برات، فرصتی برای تأمل در حقیقت مرگ

روز قبل از نیمه شعبان که فرا می‌رسد مردم خراسان جنوبی و برخی دیگر از مناطق شرق کشور خرما و شیرینی و شکلاتی تهیه می‌کنند و بر سر مزار کسانی می‌روند که روزی با آنها خاطرات تلخ و شیرین زیادی را گذراندند.

آن که زیر خاک خوابیده یا پدری است که روزی پشتوانه‌ات بوده و تمام دلخوشی‌ات به این بود که اگر سختی در زندگی داشته باشی با یک بابا گفتن او دردهای دلت تسکین می‌یافت و یا مادری است که سال‌ها است دلت برایش تنگ شده و حسرت آغوشش را داری که چون دوران کودکی در آن پناه بگیری.

روز برات (یا همان روز قبل از نیمه شعبان) که ریشه در فرهنگ مردم دیار خاوران دارد، اگر از مراسم ظاهری عبورکند، می‌تواند تلنگری باشد برای همه ما که اینجا یعنی آرامستان خانه ابدی همه ما است. جایی که دیر یا زود چه بخواهیم و چه نخواهیم روانه آن می‌شویم.

همین است که قدیمی‌ترهای ما می‌گفتند اگر بسیار غمگین هستند هم به مزار درگذشتگان بروید و اگر سرمست از شادی هستید هم به آرامگاه شهر بروید تا یادمان باشد نه آن تلخی ماندگار است و ارزش افسوس دارد و نه این شیرینی و شادی ابدی است و باید به آن دل خوش کرد.

چه زیبا مولایمان علی(ع) که خود مصداق رهاشدن از دلبستگی‌های دنیا بود، سِر حقیقت را اینگونه بیان می‌کند و درنهج البلاغه درج شده که (بگذاريد و بگذريد، ببينيد و دل نبنديد چشم بيندازيد و دل نبازيد، که دير يا زود بايد گذاشت و گذشت)

آری روزی باید گذاشت و گذشت از همین دنیایی که به خاطرش چه رنج‌ها که برخود هموار کردیم و چه دغدغه‌ها که بابتش نداشتیم. دنیایی که ما برای آبادی‌اش تلاش کردیم و و زینتش کردیم. دنیایی که مولایمان علی(ع) درباره‌اش گفت: (دنيا فريب مي‏دهد، زيان مي‏رساند و مي‏گذرد. همانا خداي سبحان، به دليل پستي و حقارت دنيا، راضي نشد که دنيا را پاداش دوستان خود و کيفر دشمنانش قرار دهد. مردم در دنيا مانند کاروانياني هستند، که هر جا در ميان راه فرود آمده‏اند، تا اندکي استراحت کنند، ناگهان قافله‏سالار آنها فرمان حرکت مي‏دهد و کاروانيان به فرمان او کوچ مي‏کنند)

روز برات شاید بیش از هر روز دیگر برای مردم استان ما یادآور معاد و بازگشت به سوی معبودی است که روزی باید در محضرش پاسخگوی زشتی‌هایی باشیم که که در دنیا از ما سرزده و پاداش و جزا بگیریم بابت اندک بندگی‌هایی که کرده‌ایم و البته باور داریم که رحمتش همواره بر غضبش سبقت دارد و همین آراممان می‌کند.

ان شاء الله روزی که پروردگارمان را ملاقات می‌کنیم، شادمان باشیم به اینکه در مسیر پیروی علی(ع) و فرزندانش گام برداشته‌ایم که به یقین همان راه سعادت و رستگاری است.

حکیمه بهمن زاده/ خراسان جنوبی