گاهی یک قلم معجزه می‌کند

نامت آن قدر مقدس است که خداوند به نام تو سوگند یا کرد و گفت«ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ قسم به قلم و آنچه می‌نویسد» و حضرت رسول نیز در وصف تو گفت مداد عالم از خون شهید فضیلتش بیشتر است. آری این است جایگاه تو.

می‌دانی چرا؟. زیرا با نوشته‌ها و هنرمندی توست که شوق جهاد و مبارزه را در دل آن رزمنده تقویت می‌کند و از این جهت است که تو را از خون شهید با فضیلت‌تر دانسته‌اند. از همین رو است بسیاری از علما آنگاه که می‌خواستند تو را در دست بگیرند وضو می‌گرفتند.

وضو می‌گرفتند تا از خداوند مدد بجویند که جز در راه حقیقت و آگاهی قلم نزنند و ننویسند چیزی را که خیر خلق در آن نیست. و همین تعهد بود که دانشمندانی چون ابوعلی سینا، ابوریحان، فارابی و.. را به جامعه بشری هدیه کرد.

به راستی که زبان تو زبان عقل و معرفت و احساس انسان‌ها و بیان کننده اندیشه و شخصیت صاحب آن است. قلم، زبان دوم انسان‌هاست. هویت، چیستی و قلمروت بسیار گسترده‌تر از آن است که در بیان و نوشته بگنجد.

تو رازهای زیادی در خود داری، تو سر قلم حافظ و مولوی را در خود داری، تو سِر تلاش‌های شبانه‌روزی ملاصدرا را داری که شب‌های متمادی از فلسفه و تفسیر قرآن و عرفان را نوشت. قلم بی‌شک تو می‌دانی که چه شد محمود حسابی که در کشوری غریب با فقر دسته و پنجه نرم می‌کرد عاقبت نام‌آوری جهانی شد.

اگر اندیشه‌ای قرن‌ها بعد نیز باقی ماند، اگر هنوز کتاب قانون و شفاء ابوعلی سینا در علم، شاهنامه فردوسی را در ادبیات و مهمتر از همه کتبی چون نهج البلاغه و صحیفه سجادیه را در اندیشه و مذهب در نزد ما باقی است همه را مرهون تو هستیم.

آری اگر به تو تکیه کرد می‌توان به پیشرفت جامعه بشری اعتماد کرد و با حرمت نگه داشتن قلم است که ارزش‌ها ماندگار می‌شود. ولی ای کاش همه قدر و قیمت تو را می‌دانستند و برای چیزهای کوچک و حقیر مورد استفاده قرار نمی‌دادند.

اما گاه که به پیرامون خویش می نگرم، از خویش می‌پرسم کجا هستند، آن عالمان متعهدی که برای قلم حرمت قائل بودند و آن را چون عزیزترین ابزار زندگی خویش نگه می‌داشتند. کجا هستند آن دانشمندانی که حاضر نبودند قلمخویش را به بهای گزاف بفروشند و در رثای این و آن سخن بگویند.

این روزها هستند کسانی که حرمت تو ای قلم را می‌شکنند و به جای پیروی از حقیقت و دانش آن را در جهت منافع فردی و یا منافع گروه و یا حزب خاصی به کار می‌برند.گاه از دیگری انتقاد می‌کنند چرا که با گروه و حزب آنان همراه نیست و گاه از فردی تمجید می‌کنند چرا که در مجموعه آنان قرار می‌گیرد.

کاش ارزش هنرمندی قلم بالاتر از آن است که بخواهد در جهت تمجید و یا تخریب فردی یا گروهی به کار گرفته شود. کاش لحظه‌ای تأمل می‌کردند که وظیفه فقط تجلیل از علم و آگاهی و تخریب جهل و نادانی است.

وظیفه تو آگاهی‌بخشی افرادی چون همین دانشمندان امروز در مؤسسات و پژوهشکده‌های متعدد کشورمان چون رویان، رازی و.. است، وظیفه تو این است که با نشر علم و دانایی و توانایی از میان طلبه‌های که در حوزه‌های علمیه مشق دین می کنند جوادی آملی‌ها و حسن‌زاده آملی‌ها رشد یابد.

درود بر تو قلم و بر همه کسانی که تو را می‌شناسند و قدرت را می‌دانند.

حکیمه بهمن‌زاده