به گزارش
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، گاه مشاهده میشود که برخی رسوم و آداب ناصحیح برخلاف انتظار، نشو و نما پیدا کرده و تا آنجا پیش میروند که به یک معضل فرهنگی و اجتماعی مبدل میگردند، تشریفات زائد در مراسم سوگواری، در بسیاری از نقاط شهرستان دلفان، از جمله این رسوم است که روز به روز هم گسترشی ناموزون و غیر قابل قبول دارند.
طرح جواب و ابعاد این مسئله و بهره گرفتن از نظر و عمل بزرگان و مسئولان میتواند زمینهای را فراهم کند تا بیشاز این، شاهد توسعه و شیوع ابعاد منفی آنها نباشیم.
عامل اصلی که مؤثر بهظر میرسد، گرایش به جنبههای سوی و ظاهری حیات دنیوی و برخی نمودهای آن ازقبیل تفاخر است، که با کمال تأسف، شاهد رقابتهای شدید و گسترده در دامن زدن به برخی از این تشریفات زاید مانند بدعت قراردادن بنر تصویر متوفی، بنر اطلاعرسانی مراسم و عرایض تسلیت در محل سکونت و معابر عمومی و همچنین تدارک وعدههای غذایی پُرهزینه و گزاف بعداز مراسم تشییع، ختم و چهلم، بهویژه در روستاها، هستیم.
بر همگان یقین است که سوگ یک تجربه طبیعی و جهانی است. مرگ عزیزان بهویژه اعضای خانواده میتواند موجب افسردگی و گسیختگی روانی شود، که درحالت طبیعی و زمان کوتاه، یک واکنش منطقی به حساب میآید، اما اگر مدت سوگواری طولانی شود، آنگاه موجب بروز علایم افسردگی بیمارگونه در فرد میشود، بهدرستی، نصب بنر تصویر متوفی و عریضههای تسلیتی در محل سکونت و معابر عمومی، بهعنوان فاکتوری در یادآوری مصیبت، تحریک و تشدید افسردگی دامن میزند، بنری که در محل نصب گردیده، علاوهبر عوارض منفی عاطفی و صرف هزینههای مادی، چهره محل و شهر را نیز، افسرده میکند.
ومرتبط با رسوم تدارک وعدههای غذایی پرهزینه بعد از مراسم تشییع، ختم، چهلم وسالگرد، آنچه برهمگان مبرهن است، همان رقابت و چشم و هم چشمی فخرآمیز است که ورود به آن، حالت اجبار به خود گرفته که برای خانوادههایی با بنیه مالی ضعیف، خسارتی را برای بازماندگان، بهویژه فرزندان بیسرپرست، به بار میآورد که جبران آن مصیبتی دیگر خواهد بود.
در روایتی از امام صادق(ع) نقل میشود، که هنگامیکه جعفربن ابیطالب به شهادت رسید، رسول اکرم(ص) به حضرت فاطمه(س) دستور دادند که برای همسر و فرزندان او، تا سه روز غذا تهیه فرمایند و در حدیثی دیگر از این امام همام روایت است که فرمود: شایسته است که اقوام و همسایگان خانوادههای سوگوار، غذای آنها را تهیه کنند.
براستی این سنت حسنه در دیار ما وجوداشت، اما امروزه در سایه تشریفات زاید، از بین رفته و جا عوض نموده است.
چاره بیان و تشریح درد این رسوم نیست، آنچه ضروری مینماید، ارایه راهکاری عملی در حذف آنهاست، وظیفه دینی واخلاقی شورای فرهنگ عمومی و بزرگان است، همانطور در شهرهایی دیگر از کشور عزیزمان انجام شده است، در حذف این رسوم مانند نصب بنر و تدارک وعدههای غذایی گزاف و آنچه درنظر زایداست، همت بگمارند تا انشاءلله، سادگی و سهولت مراسم و پرداختن به امور خیر، جایگزین شود.
در پایان، ضمن دعای خیر و سپاساز بزرگان و عزیزانی که در تحقق این مهم، جامه عمل بپوشانند، از تمام عزیزانی که درفضای مجازی، مراسم سوگواری را، اطلاع رسانی می کنند، سپاسگزاری بهعمل میآید.
یادداشت: محمدکرم احمدی