هنر تواشیح از جایگاه واقعی خود فاصله گرفته است/بیمهری سیاستگذاران قرآنی به تواشیح
گروه فعالیتهای قرآنی: عضو گروه تواشیح «بریرهمدانی» اراک گفت: امروزه هنر تواشیح جایگاه و مقبولیت اولیه خودش را ندارد؛ بیتوجهی سیاستگذاران قرآنی، منکوب شدن این هنر در منابر و البته خروج گروههای تواشیح از رسالت اصلی خود و مادیگرایی از جمله این دلایل است.
احمد فرخی، عضو گروه تواشیح «بریرهمدانی» اراک در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا)
از استان مرکزی، با اشاره به فعالیتهای خویش در عرصه تواشیح و همخوانی
قرآن کریم و سابقه این هنر در استان مرکزی گفت: بیش از 20 سال است که در
این عرصه مشغول به فعالیت بوده و نزدیک به 17 سال است که عضو گروه تواشیح
بریر همدانی اراک هستم، این گروه از جمله گروههای فعال شهرستان اراک و
استان مرکزی در عرصه تواشیح و همخوانی قرآن کریم محسوب میشود.
پیشینه گروه کوثر
وی بیان کرد: فعالیت خودم را در عرصه تواشیح از اواخر دهه 60 و از دوران دبیرستان و با گروهی به نام کوثر شروع کردم و از سال 69 تا 75 این گروه از جمله گروههای تواشیح مطرح استان بود که با حضور اساتیدی چون عقیل فتحعلیان، داوودی نسب، لرستانی، مصطفی ذوالفقاری، محمد فرخی و عظیمیزاده فعالیت داشت با این گروه توانستیم به موفقیتهای خوبی در سطح استان و کشور برسیم و رتبههای خوبی نیز در مسابقات کسب کنیم.
فرخی اظهار کرد: نقطه اوج فعالیت گروه کوثر در سال 72 اتفاق افتاد و طی آن سال در مرحله کشوری مسابقات مطلعالفجر که توسط دارالقرآن کریم سازمان تبلیغات برگزار شد حایز رتبه دوم همخوانی کشور شدیم و در سال 73 نیز در مسابقات کشوری اوقاف که سمنان برگزار شد رتبه هفتم را کسب کردیم حضور در این مسابقات درواقع نقطه اوجی برای اعضای گروه بود.
عضو گروه تواشیح «بریرهمدانی»اراک افزود: از سال 74 تقریباً به مدت سه سال، گروه کوثر با توجه به مشغلههای اعضاء انسجام اولیه خود را از دست داد و فعالیتش کمرنگ شد تا اینکه از سال 77 بنده و یکی دیگر از اعضای گروه کوثر عضو گروه تواشیح «بریر همدانی» که در اراک فعالیت میکرد شدیم و از همان سال تاکنون عضو این گروه هستم، شاکله اصلی گروه «بریرهمدانی» از همان زمان تشکیل تاکنون حفظ شده و اعضای فعلی همان اعضای زمان شروع فعالیت گروه هستند و تنها یکی دو نفر از این گروه جدا شده و در گروههای دیگر مشغول به فعالیت شدند.
اوج هنر تواشیح در دهه 70
فرخی ادامه داد: هنر تواشیح همانطور که از اسم آن مشخص است مدح خوانی اهلبیت(ع) است که به صورت دسته جمعی و با لحن فارسی و عربی خوانده میشود، درواقع آواز و یک هنری دینی است که از ترکیب دو هنر شعر و موسیقی تشکیل شده این هنر مختص به کشور ما نیست و از بعد از انقلاب و در دهه 60 کم کم از کشور مصر به ایران ورود پیدا کرد و اکثر تواشیحهایی که توسط گروههای قدیمی اجرا شده دقیقاً تقلیدی از گروههای مصری هستند ولی از دهه 70 به بعد گروهها با برنامه منسجمی وارد عرصه فعالیت شدند و ملودیها و اشعار جدیدی در مدح ائمه اطهار(ع) ساخته شد که توانست در عامه مردم اثرگذار باشد و این هنر از آن زمان به بعد در کشور ما اوج گرفت و مورد استقبال عموم قرار داشت اما به دلایل مختلفی در دهههای بعدی از مقبولیت آن کاسته شد و کم کم این استقبال افول پیدا کرد و این باعث شد که امروزه هنر تواشیح جایگاه اولیه خودش را نداشته باشد.
دلایل افول مقبولیت هنر تواشیح
قاری برجسته استان مرکزی در ادامه عدم حمایتهای لازم از گروههای تواشیح توسط مسئولان را یکی از دلایل افول این هنر عنوان کرد و گفت: عدم حمایت و توجه مسئولان و سیاستگذاران قرآنی کشور نسبت به این مهم، کنسل شدن مسابقات تواشیح در سطح کشوری طی یک دوره، منکوب شدن هنر تواشیح توسط جمعی از بزرگان در منابر و همچنین خروج گروههای تواشیح از رسالت اصلی خود و حرکت به سمت مادیگرائی به جای معنویت گرائی و.. از دلایل دیگر این افول بود.
