شهریار؛ شاعری از جنس اصالت و معنویت

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر ایرانی اهل آذربایجان که به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی شعر سروده ‌است، شهریار به ‌سال ۱۲۸۵ در شهر تبریز متولد شد و پدرش حاج میرآقا خشگنابی نام داشت که در تبریز به وکالت مشغول بود.

شاعر بلند آوازه عصر حاضر علاوه بر شعر، در رشته پزشکی نیز دستی بر آتش دارد، او برای ادامه تحصیل در دوران نوجوانی به تهران عزیمت می‌کند و آموزش خود را در رشتهٔ پزشکی ادامه می‌دهد البته از سیزده سالگی اشعارش با تخلص بهجت در مجله ادب چاپ می‌شد هرچند این تخلص را بعدها نمی‌پسندد و بعد از خواندن دو رکعت نماز و تفعل به حافظ لقب شهریار را برای خود انتخاب می‌کند.

شکست عشقی او بخشی بزرگی از ادبیات ایران را به خود اختصاص می‌دهد بعد از این شکست به صورت جدی به ادبیات روی آورده و در اثر این اتفاق، در آستانه دریافت مدرک دکتری دچار پریشان حالی ‌شده و ترک تحصیل می‌کند پرشانی که تا اواخر عمر با او همراه است.

ذوق و قریحه شاعری در اثر معروف شهریار یعنی«حیدر بابایه» مشهود است همین شعر است که مقام معظم رهبری به خاطرش لقب حکیم را به شهریار می‌دهد علاوه در این، الهـام و معنویت جزء لاینفک شعر او محسوب می‌شود اصلی که در شعر معروف«علی ای همای رحمت» به خوبی نمایان است و سند زنده آن روزگار یعنی آیت‌الله مرعشی بر آن گواهی می‌دهد.

شهریار شاعری است که در عین اصالت قومی توانست تاریخ را درنوردد و شعر خود را به جهان عرضه نماید، شاعری از جنس معرفت، اصالت و تدین و شعـرش در خدمت دیار، اهل بیت(ع) و انقلاب قرار می‌گیرد، او در فواصل زمان دِین خود را به کشور و اعتقاداتش به خوبی ادا می‌کند.

در سال‌های 1329 تا 1330 اثر جاودانه خود حیدر بابایه را خلق می کند اثری که شهرت شهریار را در خارج از مرزهای ایران به نمایش می گذارد. این اثر، تنها در جماهیر شوروی به 90 درصد زبان‌های موجود ترجمه و منتشر شده است، همچنین شعر او علاوه بر بیان ویژگی‌های روستا، در خدمت اهل‌بیت(ع) قرار می‌گیرد و در مدح امام علی(ع) به اوج خود می‌رسد.

شعر«علی ای همای رحمت» بیانگر نهایت احترام و علاقه شهریار به اهل بیت(ع) است، او در تکمیل شعار هنر در خدمت معنویت با انقلاب اسلامی در سال 57  هم‌صدا می‌شود و علاقه خود را به امام و انقلاب ابراز می‌کند، شهریار به خوبی از شعر خود برای ترویج آداب سنتی و در عین حال معنویت اسلامی و به دنبال آن مقابله با طاغوت و ظلم بهره می‌برد.

این شاعر شهیر سرانجام در بیست‌وهفتم شهریورماه ۱۳۶۷ در سن هشتاد و دو سالگی در تهران درگذشت و در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شد و برای پاسداشت مقام ادبی او، این روز به ‌عنوان روز شعر و ادب فارسی نام‌گذاری شد.

سعیده مجتهدی/استان مرکزی