
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، سناریوهای بسیاری در خصوص حملات تروریستی جمعه شب در پاریس وجود دارد و بسیاری از تحلیلگران دولتهای غربی را عامل اصلی این وقایع میدانند و استدلال آنها نیز ایجاد بهانه برای حمله به سوریه و اعمال جنگ نظامی بیشتر در خاورمیانه از سوی آنهاست، بسیاری این حادثه را به 11 سپتامبر تشبیه میکنند، خودزنی ایالات متحده و ایجاد فرصت و بهانه برای حمله به افغانستان و عراق و حال ایجاد فرصتی برای مداخله مستقیم نظامی به سوریه.
پاریس و طنز تلخ همدردی
به زمین افتادن انسان در هر نقطهای از جهان آزاردهنده و شوم است، اما این حجم از همدردی را شاید به خاطر اولین بودن این اتفاق و این که پاریس مهد بسیاری از هنرها و زیباییهای انسانی است بتوان عنوان کرد، اگر حملات دیگری نیز در پاریس ادامه پیدا کند طبعاً همدردیها نیز کاهش پیدا خواهد کرد و یا این که لوث شوند همانگونه که در لبنان، سوریه، عراق، افغانستان و فلسطین انفجار و کشتار تبدیل به اتفاقی روزمره شده و واقع امر این است که اظهار همدردی با ساکنان خاورمیانه نوعی طنز تلخ محسوب میشود تا این که نوعی امیدواری و اقدام برای بهبود اوضاع!
اما از همه این تحلیلها که بگذریم چند نکته به لحاظ جامعه شناختی حمله تروریستی اخیر را برجستهتر میکند؛ مواجهه رسانهها و موج بسیار گستردهای که در حمایت از قربانیان و ایجاد همدلی با ملت فرانسه به راه افتاده است تا جایی که برجهای بلند و آسمان خراشها و دفاتر شرکتهای بزرگ سرمایه داری در شهرها و کشورهای مختلف رنگ پرچم فرانسه را به نشانه حمایت و سوگواری طنینانداز خود کردهاند.
گویی که تنها فرانسویان و انسان غربی مدرن، انسان است و قربانیان تروریسم در خاورمیانه اساساً ذاتاً برای قربانی شدن آفریده شدهاند و کشت و کشتار و حمام خون در خاورمیانه امری بدیهی است و این حمام خونها فقط در سالن کنسرت باید محکوم شوند.
حمله داعش و ائتلاف علیه داعش
وقوع این حادثه به لحاظ زمانی؛ دقیقاً هنگامی روی داد که قرار بود در هفته جاری نشستی برای ائتلاف جدید مقابل داعش و تدبیری با همکاری بلوک شرق و غرب برای حل بحران سوریه صورت گیرد و زمانی که اروپا با سیل عظیمی از مهاجران مواجه است، مهاجرانی مسلمان و غیرمسلمان که خانه و کاشانه خود را به دلیل همین نا امنیها ترک گفتهاند.
بهانهها بهتر از قبل، امروز در دست دولت فرانسه است
باید بهانهای برای محدود کردن مهاجران و تبعیضها و رفتارهای غیرانسانی با آنها وجود داشته باشد، باید بهانههایی این چنینی برای به کارگیری مهاجران در سختترین شغلها و فرودستترین کارها در چند سال آینده با حقوقی نه چندان درخور، وجود داشته باشد، مهاجرینی که در چند سال آینده قطعاً فرودستترین طبقات جدید سرمایه داری خواهند بود.
حال باید پرسید که نظام سرمایهداری بدون وجود داعش و فروش سلاح و ماشین و .... چگونه میتوانست نور و چراغ برجهای خود را روشن نگه دارد؟ باید پرسید که چرا تروریسم فقط در غرب محکوم میشود؟ و چرا واکنشها به این رویداد تا این حد گسترده است؟
چند حمله انتحاری در افغانستان و پاکستان و ... سراغ داریم؟
باید به سیاستمداران و قدرتهای بزرگ تبریک گفت، چه قربانگاهی بهتر از خاورمیانه سراغ دارید که فروش سلاح و چاههای نفت را در آن هدف بگیرید؟ و شاید برای همین است که وقتی در جزایر به اصطلاح آرامش اروپا و آمریکا قطرهای خود از دماغ کسی جاری میشود برجهای سرمایهداری به گونهای بشر دوستانه و صلح طلبانه به لرزه درمیآیند و به همدردی میپردازند.
به هرترتیب باید این وقایع را در هرکجای این کره خاکی محکوم کرد و سعی در شناسایی عوامل و نیروهای اجتماعی و سیاسی آن داشت، باید به گفتوشنودهای رسانهها و خبرگزاریها و سیاستمداران درهرکجای دنیا به دیده انتقاد نگریست، باید تنها و تنها انسانیت را غایت قرار داد.
پاریس زمان تو اگر مرکز مد نبود،
پر بود از روشنفکرهایی با
چشمان لنگه به لنگه و حرفهای پرشور و جوان پسند
و جوانهایی که اسم دیوانه بازیهایشان را بگذارند
جنبش دانشجویی
تو بیروت را هم داشتی
صدای گرم و عاشقانه فیروز
اینها را نمیخواستی
عراق بود، همین بغل، گرم و تفتیده با صدجور بقعه و زیارتگاه که بروی مویه گنی
پاریس برای نسل من
هنوز سالن مد است
مد مرگ که فرش قرمز ترور را از آنجا تا بیروت و از بیروت تا عراق کشیدهاند
نسل من مصیبت را جهانی میبیند در عصرجهانی شدن
و مرگ را واقعی و مجازی در انواع مختلف
فرانسوی،لبنانی و عراقی
(شعر از سهند ایرانمهر)
خبرنگار: احمد بهرامی
درود