زینب(س)، آبروی صبورى و آیت بزرگ ایستادن است

در تاریخ بشریت، انسان‌های بیشماری آمدند و رفتند. عده‌ای بدون اینکه نام و نشانی از خود باقی بگذارند و تغییری در شرایط و اوضاع و احوالشان به وجود آورند چند صباحی را در دنیا گذراندند و بعد به سرای باقی سفر کردند.

انسان‌هایی که هیچ‌گاه در برابر زشتی‌ها و پلیدی‌ها سر خم نکردند

عده‌ای که قلبشان از ایمان محکم و عقلشان از داده‌های فطری خداوند پر بود اما به گونه دیگری سال‌های حیاتشان را سپری کردند. انسان‌هایی که هیچ گاه در برابر زشتی‌ها و پلیدی‌ها سر خم نکردند و بندگی در برابر معبود را زیبایی می‌دیدند.

کسانی که در محضر معصومان و ائمه اطهار(ع) درس گرفته‌اند نمونه‌های بارز انسان‌هایی هستند که رفتارشان درس‌های عملی برای بهتر زیستن دارد  و در این میان رفتار علی‌گونه زینب(س) در قبل و بعد از قیام سید الشهدا(س) دُری گرانبها و گنجینه‌ای برای انسان‌هایی است که می‌خواهند خدایی زندگی کنند.

می‌گویند معنای زینب یعنی زینت پدر و این دختر بزرگوار علی(ع) چه زیبا حرمت این نام را نگه داشت و زینت پدر شد و نشانه‌اش زمانی بود که وقتی در کوفه سخنرانی کرده و مردم را به خاطر همراهی نکردنشان با حق سرزنش کرد مردم با تعجب انگشت به دهان گرفته و گفتند گویی علی دوباره زنده شد و در کوفه خطبه می‌خواند.

وقتی زینب(س) در برابر اهل فریبکار کوفه قرار گرفت

چقدر شجاعانه گفت: ای مردمان دغل‌پیشه، فریبکار و حیله‌گر! اشکانتان خشک نشود و ناله‌هایتان پایان نپذیرد! به راستی حکایت شما، حکایت زنی است که رشته‌های خود را محکم می‌بافت و سپس باز می‌کرد. شما سوگندتان را دستاویز فساد قرار دادید! شما چه دارید جز لاف زدن و دشمنی و دروغ.

تاریخ آورده است که بعد از خطبه عجیب و تکانده زینب(ع) که هر جمله‌اش یادآور هشدارهای علی(ع) به کوفیان بود، مردم کوفه در حالی که سرگشته و حیران مشغول گریه و زاری بودند و انگشت پشیمانی و اندوه بر دندان گرفته و می‌گزیدند( به نقل از احتجاج طبرسی)

خداوند روح این زن بزرگ را از صبر و استقامت آفریده بود

اغراق نیست اگر بگویم خداوند روح این زن بزرگ را از صبر و استقامت آفریده بود که توانست چوب بر دندان سر امام زدن، اسارت‌ها و توهین‌ها را تحمل کند و باز در دربار یزید شجاعتش جلوه‌گری کند و خطاب به او بگوید: اى پسر کفّار آزاد شده! آیا این از عدالت است که تو زنان و کنیزان خود را پشت پرده‌ها بنشانى، ولى دختران رسول خدا(ص) را اسیر کرده و به این سو و آن سو بکشانى و در حالى که پرده حرمت آنان را دریده و چهره‌هاى آنان را در معرض دید مردم قرار داده‌اى.

آنها را توسط دشمنان در شهرهاى مختلف بگردانى، تا مردم هر کوى و برزن به تماشاى آنان بنشینند و افراد دور و نزدیک و پست و شریف به چهره‌هایشان چشم بدوزند، با آنکه همراه آنان مردان و حمایت گرانشان نبودند؛ ولى چه سود از این سخنان، زیرا چگونه مى‌توان به حمایت و مراقبت آن کس امید داشت که مادرجگر پاکان را به دهان گرفته (اشاره به داستان هند جگرخوار مادر بزرگ یزید است) و گوشتش از خون شهیدان روییده؟!

آری تنها زینب(س) دست پرورده علی(ع) و فاطمه(س) است که می‌تواند بی‌هراس از دشمنانی که اطرافش را احاطه کرده‌اند از حق دفاع کند و آنچه لازم است بر زبان جاری کند و این شجاعتش در رگ‌های همه آنانی جاری خواهد شد که مهر خاندان اهل را صادقانه در دل داشته باشند.

حکیمه بهمن‌زاده/ خراسان جنوبی