امامان(ع)؛ تجلیگاه علوم انبیاء الهی
گروه اندیشه: جمیع کمالات روحى و علمى که در انبیاء گذشته بوده است به حضرت محمد(ص) و از آن حضرت، به امیر المومنین(ع) و از ایشان، به دیگر ائمه اطهار(ع) به ارث رسیده است و تنها یک اسم از اسماء الهی همچنان مکنون مانده، که کامل کننده علم امامان و پیامبران الهی است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، علم امام؛ یکیاز بحثهای بسیار مهم در موضوع امامشناسی است که اگر در این زمینه به روایات معصومین(ع) رجوع کنیم خواهیم دید که آنها بیان کردهاند ما وارثان علم انبیاء هستیم و علم ما حاصل علم تمام انبیای سابق است.
در رابطه با علم امام و محدوده آن روایات زیادی در منابع مختلف اسلامی وجود دارد، بهعنوان مثال امام صادق(ع) در این رابطه فرمودند: «داود پیغمبر، علوم تمام پیغمبران قبل از خود را به ارث برد و سلیمان، فرزندش تمام علم داود را، و محمد(ص) تمام علم سلیمان را به ارث برد و ما ائمه اهلبیت(ع) نیز تمام علوم محمد(ص) را به ارث بردهایم؛ «صحف» ابراهیم و «الواح» حضرت موسى نزد ماست. در این هنگام ابو بصیر، عرض کرد: منظور از صحف ابراهیم و الواح موسى همین علم است که براى مردم بیان مىکنید؟ حضرت فرمود: اى ابا بصیر، این علومی را که بیان مىکنیم در هر شب و روز، ساعت به ساعت به ما میرسد، لیکن آن صحف و الواح حقیقت دیگرى است که به نحو کلیت، در وجود ما قرار گرفته و قابل تغییر نیست و این علوم روزانه از آن معدن و منبع سرازیر مىگردد».
همچنین در روایت دیگری آمده است که هارون بن جهم نقل میکند امام صادق(ع) فرمود: «به عیسى بن مریم(ع) دو اسم از اسماء الهی داده شد، که به وسیله آن دو حرف، تمام کارهای خود را انجام میداد؛ مرده را زنده میکرد؛ کور مادرزاد و مرض پیسی را شفا میداد؛ از آنچه مردم در خانههای خود مىخوردند یا نگهدارى مىکردند، خبر میداد و…؛ به حضرت موسى(ع) چهار حرف داده شد؛ به ابراهیم خلیل(ع) هشت حرف؛ به حضرت نوح(ع) پانزده حرف؛ به حضرت آدم(ع) بیست و پنج حرف، و به محمد(ص) هفتاد و دو حرف عطا شد؛ در حالیکه مجموع اسامى خداوند متعال هفتاد و سه حرف است و تنها یک حرف مخزون و مکنون است و اختصاص به ذات واجب دارد».
همانگونه که مشاهده میشود؛ این روایت بیان میکند که ۷۲ اسم از اسماءالهی؛ یعنی تمام علم ممکن در عالم؛ به پیامبر اکرم(ص) عطا شد؛ از طرفی در دیگر روایات، بیان شده که ما وارثان علم پیامبر(ص) هستیم؛ پس نتیجه این میشود که همه این ۷۲ کلمه در نزد ائمه اطهار(ع) نیز موجود است.
آنچه از مجموع احادیثی که در این رابطه وجود دارد میتوان برداشت کرد، این است که، جمیع کمالات روحى و علمى که در انبیاء گذشته بوده است به حضرت محمد(ص) و از آن حضرت، به امیر المومنین(ع) و از ایشان، به دیگر ائمه اطهار(ع) به ارث رسیده است؛ این علوم نهتنها در زمینه وحى، علوم الهى و شرایع آنها بوده است، بلکه تمام حالات و صفات روحى و کیفیت اتصال آنها به مبدأ اعلى، از نقطه نظر اسم خاصى که به آن اختصاص داشتهاند و تمام معجزات و کراماتى که به اذن خدا از آنها سر مىزده همه و همه در وجود مبارک پیغمبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) موجود است.
