به گزارش
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، همایش «شعر آزاد» به مناسبت بزرگداشت فردوسی در سالن شهید آوینی به همت اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و انجمن ادبی سلمان ساوجی شهرستان ساوه با حضور جمعی از شاعران و فعالان ادبی این شهرستان برگزار شد.

حسین محمودیفر، رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان ساوه در این مراسم گفت: فرهنگ و زبان معمولاً به کمک یکدیگر شخصیت ملتی را تشکیل میدهند و هیچکدام به تنهایی عامل مشخص کننده به شمار نمیآیند، به عقیده صاحب نظران بیشتر عوامل هویتساز از طریق زبان انتقال مییابد.

وی تصریح کرد: در حقیقت شاهنامه به زبان پارسی دری سروده شده است و فردوسی به وسیله زبان تمام جلوههای فرهنگی و تاریخی ایران را در برابر چشمان مردم مشتاق ایران زنده میکند و با نظری دلنشین دیگران را به سوی خود میکشاند، این فردوسی بود که با سرودن شاهنامه نقش مهمی در معرفی زبان فارسی و هویت ایرانی و پایداری آن داشت پس از اثر ارزشمند فردوسی بود که فارسی هم از حیث ساختار زبانی و از جهت محتوا شاخص ایران و ایرانی شد.

رئیس اداره ارشاد ساوه افزود: فردوسی علاوه بر زبان، در زمینه فرهنگ نیز کار بسیار بزرگی انجام داده است، آگاهی فردوسی از فرهنگ، تاریخ تمدن گذشته ایران و دلبستگی خردمندانه وی به ایران باعث شده این معلم فرهنگ با آزدی و جوانمردی تمام منشهای اخلاقی و انسانی را بیان کند، فردوسی به ایران به عنوان یک جغرافیا نمینگرد بلکه آن را یک فرهنگ، یک تمدن و یک سنت شناخته شده میداند.
محمودیفر ادامه داد: فردوسی زندگی ملت ایران و تاریخ افتخارات دل بستگی و امتیازات اخلاقی مردم را بازگو میکند و آفتهای غرور و خودبینی و فریب استبداد هوسبازی و گمراهیهای فردی و اجتماعی را نشان میدهد و مردم را از خودخواهی، حسادت، پیمانشکنی و انحرافات اخلاقی برحذر میدارد و به پاکی، شادی و علایق خانوادگی ملی ترغیب مینماید.

وی در ادامه گفت: در میان شاعران ایران زمین فردوسی در موضوع دین و جهانبینی جایگاه خاصی دارد فردوسی انسان را به خداپرستی دعوت کرده و آن را نشانه خردمندی و یگانه راه سعادت میداند با اندکی تامل در آفرینش شاهنامه میتوان دریافت که فردوسی عاشق و دلداده ایران است و این سخن را میتوان در اثرش دید.
رئیس اداره ارشاد ساوه در پایان تصریح کرد: شاهنامه به عنوان یک اثر فراقومی به بهترین وجه به معرفی خصلتها و ویژگیهای قوم و نژاد ایرانی پرداخته، یکی از راههای مهم انتقال میراث فرهنگی به نسلهای بعدی آثار مکتوب است و در بین آثار فاخر ایرانی شاهنامه فردوسی از منظر وجود مولفههای تاریخی و فرهنگ هویت ایرانی یک استثنا محسوب میشود و بر همین جهت ایرانیان شاهنامه را چون شناسنامه ملی خود حفظ نمودهاند.