف أن یکون ملکاً من الملائکة؛ پیکارگرى که در راه خدا شهید میشود اجرش بیشتر از کسى که قدرت گناه دارد و چشم میپوشد نیست.» برجستهترین مقامی که قرآن کریم برای یوسف(ع) اثبات میکند «انه من عبادنا المخلصین» همانا مقام مخلص بودن اوست و جالب این است که این مقام حضرت یوسف به واسطه عفت و مقاومت در برابر خواسته عزیز مصر بود که خود قرآن قبل ازبیان اخلاص آن حضرت به آن اشاره میکند.
استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز یادآور شد: پیامبران الهی به عنوان اسوهها و سرمشقها، این مسیر را شناخته، رفته و راهنمای انسانها هستند. از این رو بخش مهمی از آموزههای قرآنی به سرگذشت و احوالات پیامبران(ع) اختصاص یافته است؛ از جمله این پیامبران بزرگ الهی میتوان به حضرت یوسف(ع) اشاره کرد که ایشان در شرایط بس دشوار، مسیر تقوا و عصمت را پیمود و به کمال رشدی دست یافت و خدایی شد.
وی با اشاره با اشاره به آیات 84-90 سوره انعام خاطرنشان کرد: خداوند در آیاتی از قرآن از فضایل حضرت یوسف(ع) سخن به میان آورده و مردم را به سرمشق گرفتن از ایشان دعوت نموده است؛ چرا که فضایلی که آن حضرت(ع) کسب کرده او را به مقام اسوه هدایت رسانیده است و میبایست هر انسانی از ایشان پیروی کند تا به کمال شایسته و بایسته خود برسد.
حجتالاسلام قاسمی خویی ادامه داد: آیات دیگرى هم در قرآن به کار رفته است که پاکدامنى را از صفات برجسته مؤمنین معرّفى فرموده است، تا جایى که به نقل از روایات، پاکدامنى برترین عبادتها محسوب شده است.
وی از پاکدامنی نتیجهای از خویشتنداری در کردار یاد کرد و افزود: از عفت و پاکدامنی، به بالاترین شرافتها، نتیجه عقل، برترین عبادت و از کمال نعمت و به معنای خویشتنداری در کردار و گفتار تعبیر شده است. لذا آن زمان که انسان خود را دور از حرام نگه دارد، خداوند متعال او را از راه حلال تامین میکند.