به گزارش خبرگزاری
بینالمللی قرآن(ایکنا)، از گذشته فالگیران به شیوههای مختلف به واسطه اعتقادات ضعیف انسانها در میانشان نفوذ کرده بودند تا جایی که برخی از آنها با هزینههای کلان کلاه بزرگی را بر سر مردم میگذاشتند؛ ریشه تاریخی فال به کشورهایی همچون فرانسه و ایتالیا میرسد! اما عجیب است که این موضوع تا کنون در کشور ما نیز ماندگار شده است و تا کنون پولهای کلانی
را در جیب رمالان سرازیر کرده. نکته جالب در این مقطع کوچ هوشمندانه این قشر است، آنها با پیدایش رسانههای نوظهور به فضای مجازی نقل مکان کردهاند، البته با افزایش نجومی تعداد کاسبان که با صرف وقت کمتر، نفوذ بیشتر و هزینههای کلانتر فعالیت میکنند!
اگر زمانی فالگیران و رمالان امکان تبلیغ نداشته و از ترس، تنها در موقعیت جغرافیایی محدودی فعال بودند و دسترسی به آنها تا
اندازهای هم سخت بود (چراکه تبلیغات محیطی برایشان امکانپذیر نبود و
تبلیغاتشان تنها به واسطه درگوشیهای مردم انجام میشد)، امروزه به لطف شبکههای اجتماعی، تبلیغات برای فالگیران بسیار سهلالوصولتر شده است و هر کاربری میتواند به صفحات فالگیران دسترسی داشته باشد. هر کاربری با هر سنی!
موضوع قابل توجه دیگر این است که امروزه سن کاربرانی که از فضای مجازی استفاده میکنند نیز کاهش یافته و متعاقب آن پذیرش حرفهای پوچ رمال و فالگیر نیز به دلیل سواد رسانهای کم مخاطب، سهلتر شده و دامنه نفوذ پیشگویان شیشهای بین نوجوانان بالا رفته است!
امروزه فیسبوک، اینستاگرام و بسیاری از شبکههای اجتماعی فرصتی را برای اخاذی فراهم آورده و همچنین کانالهای تلگرامی هم این بسترها را بیش از پیش آماده کردهاند چراکه از طریق این کانالها تبلیغات به سهولت صورت میگیرد.
فیلترینگ هوشمند هم موضوعی بود که در این اواخر از سوی مسئولان مطرح میشد اما تا چه اندازه این امر اجرایی شد جای سوال دارد چراکه اگر این امر محقق میشد، حداقل تا اندازهای رد پای فالگیران از فضای مجازی کمرنگتر میشد.
بخت و طالع و پیروزی و شکست و موفقیت و ناکامی همه انسانها نزد خداست، خدایی که حکیم است و مواهبش را طبق شایستگیهایی که بازتاب ایمان و عمل و گفتار و کردار آنهاست، تقسیم میکند. به این ترتیب، روش استدلال محکم و به حق انبیای الهی در برابر طرفداران محض تطیّر و فال بد –که اختیار را از آنان سلب میکرد- چنین بوده است که انبیای الهی براساس توحید افعالی همه حوادث گوارا و ناگوار را به خداوند نسبت میدادند و میفرمودند که برخی از حوادث جنبه امتحان و بعضی از آنها جنبهی کیفر و تنبیه دارد.
انسان عاقل وقتی میخواهد کاری انجام دهد، نخست تمام جوانب آن را بررسی مینماید و فکر خود را که موهبتی خدادادی است بهکار میاندازد و اگر از این راه نتوانست صلاح خود را تشخیص دهد ناگزیر باید از دیگران کمک بگیرد و تصمیم خود را با کسانی که صلاحیت مشورت دارند در میان بگذارد تا به کمک فکر آنها درست را از نادرست تشخیص دهد و اگر از این راه هم به نتیجه نرسید، چاره ای ندارد جز اینکه به خدای خود متوسل شده، خیر خود را از او مسألت نماید.