گرامیداشت یاد 5000 شهید حلبچه در دانشگاه کردستان

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از کردستان،  آیینی به منظور گرامیداشت سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه و شهید شدن 5 هزار کُرد بی گناه با حضور دانشجویان و اساتید حوزه های مختلف شامگاه یکشنبه، 16 اسفندماه در دانشگاه کردستان گرامی داشته شد.

در آغاز این مراسم که به همت انجمن اهورا و شعر و ادب دانشگاه کردستان برگزار شد، معاون مدیر امور اجتماعی دانشگاه کردستان اظهار کرد: حلبچه فقط جای زخم کُردها نیست بلکه زخم بشریت و انسانیت است و نمی توان آن را فقط جنایتی جنگی خواند بلکه برنامه ای طراحی شده برای از بین بردن کُردها بود.

سیدمحمدجواد حسینی صدر، بمباران شیمیایی حلبچه را نقطه عطفی در تاریخ عراق دانست که پس از آن کُردهای این کشور راه پیشرفت و استقلال را در پیش گرفتند.

وی بیان کرد: هدف از برگزاری این برنامه تنها بزرگداشت این روز نیست بلکه نگاه علمی و بررسی عالمانه این موضوع با رویکرد دانشگاهی است.

در ادامه یکی از اساتید دانشگاه بوعلی سینای همدان نیز در این رابطه اظهار کرد: این برنامه صرفاٌ ذکر مصیبت نیست بلکه بررسی جوانب مختلف این جنایت از دیدگاه های سیاسی، اجتماعی، حقوقی و روانشناختی است.

ستار عزیزی، افزود: تا زمانی که ریشه چنین حوادثی از بین نرود، امکان تکرار مجدد آن وجود دارد چنانچه که اخیرا نیز جنایاتی مشابه، علیه کُردهای ایزدی صورت گرفت.

وی بنیادگرایی مذهبی تکفیری را عامل اساسی وضعیت امروز کُردهای ایزدی دانست و بر مبارزه با ایدئولوژی های افراطی تاکید کرد.

ضرورت پذیرش فاجعه حلبچه به عنوان ژینوساید

این استاد دانشگاه، بر ضرورت پذیرش فاجعه حلبچه به عنوان ژینوساید(کشتار دسته جمعی) تاکید کرد و در رابطه با دلایل عدم پذیرش این مسئله به عنوان ژینوساید از سوی کشورهای غربی، ذکر کرد: شناساندن آن به عنوان ژینوساید موجب ایجاد مسئولیت‌های بین المللی برای این کشورها و مانع از تکرار مجدد آن خواهد شد و همین امر مانع از به ژینوساید شناساندن این فاجعه شده است.

وی فاجعه حلبچه را محصول سکوت کشورهای اروپایی دانست که در تهیه و تولید سلاح شیمیایی با صدام همکاری داشته اند.

عزیزی ادامه داد: در نتیجه لابی گری کُردها، چهار پارلمان نروژ، سوئد، بریتانیا و کره جنوبی، فاجعه حلبچه را به عنوان ژینوساید پذیرفته‌اند اما قوه مجریه این کشورها با پذیرش آن مخالف است.

یکی دیگر از اساتید دانشگاه نیز در این آیین با اشاره به اینکه شهر سردشت نیز در تاریخ هفتم تیر ماه 1366 بمباران شیمیایی شد، اظهار کرد: این شهر در اولین بمباران صورت گرفته، 12 هزار نفر جمعیت داشت که 8 هزار و 25 نفر معادل 70 درصد جمعیت آن مصدوم شدند.

کودکان بیشترین آسیب را از حملات شیمیایی دیده‌اند

سعید خضری با اشاره به شهید شدن 113 نفر در اولین حمله شیمیایی به سردشت، اعلام کرد: کودکان اولین قشری بودند که بیشترین آسیب را از این حملات دیدند. 

در ادامه یکی دیگر از اساتید دانشگاه به بررسی آسیب‌های روانشناختی بمباران شیمیایی حلبچه پرداخت و اظهار کرد: وقتی موجودیت گروهی به اسم قومیت و ملیت انکار می شود، پیامدهای روانشناختی آن، همه ملت را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

هادی نقدی عنوان کرد: تحقیقات انجام شده پس از بمباران شیمیایی سردشت نیز نشان می دهد که احساس ناامنی، بی اعتمادی، وابستگی، عصبانیت، پرخاشگری در مردمانی که به طور مستقیم با این مسئله درگیر بوده اند، به وجود آمده است.

وی فقدان هویت، برانگیختگی هیجانی، تندخویی، بدبینی، تصور منفی از خود، یاس، کاهش رضایت از زندگی زناشویی را نیز آثار روانشناختی پدیدار شده در مردم حلبچه در پی حمله شیمیایی به این شهر ذکر کرد.

این استاد دانشگاه ضمن انتقاد از بی تفاوتی طبقه روشنفکر جامعه در برابر چنین روزی، بیان کرد: متأسفانه امروز تعداد محدودی مخاطب اخبار منتشره از این روز در رسانه ها هستند در حالی‌که وظیفه طبقه روشنفکر است که در برابر چنین روزی احساس مسئولیت کرده و با دقت تمام مطالب منتشره در رسانه ها را دنبال کند.

لازم به ذکر است؛ ساکنان حلبچه(شهری کُردنشین در منطقه کردستان عراق) در 26 اسفند سال 1366 توسط رژیم وقت عراق بمباران شیمیایی شدند و در این فاجعه بیش از پنج هزار غیرنظامی و بی‌دفاع در یک نیمروز در این شهر جان باختند. این بمباران شیمیایی تقریباً هم‌زمان بود با عملیاتی مرسوم به عملیات انفال (عملیات انفال عملیاتی بود که پیرامون آن حدود ۱۸۲ هزار نفر به‌ویژه کودکان و زنان و سالخوردگان مناطق کُردنشین توسط ارتش حزب بعث عراق کشته و زنده به گور شدند.