بنابراین میتوان نتیجه گرفت که تنها یک اسم از اسماء الهی همچنان مکنون مانده، که کامل کننده علم امامان و پیامبران الهی است.
در رابطه با علم امام و محدوده آن روایات زیادی در منابع مختلف اسلامی وجود دارد، بهعنوان مثال امام صادق(ع) در این رابطه فرمودند: «داود پیغمبر، علوم تمام پیغمبران قبل از خود را به ارث برد و سلیمان، فرزندش تمام علم داود را، و محمد(ص) تمام علم سلیمان را به ارث برد و ما ائمه اهلبیت(ع) نیز تمام علوم محمد(ص) را به ارث بردهایم؛ «صحف» ابراهیم و «الواح» حضرت موسى نزد ماست. در این هنگام ابو بصیر، عرض کرد: منظور از صحف ابراهیم و الواح موسى همین علم است که براى مردم بیان مىکنید؟ حضرت فرمود: اى ابا بصیر، این علومی را که بیان مىکنیم در هر شب و روز، ساعت به ساعت به ما میرسد، لیکن آن صحف و الواح حقیقت دیگرى است که به نحو کلیت، در وجود ما قرار گرفته و قابل تغییر نیست و این علوم روزانه از آن معدن و منبع سرازیر مىگردد».
همچنین در روایت دیگری آمده است که هارون بن جهم نقل میکند امام صادق(ع) فرمود: «به عیسى بن مریم(ع) دو اسم از اسماء الهی داده شد، که به وسیله آن دو حرف، تمام کارهای خود را انجام میداد؛ مرده را زنده میکرد؛ کور مادرزاد و مرض پیسی را شفا میداد؛ از آنچه مردم در خانههای خود مىخوردند یا نگهدارى مىکردند، خبر میداد و…؛ به حضرت موسى(ع) چهار حرف داده شد؛ به ابراهیم خلیل(ع) هشت حرف؛ به حضرت نوح(ع) پانزده حرف؛ به حضرت آدم(ع) بیست و پنج حرف، و به محمد(ص) هفتاد و دو حرف عطا شد؛ در حالیکه مجموع اسامى خداوند متعال هفتاد و سه حرف است و تنها یک حرف مخزون و مکنون است و اختصاص به ذات واجب دارد».
همانگونه که مشاهده میشود؛ این روایت بیان میکند که ۷۲ اسم از اسماءالهی؛ یعنی تمام علم ممکن در عالم؛ به پیامبر اکرم(ص) عطا شد؛ از طرفی در دیگر روایات، بیان شده که ما وارثان علم پیامبر(ص) هستیم؛ پس نتیجه این میشود که همه این ۷۲ کلمه در نزد ائمه اطهار(ع) نیز موجود است.
آنچه از مجموع احادیثی که در این رابطه وجود دارد میتوان برداشت کرد، این است که، جمیع کمالات روحى و علمى که در انبیاء گذشته بوده است به حضرت محمد(ص) و از آن حضرت، به امیر المومنین(ع) و از ایشان، به دیگر ائمه اطهار(ع) به ارث رسیده است؛ این علوم نهتنها در زمینه وحى، علوم الهى و شرایع آنها بوده است، بلکه تمام حالات و صفات روحى و کیفیت اتصال آنها به مبدأ اعلى، از نقطه نظر اسم خاصى که به آن اختصاص داشتهاند و تمام معجزات و کراماتى که به اذن خدا از آنها سر مىزده همه و همه در وجود مبارک پیغمبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) موجود است.
بنابراین میتوان نتیجه گرفت که تنها یک اسم از اسماء الهی همچنان مکنون مانده، که کامل کننده علم امامان و پیامبران الهی است.
