ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ که به ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺟﺎﻧﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺩﺍﺩ
کانون خبرنگاران نبأ: ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎﺭﺗﻦﺧﻮﺍﺏ، ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ «ﺑﺒﺨﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ» ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﻬﺎﺭ، ﻋﻄﺮ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ به ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎﯼ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻬﺮ ﭘﺎﺷﯿﺪﻧﺪ.
به ﮔﺰﺍﺭﺵ کانون ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭان ﺍﯾﮑﻨﺎ، نبأ، ﮐﺎﺭﺗﻦﺧﻮﺍﺏﻫﺎﯼ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻣؤﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ، ﻫﻤﺮﺍه ﻭ ﻫﻤﻘﺪﻡ ﺑﺎ ﺍﻗﺸﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﻤﭽﻮﻥ، ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ، ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮﺍﻥ، ﻣﺴﯿﺮ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﻭﻟﯿﻌﺼﺮ(ﻋﺞ) ﺗﺎ ﭘﺎﺭﮎ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺭﺍه ﻭﻟﯿﻌﺼﺮ(عج) ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﯿﻠﺘﺮﻫﺎﯼ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺮﺧﯽ از ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻧﯿﺰ، ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﺧﺎﺻﯽ، ﺯﺭﺩﭘﻮﺷﺎﻧﯽ که لباﺳﺸﺎﻥ ﻣﺰﯾﻦ به «ﺑﺒﺨﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ ﺑﻮﺩ» ﺭﺍ به ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﺮﺍﯾﯽ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺮﺍﺳﻤﯽ ﺭﺍ ﺟﻮﯾﺎﺷﺪﻧﺪ؛ ﯾﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣؤﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﺡ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺎﭘﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﺴﺘﮕﺎه ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ که ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻬﯿﻪ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ به ﺭﺍه ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻃﻠﺐ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺯ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎﯾﯽ که ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ، به ﺷﻬﺮ ﻭ ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭘﯿﺶﻗﺪﻡ ﺷﺪﻧﺪ؛ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺯﻧﺎﻧﯽ که ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺘﯽ ﺑﯽﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﯾﺎﺭ ﺧﻮﺩ، به ﺩﺧﻤﻪﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽﺷﺎﻥ ﭘﻨﺎه میبرﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻤﺎﺭﯼ ﻭ نئشگی ﺑﯿﭽﺎﺭهﺷﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺎﻣﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺮﻭﻋﯽ ﺩﻭﺑﺎه ﺭﺍ به ﻣﺮﺩﻡ ﻭ به ﻭﯾﮋه به ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﯾﺪ ﺩﻫﻨﺪ.
ﺁﻣﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ که ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ، ﺑﺎ ﺍﻣﯿﺪ میتوان ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺗﻦﺧﻮﺍﺑﯽ که به ﭼﺸﻢ ﺍﮐﺜﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ، ﺍﯾﺴﺘﮕﺎه ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ؛ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺧﻂ ﻫﻢ ﺳﻮﺳﻮﯼ ﭼﺮﺍﻍ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﺣﺲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ، ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺣﻞ ﻣﯿﮑﻨﺪ.
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﻟﺐﻫﺎﯼ ﺯﺭﺩﭘﻮﺷﺎﻥ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥﻫﺎ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩ که به ﻫﻤﺮﺍه ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﻪﺍﯼ ﮔﻞ به ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻪﯼ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻬﺒﻮﺩﯾﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎﺭﺗﻦ ﺧﻮﺍﺏ، ﺑﺎﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ، ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﯿﺪﺭﻭﯼ ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ که ﺍﺯ ﺭﻣﻖ ﺍﻓﺘﺎﺩهﺍﻧﺪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻻﻻﯾﯽ ﺁﺭﺍﻣﺒﺨﺶ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩ.
به ﻫﻤﺮﺍه ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺍﻣﯿﺪ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻼﺵ ﭘﺪﺭﺍﻧﻪ ﺑﯽ ﻭﻗﻔﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻨﯿﮋه ﺯﻥ 34 ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻪ، ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﺮﺩ: ﺣﺪﻭﺩ 4 ﻣﺎه ﺍﺳﺖ که ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪهﺍﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭﺵ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﻣﯿﮑﻨﻢ. ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪﻡ که ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺩﻟﺴﻮﺯﯼ، ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ به ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ ﺳﭙﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ 20 ﺍﺳﻔﻨﺪ، ﺩﻗﯿﻘﺎ 3 ﻣﺎه ﺍﺳﺖ که ﺑﺎﮐﻤﮏ ﯾﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥﻫﺎ، ﺍﻋﺘﯿﺎﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩه ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ و امیدوارم کوتاهی مرا ببخشد و باورکند که میخواهم برایش عاشقانه مادری کنم.
ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﻨﯿﮋه که ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺐ ﺭﺍ به ﺻﺒﺢ ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺍﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺒﺨﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺳﺎﯾﺶ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻼﻝ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ به ﺁﯾﻨﺪه ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ. ﺁﯾﻨﺪهﺍﯼ که ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺭﻗﻢ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺭﯾﻢ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﯼ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﯿﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﻓﺮﯾﺪ ﻭ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﯼ ﺭﺍ به ﺁﻏﻮﺵ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺭ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻓﺼﻠﺶ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﺟﺎﺭﯼ ﺳﺎﺧﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﺎﺭﺗﻦ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﯼ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ: ﻫﻤﻮﻃﻦ ﺑﺒﺨﺸﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺭﯾﺸﻪ ﺑﯽﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ به ﻣﻬﺮ ﻭ ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﯼ ﻓﺸﺮﺩه ﺷﻮﺩ.
فرزانه فراهانی
ﺑﺮﺧﯽ از ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻧﯿﺰ، ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﺧﺎﺻﯽ، ﺯﺭﺩﭘﻮﺷﺎﻧﯽ که لباﺳﺸﺎﻥ ﻣﺰﯾﻦ به «ﺑﺒﺨﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ ﺑﻮﺩ» ﺭﺍ به ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﺮﺍﯾﯽ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺮﺍﺳﻤﯽ ﺭﺍ ﺟﻮﯾﺎﺷﺪﻧﺪ؛ ﯾﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣؤﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﺡ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺎﭘﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﺴﺘﮕﺎه ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ که ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻬﯿﻪ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ به ﺭﺍه ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﻃﻠﺐ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺯ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎﯾﯽ که ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ، به ﺷﻬﺮ ﻭ ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭘﯿﺶﻗﺪﻡ ﺷﺪﻧﺪ؛ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺯﻧﺎﻧﯽ که ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺘﯽ ﺑﯽﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﯾﺎﺭ ﺧﻮﺩ، به ﺩﺧﻤﻪﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽﺷﺎﻥ ﭘﻨﺎه میبرﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻤﺎﺭﯼ ﻭ نئشگی ﺑﯿﭽﺎﺭهﺷﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺎﻣﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺮﻭﻋﯽ ﺩﻭﺑﺎه ﺭﺍ به ﻣﺮﺩﻡ ﻭ به ﻭﯾﮋه به ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﯾﺪ ﺩﻫﻨﺪ.
ﺁﻣﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ که ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ، ﺑﺎ ﺍﻣﯿﺪ میتوان ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺗﻦﺧﻮﺍﺑﯽ که به ﭼﺸﻢ ﺍﮐﺜﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ، ﺍﯾﺴﺘﮕﺎه ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ؛ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺧﻂ ﻫﻢ ﺳﻮﺳﻮﯼ ﭼﺮﺍﻍ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﺣﺲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ، ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺣﻞ ﻣﯿﮑﻨﺪ.
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﻟﺐﻫﺎﯼ ﺯﺭﺩﭘﻮﺷﺎﻥ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥﻫﺎ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩ که به ﻫﻤﺮﺍه ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﻪﺍﯼ ﮔﻞ به ﻫﻤﺸﻬﺮﯾﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻪﯼ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻬﺒﻮﺩﯾﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎﺭﺗﻦ ﺧﻮﺍﺏ، ﺑﺎﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ، ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﯿﺪﺭﻭﯼ ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ که ﺍﺯ ﺭﻣﻖ ﺍﻓﺘﺎﺩهﺍﻧﺪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻻﻻﯾﯽ ﺁﺭﺍﻣﺒﺨﺶ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩ.
به ﻫﻤﺮﺍه ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺍﻣﯿﺪ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻼﺵ ﭘﺪﺭﺍﻧﻪ ﺑﯽ ﻭﻗﻔﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻨﯿﮋه ﺯﻥ 34 ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻪ، ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﺮﺩ: ﺣﺪﻭﺩ 4 ﻣﺎه ﺍﺳﺖ که ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪهﺍﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭﺵ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﻣﯿﮑﻨﻢ. ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪﻡ که ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺩﻟﺴﻮﺯﯼ، ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺭﺍ به ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ ﺳﭙﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ 20 ﺍﺳﻔﻨﺪ، ﺩﻗﯿﻘﺎ 3 ﻣﺎه ﺍﺳﺖ که ﺑﺎﮐﻤﮏ ﯾﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥﻫﺎ، ﺍﻋﺘﯿﺎﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩه ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ و امیدوارم کوتاهی مرا ببخشد و باورکند که میخواهم برایش عاشقانه مادری کنم.
ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﻨﯿﮋه که ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺐ ﺭﺍ به ﺻﺒﺢ ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺍﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺒﺨﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺳﺎﯾﺶ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻼﻝ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ به ﺁﯾﻨﺪه ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ. ﺁﯾﻨﺪهﺍﯼ که ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺭﻗﻢ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺭﯾﻢ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﯼ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﯿﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﻓﺮﯾﺪ ﻭ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﯼ ﺭﺍ به ﺁﻏﻮﺵ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺭ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻓﺼﻠﺶ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﺟﺎﺭﯼ ﺳﺎﺧﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﺎﺭﺗﻦ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﯼ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ: ﻫﻤﻮﻃﻦ ﺑﺒﺨﺸﺶ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻦ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺭﯾﺸﻪ ﺑﯽﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ به ﻣﻬﺮ ﻭ ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﯼ ﻓﺸﺮﺩه ﺷﻮﺩ.
فرزانه فراهانی
