تواشيح به معنای واقعی در کشور وجود ندارد

به گزارش کانون خبرنگاران ايکنا، نبأ، يکی از سؤالات مهم درباره تواشيح و ابتهال، جايگاه موسيقی و استفاده از ابزار موسيقی در آنها است. مسئله آن است که آيا در تواشيح و ابتهال اصالت بر موسيقی است يا اينکه اصل صوت و لحن است و می‌توان بدون موسيقی نيز تواشيح و ابتهال را پيش برد يا آيا موسيقی جزء و رکن تواشيح و ابتهال محسوب می‌شود؟

در اين زمينه، پاسخ حسن خانچی، مبتهل برتر کشور به اين سؤال را در ذيل می‌خوانيم:

تواشيح و ابتهال با موسيقی يعنی «غنای دينی»

خانچی در ابتدای سخنان خود به تبيين مفهوم تواشيح و ابتهال پرداخت و گفت: تواشيح و ابتهال بدون موسيقی است و چنانچه با موسيقی همراه شوند «غنای دينی» نام می‌گيرد؛ تواشيح يک تعريف خاص و چارچوب‌هايی دارد و اگر از چارچوب خودش خارج شود بالتبع نام آن هم تغيير می‌کند و نام آن سرود يا غنای دينی می‌شود.

وی ادامه داد: ابتهال نيز يک رشته انفرادی است که در آن از اشعار مذهبی با موضوعات مناجات، مدح پيامبر‌(ص) و ائمه‌(ع) استفاده می‌شود. در جهان تشيع از موضوعات و منابع مختلفی برای ابتهال بهره برده می‌شود. ابتهال بدون موسيقی است و با اتکاء بر توانمندی فردی اجرا می‌شود.

در کشور تواشيح به معنای واقعی وجود ندارد

مبتهل برتر کشور در خصوص جايگاه تواشيح در کشور، تصريح کرد: درباره تواشيح بايد گفت آنچه که در کشور ما رايج است و حتی در مسابقات به کار می‌رود تواشيح نيست، بلکه سرود است. محور تواشيح، تک‌خوان است و گروه، تک‌خوان را همراهی می‌کند؛ در حالی که در حال حاضر در کشور ما اين طور رايج است که يک گروه کر از ابتدا تا انتها، همه با هم با فاصله می‌خوانند که به آن تواشيح می‌گويند، ولی چنين چيزی تواشيح نيست و به معنای واقعی کلمه ما الآن در کشور تواشيح نداريم و اگر هم داشته باشيم تعداد آن خيلی کم است؛ واقعيت آن است که تواشيح وجود ندارد و همه آنها سرود است.

صدور انقلاب با توليد کار در فضاهای دينی و انقلابی

خانچی با تأکيد بر توليد آثار جديد با رويکردهای دينی و انقلابی، اظهار کرد: من نگاهم اين است که در نظام جمهوری اسلامی ايران هرجا که به کمک من در جهت نيل به اهداف نظام مقدس نياز باشد به نوبه خودم دريغ نخواهم کرد و تلاش خودم را به بهترين شکل ممکن انجام خواهم داد. هدف ما صدور انقلاب اسلامی و آرمان‌های جمهوری اسلامی و امام راحل‌(ره) و مهم‌تر اينکه حفظ ارزش‌ها و پررنگ‌تر کردن آنهاست.

مبتهل برتر کشور ادامه داد: با توجه به مسائل سياسی روز که در جهان اتفاق می‌افتد ما به يک سری کارها نياز داريم که انجام شوند. کار سياسی در تواشيح ممکن نيست و نمی‌توان تواشيح را سياسی خواند؛ در فضاهای غنای دينی و کار انقلابی با در نظر گرفتن اسلام، قرآن و احاديث توليد اثر و کار ممکن است.

ترجيح تواشيح به زبان عربی

خانچی در پايان گفت: به نظر بنده اگر می‌خواهيم به بعد بين‌المللی توجه کنيم ترجيحا بسيار خوب است که تواشيح به عربی خوانده شود، چراکه بيش از 50 کشور عربی وجود دارد و زبان مشترک ما با اين کشورها می‌تواند عربی باشد؛ اگر تواشیح به فارسی خوانده شود به اين معناست که فقط برای داخل کشور خودمان می‌خوانيم و اين صدور انقلاب نيست و صدور بايد خارج از مرزهای جمهوری اسلامی صورت گيرد.

سهراب بهادری