تجمل‌ گرایی؛ آفت خلوص نیت عزاداری‌های امروزی

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، اسراف نمی تواند فقط در جشن ازدواج باشد، امروزه حتی مراسم عزاداری ها هم رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است و مصداق های بارز چشم  و هم چشمی و اسراف به وفور در آن ها دیده می شود.

برپایی مراسم عزاداری سرشار از زرق و برق و تجملات دنیوی، تغییر سبک زندگی و کمرنگ شدن صفا و سادگی را نشان می دهد، بعبارتی دیگر تجمل‌ گرایی آفت خلوص نیت عزاداری‌های امروزی به شمار می رود.

چشم و هم‌چشمی و اسراف صفا و صمیمیت عزاداری‌ها را کمرنگ کرده و تحت‌الشعاع قرار داده و مراسمات عزاداری مذهبی گاهی اوقات به مراسم روکم کنی بستگان و آشنایان دور و نزدیک نیز تبدیل شده است، رسم گستراندن سفره  های رنگین، استفاده از ظروف لوکس و بلورین و تزیینات آنچنانی در این مجالس عزاداری مذهبی از حال و هوای معنوی آن می کاهد.

برگزاری مراسم  های عزاداری تجملاتی در حالی روز به روز در میان مردم در حال افزایش است که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان این رفتارها کم کم در حال تبدیل شدن به یک خرده فرهنگ نامناسب و غیرمنطقی در میان خانواده های ایرانی است که می تواند در درازمدت تاثیرات مخربی را بر باورها و نگرش های مردم نسبت به ماهیت عزاداری بگذارد.

این موضوع مانند برخی سنت های رایج غلط دیگر می  تواند به معضلی بزرگ تبدیل شود و تا چند وقت دیگر این مشکل نیز به مشکلات دیگر شهروندان اضافه می شود که هزینه های این تجملات را چگونه باید تامین کنند. تشریفات اضافه ای که به بهانه آبروداری و حفظ ظاهر انجام می شود نه تنها هیچ تاثیری بر مقبولی آن از سوی خداوند و ائمه ندارد بلکه از میزان اثرگذاری و حال و هوای معنوی ناشی از حضور در مراسمات عزاداری مذهبی به شدت می کاهد.

یکی از مهمترین آسیب ها در ایام محرم ریخت وپاش ناشی از پخش نذورات در طول مسیر عزاداری، تکایا و مساجد است، چشم و هم چشمی وقتی مثل یک بیماری در عمق جان جامعه ریشه بدواند دیگر نمی توان برایش زمان، مکان و موقعیت تعیین کرد رسوخ تجملات در هیئت ها و مراسمات عزاداری با میزان عشق و حب به امام حسین(ع) رابطه مستقیم ندارد و نمی توان گفت کسی که عَلم n میلیون تومانی بلند کرد یا طبل هیئتش چند متری بود حکما عشقش به واقعه عاشورا بیشتر است.

اسراف یکی از محرمات شرعی و رذایل اخلاقی است که دین مبین اسلام همواره ما را از آن منع کرده است، اسراف از سرف به معنای تجاوز کردن از حد در هر کاری است که از انسان سر بزند و هر چیزی که در راه غیر از اطاعت خدا مصرف شود حال اینکه اسراف در برگزاری مراسم عزاداری حسینی باشد که این امر با اهداف و آرمان های حسینی تفاوت دارد.

خدا در قرآن می فرماید "وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْکِینَ وَابْنَ السَّبِیلِ وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا * إِنَّ الْمُبَذِّرِینَ کَانُواْ إِخْوَانَ الشَّیَاطِینِ وَکَانَ الشَّیْطَانُ لِرَبِّهِ کَفُورًا" "از نیازمندان دستگیری کن و اسراف نکن و حق خویشاوندان را بده چرا که اسرافکاران برادران شیطانند و شیطان همواره نسبت به پروردگارش ناسپاس بوده است"، ولخرجی و ریخت و پاش های غیرمعقول را می توان از همین موارد به شمار آورد؛ زیرا شخص مسرف، با این عمل خود در جستجوی باز یافتن شخصیت سرکوب شده خویش است و فکر می کند با این روش در اجتماع به عنوان انسانی دست و دل باز و بی اعتنا به ثروت مطرح می شود.

همین مراسم خرافه قمه زنی و خرافه دیگری به نام عَلم که هر روز تجملاتی ‌تر می شود و سالها زمان می برد تا مردم از ذهن خود بیرون کنند که بلند کردن علم و زدن قمه ثواب که ندارد هیچ، زیان هم دارد. پوشیدن برخی تی‌ شرت ‌ها و بلوزهای مشکی با نوشته‌ هایی لاتین بی معنا و مفهوم و متضاد با فرهنگ اسلامی، نواختن برخی آلات موسیقی، خواندن برخی نوحه ‌های موزون با آهنگ های غربی و حضور به دور از شان برخی جوانان و همراهان هیئت ها با ظاهر نامناسب اولین ایراداتی هستند که درباره دستجات عزاداری مطرح می شود.

اینکه سینه زنی و گریه برای امام حسین(ع) و خانواده ای که مظلومانه جنگیدند و شهید شدند به زنجیرزنی و حرکت دستجات عزاداری در خیابان ها تبدیل شده ایرادی ندارد زیرا شور دسته های عزاداری و رفتن به هیئت به عشق امام حسین(ع) امری پسندیده و عرف شده است. اما اینکه در همین رسوم تغییراتی ایجاد شود که نتوان علتی برایش یافت جای تفکر و هشدار دارد.

هدف پیدا کردن راهی برای هدایت درست شور حسینی به نسل های آتی و بیان حقایق دین مبین اسلام، نشان دادن ظلم و جور حاکمان یزیدی و هر حکومت ظالمانه دیگری است ولو اینکه شاهنشاهی باشد و 2500 ساله. شوری که می تواند در جهت اهداف قیام عاشورا و تحقق امر به معروف و نهی از منکر هدایت شود، مگر نه اینکه ما پیرو امتی ساده زیست هستیم که قوت روزانه شان از نان جو تجاوز نمی کرد. پس حکایت تجملاتی شدن برای زنده نگه داشتن قیام عاشورا چیست؟ و حکایت چشم هم چشمی مسجد محله بالا با مسجد محله پایین و دو دسته و هیئت عزاداری چیست که کار رقابتشان به جایی رسیده است که حتی وقتی به هم در خیابان می رسند، نه تنها حاضر نیستند به احترام دیگری سکوت کنند بلکه صدای نوحه خوان بلندتر از قبل هم می شود.

باید از سطحی نگری، تشریفات و تجملات در مجالس عزاداری اماممان به شدت دوری کنیم چرا که هدف او در مسیر تحقق اسلام، والاتر از این حرف ها بوده است و حکایت شور عاشورا و عاشورایی ماندن رضایت امام عصرمان است و بس...