جلوه پررنگ رستاخیز بهار در اشعار فارسی

مرادعلی واعظی، عضو هیئت علمی دانشگاه بیرجند در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفت: بهار در فرهنگ و ادب فارسی به قدری تأثیر گذاشته است که نوعی از شعر به نام بهاریه داریم.

وی اظهار کرد: حتی در خیال‌انگیزی‌های شاعر نیز جلوه‌های طبیعت بهاری چون ابری بهاری، باد بهاری و... نمود ویژه‌ای دارد و اصولا هر کجا در ادبیات فارسی اشاره‌ای به تولد دوباره شده مقصود نوشدن طبیعت در بهار است.

عضو هیئت علمی دانشکده ادبیات دانشگاه بیرجند بیان کرد: از رودکی گرفته که می‌گویدبهار خرم با رنگ و بوی طیب/ با صد هزار نزهت و آرایش عجیب تا شاعران معاصرکه رمز آلود سخن می‌گوید همه از بهار گفته‌اند.

واعظی ادامه داد: البته شاعرانی چون مولوی از جنبه دیگری نیز به بهار نگاه کرده‌اند وبه توصیه‌های زیبای پیامیر(ص) درباره تأثیر باد بهار بر سلامتی اشاره دارد که بسیار شیرین و جذابیت‌های خاصی برای خواننده دارد.

وی افزود: مولوی می‌گویدگفت پیغمبر به اصحاب گران/ تن مپوشانید از باد بهار/ آنچه با برگ درختان می‌کند/ با تن و جان شما آن می‌کند که در این ابیات مولوی با بیان روایتی از رسول الله(ص) اشاره دارد تأثیر باد بهاری بر تن انسان همان نو شدن و تازگی است که با طبیعت دارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه بیرجند گفت: البته شاعران معاصر بیشتر به صورت نمادین از بهار سخن می‌گویند و در بسیاری از موارد از بهار به عنوان نماد آزادیو نوشدن جامعه پس از ظلم و بیداد استفاده می‌کنند که در شعارهای زمان انقلاب نیز مطرح می‌شد.

واعظی اظهار کرد: وقتی در شعارها و شعر شاعران معاصر می‌گویند بهار آزادی مشخص است که در اینجا بهار تنها یک نماد است و جامعه ای را مطرح می‌کند که پس از زمستان ظلم به بهار استقلال رسیده و جامه و لباس نوی آزادی به تن کرده است.

وی یادآور شد: در شعر آئینی نیز از نمادهای بهار استفاده شده و بسیار بوده در زمانی که محرم و بهار با یکدیگر متقارن گشته شاعر از بهار گفته و سپس آن را به مدح و منقبت اهل بیت(ع) رسانده و به عنوان مثال گل را به چهره حضرت علی اکبر(ع) یا علی اصغر(ع) تشبیه کرده است.