در این مراسم که مصادف با اربعین حسینی شد، ضمن برگزاری مراسم عزاداری و مداحی، به‌منظور گرامیداشت یاد استاد طاهایی نیز پس از پخش صدای ایشان پیرامون اربعین، پورحسینی، استاد حوزه علمیه مشهد به ایراد سخنرانی پرداخت.

وی در ابتدا ضمن اشاره به سخن علی(ع) «و العلماء باقون مابقی الدهر» دانشمندان تا دنیا برقرار است زنده‌اند» (نهج‌البلاغه، حکمت 147)، گفت: شاید سرّش این باشد که علما ورثه انبیا و معصومین(ع) هستند البته عالم‌گیرشدن نام عالمان و دانشمندان زمانی است که پای‌بند ماده و جهان طبیعت نباشند، زیرا موجودی که در گرو طبیعت است، تأثیر در ماوراء طبیعی نخواهد گذاشت.

وی با بیان اینکه تنها کسی که می‌تواند اثر را در سطح طبیعت نگاه دارد و در جهان دیگر تلؤلؤ دهد خدای سبحان است، اظهار کرد: بنابراین اگر کاری خدایی نباشد هرگز باقی نمی‌ماند. درک و فهم عمیق همین نکته سبب شده بود که صبغه الهی داشتن و رنگ خدایی زدن توصیه همیشگی و دائمی استاد فرزانه باشد.

این استاد حوزه با اشاره به آیه 138 سوره مبارکه بقره «صِبْغَةَ اللّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّهِ صِبْغَة » افزود: صبغة الله در مقابل صبغه شیطان است. کسی که دنبال هوای نفسش رفت و از شیطان متابعت کرد به تدریج به رنگ او درمی‌آید اما آنان که پس از پاک شدن از رنگ انّیت و انانیّت رنگ خدایی می‌زنند، از جلوه‌های جمال و جلال الهی که بر قلوبشان تجلّی می‌یابد، موهبت‌ها نصیب‌شان می‌‌شود.

وی بیان کرد: علما وارثان حقیقی انبیاء هستند. همانگونه که درجات انبیاء(ع) متفاوت است، درجات علما نیز تفاوت‌ها دارد، برخی یونس‌وار دین را زنده می‌کنند و گروهی همچون ابراهیم خلیل الرحمن(ع) به میدان می‌آیند تا احیاگر دین باشند.

پورحسینی در ادامه اظهار کرد: مدیریت و بنیان‌گذار مدارس علمیه نرجس(س) چنان که از سخنان و سیره‌اش مشهود است، با پیامبر بزرگ خدا حضرت خلیل الرحمن(ع) بیعتی ویژه داشت. عاشقانه و عارفانه از برائت و ظلم‌ستیزی و هجرت و حیات ابراهیمی می‌گفت و اسوه بودن آن حضرت را متذکر می‌شد تا سرلوحه کار قرارگیرد.

وی ادامه داد: استاد طاهایی با عنایات ویژه حضرت ولی عصر(عج) مراحل حرکت به سوی کمال را طی می‌کرد، بر پلکان معرفت و کسب آن تأکید خاص داشت. هجرت را طی نموده و برای رسیدن به قله کمال لازم و قطعی می‌دانست. از دیدگاه ایشان کندی و سستی هرگز روا نبود. روز به روز سرعت می‌گرفت و سبقت داشت تا با عبادالرحمن بندگان ویژه خدای رحمان همگام و همراه شد و شاید زبان حالش «وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً» (فرقان/ 74) بود.