نگاهی به زندگی و وصیتنامه روحانی شهید محمدولی بیات
گروه اجتماعی: روحانی شهید محمدولی بیات، در سال 1345 در روستای عباسآباد ازنا در خانوادهای ولایی و مذهبی چشم به جهان گشود و پس از هجرت به دورود وارد حوزه علمیه شده و به مبارزه علیه طاغوت پرداخت و در دوران دفاع مقدس نیز به تکلیف خود عمل کرده و در جبهههای جنگ حضور فعالداشت تا اینکه در عملیات والفجر8 به جمع یاران شهید خود پیوست.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، شهید روحانی محمدولی بیات، در سال 1345 در خانوادهای مذهبی در روستای عباسآباد، از توابع شهرستان ازنا چشم به جهان گشود و تا سال پنجم ابتدایی در زادگاهش به تحصیل اشتغال داشت، بعداز آن به شهرستان دورود هجرت نمود و در حوزه علمیه آن شهرستان به كسب علوم دینی و اسلامی پرداختند.
او در حجرههای طلبگی دلش را به نور معرفت بینا ساخت تا هر ناحقی را بدل از حق نگیرد و در هر هوایی تنفس نکند. از همین رو بود که در خفقان استبداد و ظلم طاغوت تاب نیاورد و دست به اقدام انقلابی خویش در افشای دستگاه ظلم زد.
او اعلامیه و نوارهای حضرت امام(ره) را با دوستان همفکرش در سطح شهر پخش کرد و همین کار هم سبب خشم ساواک و پیگرد او شد. پس از پیروزی انقلاب، سال 1359 به عضویت بسیج درآمد و سال 61 به عضویت سپاه پذیرفته شد و در همان سال ازدواج کرد.
اما پس از مدتی کوتاه با شنیدن ندای «هل من ناصر ینصرنی» با کاروان مردان غیرتمند روزگار عازم رزمگاه شد تا از دین و ناموسش دفاع کند.
شهید آنگاه که در جبهه بود، مردانه میرزمید و آن گاه که برمیگشت تبلیغ اسلام ناب میکرد.
سال 62، پدرش در لبیک به ندای نصرتخواهی امامش راهی میدان نبرد شد. مسئولیت خانواده متوجه محمدولی شد؛ اما او نمیتوانست در شهر بماند... او میگفت: «پدرم تکلیف خودش را انجام میدهد و تکلیف من را خودم باید انجام دهم.»
محمدولی راهی عرصه کارزار شد و در جوار پدر حدود سه ماه به رزم پرداخت. پس از سه ماه برای مرخصی آهنگ شهر کرد و خبر مفقود شدن پدر را ارمغان آورد. در برابر درخواست مصرانه خویشان باز مقاومت کرد و به میدان برگشت و در تیپ امام حسن(ع)، در یکی از گردانهای پیاده، گامهای مردانهاش را بر خاک پست شهوات کوبید و از دنیا گذر کرد. او از مرزهای منیت گذشت و دنیا را با همه زخارف، شهوات، پست و مقام و توجیهاتش برای اهلش گذارد و رفت و در عملیات والفجر8 به دوستان شهید خود پیوست.
بخشی از وصیتنامه شهید بیات
آنچه که خیلی مهم است که این عزیزان حفظ کنند، وحدت و اخوت است که بزرگترین منبع در رشد معنویات است، قرآن بخوانید و سعی کنید در عمل، پاسداران حریم قرآن و انقلاب باشید نه اینکه فقط شعار دهید. اینطور نباشد تا زمانیکه منافع ما در خطر نیست، بگوییم اسلام و انقلاب و ادعا کنیم که پیرو خط امام(ره) بوده و حزباللهی هستیم؛ ولی زمانی که لازم باشد در صحنه و میدانهای جنگ باشیم، میدانهای مبارزه را خالی بگذاریم. باید سعی کنیم دنبالهرو خط سرخ شهیدان عزیز و والامقام؛ به خصوص سالار شهیدان، امام حسین(ع)، باشیم.
او در حجرههای طلبگی دلش را به نور معرفت بینا ساخت تا هر ناحقی را بدل از حق نگیرد و در هر هوایی تنفس نکند. از همین رو بود که در خفقان استبداد و ظلم طاغوت تاب نیاورد و دست به اقدام انقلابی خویش در افشای دستگاه ظلم زد.
او اعلامیه و نوارهای حضرت امام(ره) را با دوستان همفکرش در سطح شهر پخش کرد و همین کار هم سبب خشم ساواک و پیگرد او شد. پس از پیروزی انقلاب، سال 1359 به عضویت بسیج درآمد و سال 61 به عضویت سپاه پذیرفته شد و در همان سال ازدواج کرد.
اما پس از مدتی کوتاه با شنیدن ندای «هل من ناصر ینصرنی» با کاروان مردان غیرتمند روزگار عازم رزمگاه شد تا از دین و ناموسش دفاع کند.
شهید آنگاه که در جبهه بود، مردانه میرزمید و آن گاه که برمیگشت تبلیغ اسلام ناب میکرد.
سال 62، پدرش در لبیک به ندای نصرتخواهی امامش راهی میدان نبرد شد. مسئولیت خانواده متوجه محمدولی شد؛ اما او نمیتوانست در شهر بماند... او میگفت: «پدرم تکلیف خودش را انجام میدهد و تکلیف من را خودم باید انجام دهم.»
محمدولی راهی عرصه کارزار شد و در جوار پدر حدود سه ماه به رزم پرداخت. پس از سه ماه برای مرخصی آهنگ شهر کرد و خبر مفقود شدن پدر را ارمغان آورد. در برابر درخواست مصرانه خویشان باز مقاومت کرد و به میدان برگشت و در تیپ امام حسن(ع)، در یکی از گردانهای پیاده، گامهای مردانهاش را بر خاک پست شهوات کوبید و از دنیا گذر کرد. او از مرزهای منیت گذشت و دنیا را با همه زخارف، شهوات، پست و مقام و توجیهاتش برای اهلش گذارد و رفت و در عملیات والفجر8 به دوستان شهید خود پیوست.
بخشی از وصیتنامه شهید بیات
آنچه که خیلی مهم است که این عزیزان حفظ کنند، وحدت و اخوت است که بزرگترین منبع در رشد معنویات است، قرآن بخوانید و سعی کنید در عمل، پاسداران حریم قرآن و انقلاب باشید نه اینکه فقط شعار دهید. اینطور نباشد تا زمانیکه منافع ما در خطر نیست، بگوییم اسلام و انقلاب و ادعا کنیم که پیرو خط امام(ره) بوده و حزباللهی هستیم؛ ولی زمانی که لازم باشد در صحنه و میدانهای جنگ باشیم، میدانهای مبارزه را خالی بگذاریم. باید سعی کنیم دنبالهرو خط سرخ شهیدان عزیز و والامقام؛ به خصوص سالار شهیدان، امام حسین(ع)، باشیم.
