وی اظهار کرد: هر چند فاصله گرفتن از صداقت به دلیل آسیبهایی که ممکن است فرد دچار آن شود و یا به خاطر راستگوییاش از پاداشهایی محروم شود دلیل موجهی برای دروغگویی نیست، اما ناخواسته در میزان صداقت افراد تأثیرمیگذارد.
این پژوهشگر علوم اجتماعی بیان کرد: ما باید به افراد به خاطر راستگوییشان به نوعی از پاداش برخوردار کنیم حتی اگر صداقتشان مطابق میل ما نباشد چرا که در غیر این صورت ناخواسته آنان را به سمت ریاکاری سوق دادهایم.
سنگریآبیز ادامه داد: یکی دیگر از عواملی که موجب میشود دروغگویی در جامعه کاهش پیدا کند برخورد مدیران با کارمندانی است که با چاپلوسی و ریاکاری قصد دارند از مزایایی برخوردار شوند که این مهم بسیار قابل تأمل است.
وی افزود: در یک جامعه دینی ممکن است بخواهیم به افرادی به علت پایبندی به ارزشها پاداشهایی بدهیم، که اگر میخواهیم این پاداش دادن زمینه ریاکاری و دروغ گویی را فراهم نکند نباید قضاوت ما صرفا بر مبنای ظاهر باشد.
پژوهشگر علوم اجتماعی گفت: ما باید پاداشها را به افرادی بدهیم که در همه عرصهها و نه فقط در مجامع عمومی و رسمی و آن هم نه فقط در بُعد ظاهری پایبندی خود را با باورهای دینی و ارزشهای اخلاقی نشان دادهاند، باید مراقب باشیم ناخواسته به ریاکاری افراد پاداش ندهیم.
سنگریآبیز با اشاره به اینکه تغافل نسبت به دروغگویی دیگران این رذیله اخلاقی را در جامعه گسترش میدهد، اظهار کرد: باید با برخورد تحسینآمیز در قبال صداقت دیگران آنان را به راستگویی در آینده تشویق کنیم.
وی یادآور شد: در محیط خانواده هم باید تشویقها بر مبنای راستگویی افراد باشد، و چقدر زیبا است اگر پدری به فرزندش بگوید حتی اگر خطا کردی با صداقت به من بگو، چرا که راستگویی تو بسیار مهمتر از ناراحتی من است.