فرخی با بیان اینکه رسالت اصلی گروههای تواشیح آشنایی عموم با فرهنگ قرآنی با بهرهگیری از ابزار هنر و جذب علاقهمندان به این عرصه است اظهار کرد: گروههای تواشیح برای اینکه در جامعه اثر مطلوبی داشته باشند باید با کیفیت لازم و با یک متن قوی وارد عرصه اجرا شوند و این کیفیسازی نیازمند کار تخصصی و صرف هزینههای بسیاری است، گروههای تواشیح اکثراً خودجوش شکل گرفته و بدون هیچ نوع حمایت مادی و معنوی مشغول به فعالیت هستند بنابراین علیرغم همه تلاشها عدم حمایت مادی و معنوی مسئولان از این هنر باعث میشود که در جامعه از بازخورد لازم برخوردار نباشند.
عضو گروه تواشیح «بریرهمدانی» ادامه داد: عدم حمایت مسئولین از هنر تواشیح باعث شده که کم کم نگاهها به این هنر تغییر کند و ما امروزه شاهدیم که تواشیح دیگر در بسیاری از برنامهها جایی ندارد مگر اینکه برنامه فقط خاص قرآنی باشد کما اینکه بعضاً در این برنامهها نیز خیلی مورد استقبال قرار نمیگیرد.
نگاه مسابقهای از مقبولیت تواشیح میکاهد
وی با تأکید بر لزوم نیازسنجی در اجرای تواشیح خاطر نشان کرد: تواشیح و همخوانی که در مسابقات اجرا میشود با تواشیحی که در برنامهها اجرا میشود متفاوت است و قطعاً تواشیحی که با نگاه مسابقهای اجرا شود تاثیر لازم را بر مخاطب عام ندارد بنابراین گروهها باید نسبت به این مهم توجه لازم را داشته باشند و در اجراهای عمومی لازم است براساس نیاز مخاطب با برنامههای عامه پسند حرکت کنند ولیکن در حال حاضر اجراهای ما بر اساس این مهم صورت نمیگیرد.
فرخی گفت: اگر هر گروه تواشیح در راستای متون عامه پسند حرکت کند قطعاً در بین مردم از محبوبیت و مقبولیت لازم برخوردار میشود و جایگاه خود را بهتر پیدا میکند منتهی وقتی یک گروه برای ساخت یک تواشیح نیازمند به پرداخت هزینههای بالایی است و از طرفی با عدم حمایتها روبرو میشود طبیعی است که نمیتواند به درستی در این جهت قدم بردارد.
وی بیان کرد: حمایتها از این هنر بسیار ضعیف است و در حال حاضر در هیچ ارگانی هیچ گونه حمایتی از گروههای تواشیح صورت نمیگیرد و اگر گروه تواشیح در سطح کشور و استان فعالیت میکنند تنها بر اساس علاقه است.
نداشتن نگاه رقابتی مانع از رشد کیفی تواشیح است
عضو گروه تواشیح «بریرهمدانی» با بیان اینکه طی چندسال اخیر گروههای تواشیح استان در کشور ضعیف عمل کردهاند و این باعث شده رتبه مطلوبی در مسابقات نداشته باشیم افزود: یکی از دلایل این مهم این است که همه گروههای تواشیح در استان مرکزی از نظر کیفی در یک سطح و رتبه قرار دارند و در واقع نگاه رقابتی در بین گروهها وجود ندارد و بعضاً اگر یک گروه در مسابقهای شرکت میکند گروه دیگر به دلیل نبودن نگاه رقابتی شرکت نمیکند و این عدم وجود نگاه رقابتی بین گروههای تواشیح در سطح استان باعث میشود که گروههای ما در سطح کشور ضعیف عمل کنند.
فرخی در پایان افزود: علاوه بر ایجاد این حس رقابت در بین گروهها، بایستی حمایتهای بیشتری نیز توسط مسئولان صورت گیرد و متولیان فرهنگی استان به خصوص اوقاف، تبلیغات اسلامی و کانونهای مساجد نزدیکترین پیوند را میتوانند با فعالان این عرصه ایجاد کنند وبا حمایتهای بیشترعملکرد و کیفیت گروهها را رصد کرده و برای ارتقاء سطح گروهها با استفاده از مربیان مجرب این حوزه برنامهریزی کنند و از ظرفیتهای موجود برای تشکیل گروههای جدید نهایت بهره و برنامه را داشته باشند تا بتوانیم آینده خوبی در این عرصه برای استان رقم بزنیم.
