به گزارش کانون خبرنگاران
نبأ وابسته به
ایکنا، حاجآقا رحیم ارباب را شاید کمتر کسی بشناسد، وی مردی بود که هرگز به دنبال شهرت نبود، با آنکه در حد و اندازه مراجع تقلید و همچنین فیلسوفی روشن ضمیر بود اما هرگز اجازه نداد به او بیشتر از «حاجآقا» بگویند، به جز هنگام نماز، عمامه بر سر نمیگذاشت و به قول شاگردش آیتالله محمدجواد غروی وقتی از او تعریف و تمجید میشد ناراحت میشد که مبادا به جای رضایت خدا برای رضایت خلق خدا حرفی زده باشد و وقتی مردم از او فاصله میگرفتند خوشحال میشد که اقلاًحرفش برای رضای مخلوق نبوده بلکه هدفش رضای خالق بوده است.
حاجآقا رحیم ارباب آن زمان که برخی متحجرین به خانه برگزارکنندگان نمازجمعه سنگ میانداختند، با اقتدار، وجوب تعیینی نماز جمعه را اعلام میکرد و خودش در اصفهان، نماز جمعه برپا میکرد، نمازی که با فوت او میرفت تا با پیروزی انقلاب اسلامی دوباره احیا شود.
وی در علم اصول نظراتی خاص داشت که از معارف قرآن سرچشمه میگرفت، مثلاً با توجه به آیاتی که پیروی از گمان را نهی میکنند قائل به انسداد باب علم و حجیت ظن نبود و در مورد خبر. واحد معتقد بود: خبری که متنش موافق قرآن باشد حتی اگر سندش ضعیف باشد مقبول است اما خبری که متنش مخالف قرآن باشد حتی اگر سندش صحیح باشد مردود است.
این فقیه آن زمان متوجه حجیم شدن بیرویه علم اصول نیز بود و معتقد بود: «اصول، همه علوم را خورد و خودش هم منفجر شد چون طلاب به اصول فقه رو آوردند و از علوم صرف نظر کردند، اصول فقه هم که فایده چندانی بر آن مترتب نبود، خودش از بین رفت.»
شهریار شریعت