
دهه اول محرم به پایان رسید و شور عزاداریها کمتر شد تا آخر ماه صفر که باز اربعین فرا رسد و دوباره عشق حسین(ع) که در دل همه شیعیان وجود دارد، شعله کشد و زیباییهایی خلق شود از محبتی که میان مولا و پیروانش وجود دارد.
برای برخی از افراد شور عزاداری که کمتر میشود متأسفانه درسگیری از محضر امام(ع) نیز کمتر میشود و همانطور که طبل و سنج و عَلمشان را جمع میکنند پای درس حسین(ع) نشستن را نیز به فراموشی میسپارند تا سالی دیگر و تاسوعا و عاشورایی دیگر.
عاشورا و محرم منشور فرهنگ ماست
اما عاشورا تنها یک واقعه تاریخی نیست که در سالگردش وقایع تلخ آن را بیان کنیم و بگذریم. عاشورا و محرم منشور فرهنگ ماست که باید زوایای مختلف زندگی یک شیعه حقیقی را از منظر خانوادگی، اجتماعی و حتی اقتصادی تحت الشعاع قرار دهد.
اگر از عاشورا و قیام سالار شهیدان میگوییم، صرفا بنا نیست که ذکر مصیبتی گفته شود و اشکی ریخته شود، بلکه میخواهیم از کانال اشک بر حسین(ع) و بیان سختیهای زینب(س) درس بیاموزیم تا درست زندگی کنیم و راه را غلط نرویم.
اگر همانگونه که عَلم و طبل و پرچم را جمع میکنیم، آنچه در این دهه آموختهایم را به بایگانی اطلاعات ذهنمان بسپاریم در حق فرهنگ عاشورا که دانشگاه انسانسازی است جفا کردهایم و از این گنجینه گرانبها بهره کافی نبردهایم.
یاد مردان و زنان تاریخ ساز کربلا در طول سال زنده باشد
عباس(ع) راباید زمانی به خاطر بیاوریم که کرکره مغازهمان را بالا زدهایم و وسوسه میشویم برای جذب مشتری و فروش کالایمان قسمی دروغ به نامش بگوییم . آن لحظه است که بزرگی ابوالفضل(ع) باید مانع زشتیهایی شود که در خرید و فروش انجام میدهیم.
امام حسین(ع) را باید بیش از تاسوعا و عاشورا در روزهایی یاد کنیم که در خانه، محله، فامیل و یا جامعهمان در حق کسی ظلم میشود و او راهی برای احقاق حقش ندارد. آری آن زمان یک یا حسین بگو تا دست مظلومی را بگیری.
علی اکبر(ع) هم فقط مال روضههای روز هشتم محرم و نوای جوانان بنی هاشم بیایید، نیست، اگر این ذکر مصیبتها را میخوانی یعنی اگر روزی جوانت خواست در مسیر دین کاری انجام دهد مانعش نشو و بگذار قدم در مسیر سعادت و رستگاری بگذارد.
آری کربلا، عاشورا و مردان و زنان تاریخ سازش محدود به یک دهه نیست که یادشان بکنیم و بگذریم. در محضرشان باید انسان شد و مسیر خدایی شدن را آموخت.
حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی